tag:blogger.com,1999:blog-66354289459140443242011-09-29T06:42:56.065+08:00tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.comBlogger871100tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-23098403880347579932011-07-31T10:35:00.006+08:002011-07-31T10:56:39.082+08:00ဘယ္လုိေသာၾကာေန႔မ်ိဳးလဲ .. ..သူမက ခပ္တိုးတိုးေလး ေရရြတ္တယ္<br />တကယ္ဆုိရင္ အကိုင္းအခက္ မစံုလင္ေတာ့တဲ့ ေသာၾကာေန႔ေလးတစ္ေန႔ေပါ့<br />ဒါေပမယ့္ ေရေလာင္းေပါင္းသင္မႈေတြအေၾကာင္း သူမကို ကၽြန္ေတာ္ မေျပာျဖစ္လုိက္ဘူး<br /><br />နာရီလက္တံေတြကို ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ သူတို႔က အေမာတေကာနဲ႔ ေၿပးလႊားသြားတယ္ ..<br />ဘယ္လုိအေၾကာင္းနဲ႔မွ ဒီလုိ မျဖစ္သင့္ဘူးလုိ႔ တားဆီးေပးလုိ႔ရတဲ့ကိစၥမွမဟုတ္ပဲ&nbsp; ..<br />သစ္ရြက္အေၾကြေတြကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ လုိက္ေကာက္ေနလုိက္တယ္ . တခ်ိဳ႕က စိမ္းျမေနတုန္းပဲ။<br /><br />ဆြဲလက္စပန္းခ်ီကားထဲက အေရာင္ေတြက နည္းနည္းခါးသက္သက္ျဖစ္ေနတယ္<br />သူမ လက္တျပင္ျပင္ ျဖစ္ေနတဲ့ သၾကားခြက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္စိတ္နဲ႔တားရမလဲ<br />လက္ျပန္တုိက္ပစ္လုိက္မိလုိ႔ ေမွာက္သြားတဲ့ေကာ္ဖီခြက္ကေတာ့ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ အတံုးအရံုး<br />တကယ္ေတာ့ အရႈံးဆုိတာကလည္း ဘဝေနထုိင္နည္း တစ္မ်ိဳးသက္သက္ပဲမဟုတ္လား ..<br />မေျပာျဖစ္ၾကတဲ့ စကားလံုးေတြက ပိုမို က်ယ္ေလာင္ျပင္းျပလြန္းေနခဲ့တယ္ ..<br />ညေနခင္းနဲ႔ သူမရဲ႕ အသက္ရွဴသံမြမြ သဟဇာတ မျဖစ္ခင္မွာပဲ ေနက ညိဳေနခဲ့ၿပီ။<br /><br />ဘယ္လုိညေနခင္းမ်ိဳးလဲ ..ဆိုတဲ့ ဒုတိယေမးခြန္းက ကၽြန္ေတာ့္ဆီတည့္တည့္ ပ်ံသန္းလာတယ္<br />ျခေသၤ့ႏွစ္ေကာင္ ေစာင့္ၾကပ္တဲ့ တံခါးဝမွာက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တခ်ိဳ႕ အၿပိဳင္းအရိုင္းေၾကြလုိ႔ ..<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသက္ရွဴမွားခဲ့တဲ့ ေရတမာအစိမ္းကေတာ့ ခ်ိန္းထားတဲ့ ရာသီတုိင္းေရာက္လာခဲ့ၿမဲ ..<br />အလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္ ျဖစ္ရပ္ေတြနဲ႔ ခုထိ လပ္ဟာေနတဲ့ ညာဖက္ရင္အံုက ကြက္လပ္ကိုေတာ့<br />ကၽြန္ေတာ္ေရာ သူမေရာ စကားတေျပာေျပာနဲ႔ ေမ့ထားခ်င္ဟန္ေဆာင္ခဲ့ၾကရတယ္ ..<br />ေရာမသားေတြ ဘယ္လုိေနတယ္ မသိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အတြက္ကေတာ့<br />တကယ့္ကို မသက္သာခဲ့ၾကပါဘူး ..<br /><br />လမ္းေဟာင္းကေလးအတိုင္း တစ္လွမ္းခ်င္း တစ္လွမ္းခ်င္း ေလွ်ာက္ျပန္ခဲ့ၾကရတာပါပဲ ..<br />မေတြ႕ေတာ့တာၾကာေနၿပီၿဖစ္တဲ့ စကားပင္ေလးတစ္ပင္ အေၾကာင္း စကားမစပ္ျဖစ္ၾကဘူး<br />ကဗ်ာနံပါတ္စဥ္ ၈၈/စစ္ကိုင္းလမ္း /ၿခံနံပါတ္(၁) /ကိုေနဝင္း/ ရထားဥၾသသံ/ကံ့ေကာ္ပန္းတစ္ခက္<br />အဆက္အစပ္မဲ့ေနတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္း ဘုရားေက်ာင္းက ေခါင္းေလာင္းသံ..<br />အေျခအေနအားလံုးကပံုမွန္အတိုင္းလို႔ ထင္ခ်င္စရာေကာင္းေအာင္ ေျပာင္ေျမာက္ေနခဲ့တယ္ ..<br />ပံုမွန္မဟုတ္တာဆုိလုိ႔ သူမ မျမင္ေအာင္ က်စ္က်စ္ပါ ဆုပ္သိမ္းထားတဲ့ ေသာၾကာအေသေတြရယ္<br />ေျပာမျပၿဖစ္တဲ့ ပံုျပင္ေတြရယ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားရယ္ပဲ က်န္ပါတယ္ ….<br /><br /><b><span style="color: #073763;">မေနာ္ဟရီ</span></b><br />30 Jul 2011<br /><br />(ဘာရယ္မသိဘူး။ မေန႔ညက တင္မင္းထက္ရဲ႕ စကားပင္ကိုဖတ္အၿပီးမွာ စီးဝင္လာတဲ့ စကားလံုးေတြပဲ။<br />ေသာၾကာ စကားပင္ လုိ႔ အမည္တပ္လုိက္တယ္။)<br /><br /><div style="color: purple;">(၂၀၁၁ ဇူလိုင္မွာ ရခဲ႔တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ႕ ဒုတိယ လက္ေဆာင္ပါ။)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-2309840388034757993?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-33427420458520222842011-07-31T10:15:00.003+08:002011-07-31T10:36:51.007+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-a3x5lYsyCzE/TjS6M4oLjDI/AAAAAAAAAr8/VaEW7LYLZDk/s1600/yto.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://2.bp.blogspot.com/-a3x5lYsyCzE/TjS6M4oLjDI/AAAAAAAAAr8/VaEW7LYLZDk/s200/yto.jpg" width="200" /></a></div><div style="text-align: center;">&nbsp;<span style="color: #073763; font-size: x-small;">Photo : Ye Tun Oo</span></div><br /><br />အိပ္မက္က ႏုိးထလာခဲ့ပါ<br />ၾကည္လင္ေကာင္းကင္က ေႏြးေထြးေနမွာ<br />သစ္ရြက္ကေလးေတြ လြင္လြင္ရယ္သံၾကားဖို႔ရာ<br />ႏွလံုးသား တခုသာ လုိတာ.....<br /><br />လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့ပါ<br />ျပတင္းေပါက္ရဲ႕ ဟုိမွာဘက္ဆီသာ<br />ရဲေစြးပြင့္ခ်ပ္တုိ႔ ေရာင္ျဖာ ျမင္ႏုိင္ဖုိ႔ရာ<br />ႏွလံုးသား တခုသာ လုိတာ.....<br /><br />တသက္လံုးဖူးပြင့္ ေ၀ဆာ<br />ဆည္းလည္းကေလးလည္း သံသာ<br />အိပ္မက္က ႏုိးထလမ္းေလွ်ာက္လာပါ<br />ႏွလံုးသား တခုသာ လုိတာ....<br /><br /><b><span style="color: #073763;">ရဲထြန္း(လႈိင္)</span></b><br />၂၉ ဇူလုိင္ ၂၀၁၁<br /><br />(ကုိတင္မင္းထက္ရဲ႕ စကားပင္ ကုိ ဆင့္ပြားေရးဖြဲ႔သည္။)<br /><br /><div style="color: magenta;">(၂၀၁၁ ဇူလိုင္မွာ ရခဲ႔တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ႕ ပထမ လက္ေဆာင္ပါ။)</div><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-3342742045852022284?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-27282154376440657342011-07-30T08:52:00.002+08:002011-07-30T08:54:42.895+08:00<span style="font-family: Zawgyi-One;"><br />ေသသြားတဲ႔ စကားပင္ေလးကို<br />အေဝးက ေငးၾကည္႔ေနမိတယ္<br />ကြ်န္ေတာ္မေမ႔ေသးပါဘူး<br />သူ႔ရဲ႕ရနံ႔ေလးေတြနဲ႔ မနက္ခင္း<br />အျဖဴတဝက္ ခရမ္းတဝက္ အပြင္႔ေလးေတြ<br />လတ္ဆတ္ဆဲသစ္ရြက္တိုးသံေလးေတြ<br />ဒါေပမယ္႔ ဘယ္သစ္ပင္ သစ္သီးကေရာ<br />တသက္လံုး ဖူးပြင္႔ေနႏိုင္မွာတဲ႔လဲ<br />ကြ်န္ေတာ္မေရာက္ျဖစ္တဲ႔ မနက္ခင္းတခုမွာ<br />သူေသသြားခဲ႔ပါၿပီ<br />ကြ်န္ေတာ္တေယာက္အတြက္ကေတာ႔<br />သူေသဆံုးသြားခဲ႔ပါၿပီ<br />ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ ျပတင္းေပါက္တျခမ္းမွာေတာ႔<br />သူတကယ္ေသဆံုးသြားခဲ႔ပါၿပီ<br />အျခားကမာၻဘက္ျခမ္းမွာေတာ႔<br />သူ႔အပြင္႔ေလးေတြ ေဝေနဆဲလား<br />သူ႔သစ္ရြက္ေလးေတြ ရီေမာေနဆဲလား<br />တကယ္ကို မသိႏိုင္ေတာ႔ပါ<br />ကြ်န္ေတာ္လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္တဲ႔ တေန႔ၾကရင္ေတာ႔<br />သူ႔အနားကို သြားႏႈတ္ဆက္ရင္းနဲ႔<br />ေအးစက္တဲ႔ သူ႔ရဲ႕ လက္ေလးတခက္မွာ<br />ဆည္းလည္းေလးတလံုး ခ်ိတ္ေပးခ်င္ပါတယ္<br /><br /><span style="color: #0b5394;"><strong>တင္မင္းထက္</strong></span><br />ဇူလိုင္ ၂ဝ၁၁</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-2728215437644065734?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-68184549902595350912011-06-26T16:09:00.002+08:002011-06-26T16:09:27.560+08:00ဤမွ်ေလာက္ရွည္လ်ားသည္႔ ခရီးတေလွ်ာက္<br />က်င္လည္က်က္စား ေျပးသြားခဲ႔ၿပီးေနာက္<br />ဒီေနရာကေန ေစာင္႔စားခဲ႔ပါတယ္ ...<br /><br />တြယ္ၿငိတတ္တဲ႔ အေစးဓာတ္တို႔<br />ခမ္းေျခာက္ကုန္ခမ္းဖို႔<br />ဒီေနရာကေန ေစာင္႔စားခဲ႔ပါတယ္ ...<br /><br />စိမ္းေမွာင္ၿငိမ္သက္တဲ႔ ေရတြင္းထဲကေန<br />ဝင္သက္ေလကို ခပ္တင္လိုက္တယ္<br />ေရျပင္မွာ ေရပံုးမွာ ေရငင္ႀကိဳးမွာ စက္သီးမွာ<br />စိတ္တို႔ မေစာင္႔ႀကိဳဘဲ<br />ေရတြင္းေဘာင္ကေန ေစာင္႔စားခဲ႔ပါတယ္ ...<br /><br />ျပာလြင္လြတ္လပ္တဲ႔ ေကာင္းကင္ထက္သို႔<br />ထြက္သက္ေလကို လႊတ္တင္လိုက္တယ္<br />ရစ္ဘီးမွာ လႊတ္ႀကိဳးမွာ ေလတံခြန္မွာ ေကာင္းကင္မွာ<br />စိတ္တို႔ မလိုက္ပါဘဲ<br />တလင္းစပ္ကေန ေစာင္႔စားခဲ႔ပါတယ္ ...<br /><br />မ်ိဳမတတ္စြဲလမ္းမႈကေန<br />ၿငိမ္းခ်မ္းလြတ္ၿငိမ္းဖို႔<br />ဒီေနရာကေန ေစာင္႔စားခဲ႔ပါတယ္ ...<br /><br />အရွင္ေတဇ<br />(၂၅.ဝ၆.၁၁)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-6818454990259535091?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-63417195283020793252011-05-31T09:36:00.001+08:002011-05-31T09:37:27.744+08:00<span style="font-family: Zawgyi-One;"><strong><span style="color: #783f04;">ကိုယ္ႏွင္႔သက္ကို</span></strong></span><br /><br />ေသျခင္းဟာ<br />ေဝးကြာသလိုနဲ႔ နီးလွတယ္။<br /><br />မေသျခင္းကေတာ႔<br />ကိုယ္႔အတြင္းမွာတဲ႔<br />ဒါေပမဲ႔ ေဝးလွတယ္။<br /><br />ကိုယ္နဲ႔သက္ကို<br />ပူေဇာ္ပါ၏<br />နီးျခင္းနဲ႔ ေဝး၍<br />ေဝးျခင္းနဲ႔ နီးပါရေစ။<br /><br /><span style="color: #073763;">တင္မင္းထက္</span><br />၃၁.ဝ၅.၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-6341719528302079325?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-11297164690790276042011-05-03T12:10:00.001+08:002011-05-03T12:11:04.993+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-c_INDtR6aic/Tb9_3AylXSI/AAAAAAAAArs/Re4y8B5qG5I/s1600/Pierre+Jahan_Ladder.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" j8="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-c_INDtR6aic/Tb9_3AylXSI/AAAAAAAAArs/Re4y8B5qG5I/s320/Pierre+Jahan_Ladder.JPG" width="243" /></a></div><div style="text-align: center;">Photo: Pierre Jahan</div><br />အိပ္မက္ - ၉<br /><br /><strong><span style="font-size: large;">ေလွကား</span></strong><br /><br />ေလွကားတစင္းကိုအိပ္မက္ျမင္မက္တဲ႔အခါ<br />လြယ္ကူ (သို႔) ခက္ခဲစြာ လွမ္းတက္လိုက္ဖို႔ကလြဲရင္<br />ေရြးခ်ယ္စရာ မ်ားမ်ားမရွိေတာ႔ပါ။<br />ႏွစ္ဘဝတိုင္တိုင္လြဲေခ်ာ္ခဲ႔ရေသာ ေနေရာင္ျခည္တခု<br />စိတ္ေကာက္တတ္တဲ႔ ခရမ္းေရာင္ပန္းေလးတပြင္႔<br />(ဒါမွမဟုတ္) အၿမဲဆံုေနက် ေနာက္ထပ္ေလွကားတစင္းက<br />သင္႔ကို ေစာင္႔ႀကိဳေနပါလိမ္႔မယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-1129716469079027604?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-13467223465127993502011-04-19T23:48:00.001+08:002011-04-19T23:49:26.410+08:00<span style="font-family: Zawgyi-One;">ကြ်န္ေတာ္ မနက္ရံုးသြားခ်ိန္က ေတာ္ေတာ္ေစာပါတယ္။ မနက္ ၆ နာရီဆို ရထားေပၚေရာက္ေနၿပီ။ ဒီေန႔မနက္ ဘူတာရံုကို လမ္းေလွ်ာက္သြားေတာ႔ လက သာေနတုန္း။ ရံုးကိုေရာက္ေတာ႔ ၇ နာရီေက်ာ္။ တာဝါကရိန္းေတြၾကားက တိမ္တိုက္ထဲမွာ လက သာေနတုန္း။<br /><br />ရံုးဆင္းေတာ႔ ညေနပိုင္း ဒီပလိုမာေလး ေျပးတက္။ ဘူတာကေန အိမ္ကို ေလွ်ာက္လာေတာ႔ ည ၁၀ နာရီ။ လက ထိန္ထိန္သာလို႔။<br /><br />လနဲ႔အတူ အိမ္ကထြက္ၿပီး လနဲ႔အတူ အိမ္ျပန္လာတဲ႔ ေန႔တေန႔ ဧၿပီ ၁၉။</span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-FPjtmM_vLTE/Ta2t4cOYwlI/AAAAAAAAArg/dLMHBVNHp6g/s1600/236.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="238" src="http://2.bp.blogspot.com/-FPjtmM_vLTE/Ta2t4cOYwlI/AAAAAAAAArg/dLMHBVNHp6g/s320/236.JPG" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-rMuqpEMD6zg/Ta2t2Li4NyI/AAAAAAAAArc/9pxMe95YJts/s1600/235.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="238" src="http://3.bp.blogspot.com/-rMuqpEMD6zg/Ta2t2Li4NyI/AAAAAAAAArc/9pxMe95YJts/s320/235.JPG" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-zOB49suOv00/Ta2t5dBchwI/AAAAAAAAArk/WhxiAjQuks4/s1600/237.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="238" src="http://4.bp.blogspot.com/-zOB49suOv00/Ta2t5dBchwI/AAAAAAAAArk/WhxiAjQuks4/s320/237.JPG" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-5rtmDE_nDxI/Ta2t6YIC1iI/AAAAAAAAAro/1fajqshJVe4/s1600/238.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="238" src="http://3.bp.blogspot.com/-5rtmDE_nDxI/Ta2t6YIC1iI/AAAAAAAAAro/1fajqshJVe4/s320/238.JPG" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><span id="goog_36263786"></span><span id="goog_36263787"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-1346722346512799350?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-81016972326416485712010-12-20T10:10:00.000+08:002010-12-20T10:10:57.515+08:00<div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><strong><span style="color: black; font-size: large;">ကားမွတ္တိုင္</span></strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;"></span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">ေနာက္ထပ္ ကားတစီးေရာက္လာတယ္</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">မရင္းႏွီးတဲ႔လူေတြကို ထားခဲ႔ၿပီး</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">ျပန္ထြက္သြားတယ္</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">ဓာတ္တိုင္ရဲ႕ အရိပ္မွာခိုကပ္ၿပီး</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">ရပ္ေနခဲ႔တာ</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲလို႔ မမွတ္မိေတာ႔ဘူး</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">အနက္ေရာင္ထီးေတြ</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">ခါတိုင္းထက္ပူတဲ႔ ေနေရာင္မွာ</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">ကူးခတ္ေနၾက</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">ဒီအခ်ိန္ဆို အိမ္ကထြက္လာၿပီ</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">ဒီအခ်ိန္ဆို ကားေပၚေရာက္ေနၿပီ</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">အဲဒီလို အေတြးေတြေတာင္မွ</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">ေညာင္းညာေနၾကၿပီ</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">အၾကည္႔ကို ခါခ်လိုက္တယ္</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">ငွက္တေကာင္မွ မရွိတဲ႔ေကာင္းကင္</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">တိမ္တစေတာင္ မပ်ံတဲ႔ေကာင္းကင္</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">စကားသံေတြ သိပ္ဆူတယ္</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">မ်က္ႏွာေတြက ၿငီးေငြ႔ေစတယ္</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">ဘတ္(စ္)ကားမွတ္တိုင္ဆိုတာကလည္း</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">သက္ေတာင္႔သက္သာ မရွိဘူး</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">နာရီကို ခြ်တ္လိုက္ၿပီး</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">အက်ႌအိတ္ထဲထည္႔လိုက္တယ္</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">ဒီေန႔ကို လႊင္႔ျပစ္လိုက္ၿပီးမွ</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">ေနာက္ထပ္ကားတစီး ေရာက္လာတယ္</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">ဟိုဟိုဒီဒီ ရွာေနတဲ႔</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">မ်က္လံုးေလးတစံုကို ေကာက္ရတယ္</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">ၾကည္လင္ႏူးညံ႔တဲ႔အၾကည္႔</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">အနားကိုလွမ္းလာတဲ႔</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">ေျခလွမ္းေလးေတြမွာ</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">ပန္းေလးလို တျဖည္းျဖည္းပြင္႔လာတဲ႔</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">ဂီတသံကိုၾကားရတယ္။</span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><strong><span style="color: black;">တင္မင္းထက္</span></strong></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">၁ဝ.၃.၉၅</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">(ေပ်ာက္ေနၿပီထင္တဲ႔ ကဗ်ာေလး တပုဒ္ျပန္ေတြ႔ပါတယ္။</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၁၅ ႏွစ္တုန္းက ဘတ္(စ္)ကားမွတ္တိုင္မွာ ေရးထားတာပါ။)</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-8101697232641648571?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-38609069028795585042010-11-03T10:10:00.001+08:002010-11-03T11:04:30.926+08:00<span style="color: black;"></span><br /><div style="text-align: left;"></div><div align="left" class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TNDD5ZTaR6I/AAAAAAAAArM/l9OQmR2Wi4c/s1600/Pierre+Jahan_Flowers.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span style="color: black;"><img border="0" height="320" nx="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TNDD5ZTaR6I/AAAAAAAAArM/l9OQmR2Wi4c/s320/Pierre+Jahan_Flowers.jpg" width="234" /></span></a></div><div align="left" class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="color: black;">Photo: Pierre Jahan</span></div><div align="left" class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="color: black;">အိပ္မက္ - ၈</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><strong><span style="color: black; font-size: large;">ပန္းပြင္႔မ်ား</span></strong></div><br /><span style="color: black;">ပန္းေတြေဝတဲ႔ အိပ္မက္ဟာ</span><br /><span style="color: black;">ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္၊ ခ်စ္ျခင္း၊ ၾကင္နာမႈေတြနဲ႔ ေဝေနတာပါပဲ။</span><br /><span style="color: black;">ငံုရာကေန တျဖည္းျဖည္းပြင္႔လာသည္ျဖစ္ေစ</span><br /><span style="color: black;">ညွိဳးလုလု အခ်ိန္ေလးကိုမွီလိုက္သည္ျဖစ္ေစ</span><br /><span style="color: black;">ပန္းေတြေဝေနတဲ႔ အိပ္မက္ဆိုတာ</span><br /><span style="color: black;">အလွတရားရဲ႕ ရာသီနဲ႔ႀကံဳေတြ႔ရမယ္႔</span><br /><span style="color: black;">သင္႔ကိုေမႊးျမေစမယ္႔ နမိတ္ပင္ျဖစ္သည္။ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-3860906902879558504?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-15072810027767576472010-09-28T15:46:00.002+08:002010-11-03T10:11:16.728+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TKGdEaB_ZgI/AAAAAAAAAqw/eGRiXoKX1io/s1600/Pierre+Jahan_Dark.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span style="color: black;"><img border="0" height="320" px="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TKGdEaB_ZgI/AAAAAAAAAqw/eGRiXoKX1io/s320/Pierre+Jahan_Dark.jpg" width="294" /></span></a></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">Photo : Pierre Jahan</span></div><br /><span style="color: black;">အိပ္မက္ - ၇</span><br /><br /><span style="color: black; font-size: large;"><strong>အေမွာင္</strong></span><br /><br /><span style="color: black;">ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုနားမလည္ႏိုင္တဲ႔အခါ</span><br /><span style="color: black;">(ဒါမွမဟုတ္)</span><br /><span style="color: black;">ဥေပကၡာတစံုတရာကိုရရွိလိုက္တဲ႔အခါ</span><br /><span style="color: black;">အေမွာင္ထဲမွာ ပိတ္မိေနတတ္တယ္။</span><br /><span style="color: black;">မေမးခ်င္တဲ႔အေမးနဲ႔ မေျဖခ်င္တဲ႔အေျဖေတြကို</span><br /><span style="color: black;">တိမ္းေရွာင္ခ်င္တဲ႔အခါမ်ိဳးမွာေတာ႔</span><br /><span style="color: black;">အေမွာင္ဟာ ေနသားတက်ပါပဲ။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-1507281002776757647?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-50435799250122372692010-09-26T02:17:00.005+08:002010-09-26T02:20:56.318+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TJ48W2v06xI/AAAAAAAAAqo/Vjv6ecC2pRQ/s1600/than+toe+aung.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TJ48W2v06xI/AAAAAAAAAqo/Vjv6ecC2pRQ/s1600/than+toe+aung.jpg" /></a></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၁ လေလာက္က တင္ထားတဲ႔ မတန္ခူး ရဲ႕ ေလႏုေအးဘေလာ့ဂ္က<br /><a href="http://laynuaye.blogspot.com/2010/08/blog-post_21.html"><b>"အခ်စ္ရိုင္းတို႔အခ်စ္ဦး"</b></a> ပို႔စ္ကို ျပန္ဖတ္မိရင္း ေက်ာင္းကို သတိရတာနဲ႔ ..<br />ေက်ာင္းအမွတ္တရ တခုခု တင္ခ်င္စိတ္ေပၚလာမိပါတယ္။<br />အသစ္ေရးထားတာကလည္း မရွိဆိုေတာ့၊<br />အရင္ ရန္ကုန္ စက္မႈတကၠသိုလ္ ႏွစ္လည္မဂၢဇင္း (၁၉၉၆) မွာ ေရးဖူးတဲ႔ ..</div><div style="text-align: left;"><br /><span style="color: blue;">ျမန္မာ့လက္ေရြးစဥ္ ေဘာလံုးသမား "သန္းတိုးေအာင္" ႏွင္႔ ေတြ႔ဆံုျခင္း</span><br /><br />ဆိုတာေလး ျပန္သတိရတာနဲ႔ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက အေတြ႔အႀကံဳကလည္း မရွိနဲ႔ အင္တာဗ်ဴးလုပ္မယ္ ဆိုၿပီး သြားလိုက္တာ အသံဖမ္းဖို႔ ကက္ဆက္ေတာင္ မပါဘူး။ လက္ေရးနဲ႔ ေရးမွတ္ေနတာကို စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ေျဖၾကားေပးခဲ႔တဲ႔ ကိုသန္းတိုးေအာင္၊ ကူညီေပးခဲ႔တဲ႔ လက္ေရြးစဥ္ေဘာလံုးသမား ကိုေက်ာ္မင္းတို႔ကို ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္။</div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">.........................................................................................................................</div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;"><b><span style="color: blue;">ျမန္မာ့လက္ေရြးစဥ္ ေဘာလံုးသမား "သန္းတိုးေအာင္" ႏွင္႔ ေတြ႔ဆံုျခင္း</span></b></span><br /><br /><span style="color: #7f6000;">ေမး - ရန္ကုန္ စက္မႈတကၠသိုလ္ စတင္ဝင္ေရာက္တဲ႔ ႏွစ္ရယ္၊ ေက်ာင္းၿပီးတဲ႔ ႏွစ္ရယ္၊ ဘယ္အဓိက ဘာသာရပ္နဲ႔ အင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႕ ရခဲ႔တယ္ ဆိုတာ သိပါရေစ။</span><br /><br />ေျဖ - ရန္ကုန္ စက္မႈတကၠသိုလ္ကို ၁၉၈၄ ခုႏွစ္မွာ စတင္တက္ေရာက္ခဲ႔ၿပီး ၁၉၉၄ မတ္လမွာ ၿမိဳ႕ျပအင္ဂ်င္နီယာ ဘာသာရပ္နဲ႔ ေက်ာင္းၿပီးခဲ႔ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: #7f6000;">ေမး - ဘယ္အခ်ိန္ကစၿပီး ေဘာလံုးကန္ခဲ႔ ပါသလဲ။ ၿပိဳင္ပြဲဝင္တဲ႔ အေနနဲ႔ေပါ႔။</span><br /><br />ေျဖ - ၁၉၈၅၊ ပထမႏွစ္မွာ ရန္ကင္းၿမိဳ႕နယ္ လက္ေရြးစဥ္အျဖစ္ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ လူငယ္မ်ားေန႔၊ ရန္ကုန္တိုင္း ၿမိဳ႕နယ္ေပါင္းစံုၿပိဳင္ပြဲ ကစားခဲ႔ပါတယ္။ ၿမိဳ႕နယ္အေနနဲ႔ ဒုတိယ ရခဲ႔ၿပီး၊ ကြ်န္ေတာ္႔အေနနဲ႔ "အေကာင္းဆံုး ေဘာလံုးသမားဆု" ရခဲ႔ပါတယ္။ ဒုတိယႏွစ္ တက္ေနခ်ိန္ ၁၉၈၆ မွာ ျပည္နယ္ႏွင္႔တိုင္း ၁၉-ႏွစ္ေအာက္ ၿပိဳင္ပြဲမွာ ရန္ကုန္တိုင္းအသင္းက ပါဝင္ခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီ ပြဲမွာလည္း "အေကာင္းဆံုး ေဘာလံုးသမားဆု" ရခဲ႔ၿပီး ၁၉၈၆ ခုႏွစ္မွာ ျမန္မာ႔လက္ေရြးစင္ စျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ တကၠသိုလ္ပြဲအေနနဲ႔ကေတာ့ ၁၉၈၄-၈၅ တကၠသိုလ္ႏွင္႔ ေကာလိပ္ေပါင္းစံု ေဘာလံုးပြဲမွာ ဒဂံုဇံု-၂ ကေန ပါဝင္ခဲ႔ပါတယ္။ မႏၲေလးမွာ ကန္ခဲ႔ရပါတယ္။ ျမန္မာ့လက္ေရြးစင္ အသင္းေခါင္းေဆာင္ အျဖစ္ ၁၉၉၁ မွာ စတင္တာဝန္ယူခဲ႔ပါတယ္။&nbsp;</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">၁၉၉၄ ခုႏွစ္မွာ "တစ္ႏွစ္တာ အေကာင္းဆံုး အမ်ိဳးသား အားကစားသမား" ဆုကို ရခဲ႔ပါတယ္။ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းမွာ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ ျပန္လည္ခ်ီးျမႇင္႔တဲ႔ဆု ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၉၆ မွာ အမ်ိဳးသား၊ အမ်ိဳးသမီး မခြဲဘဲ "အေကာင္းဆံုး အားကစားသမား" ဆု အျဖစ္ ခ်ီးျမႇင္႔ခဲ႔တာ ျဖစ္ၿပီး ျမန္မာ႔ဂုဏ္ေဆာင္ ေဘာလံုးသမား (ဦး)ဗဟာဒူးက ရရွိခဲ႔ပါတယ္။ (၉၄ နဲ႔ ၉၆ ႏွစ္ေတြလြဲေနသလိုပဲ။)<br /><br /><span style="color: #7f6000;">ေမး - ေက်ာင္းမွာ သင္ခဲ႔ရတဲ႔ ပညာေတြဟာ အားကစားကြင္းထဲမွာ ဘယ္လို အသံုးဝင္ပါသလဲ။</span><br /><br />ေျဖ - ရန္ကုန္ စက္မႈတကၠသိုလ္ဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို အင္ဂ်င္နီယာေကာင္းမ်ား ျဖစ္ေစရန္ ေလ႔က်င္႔ သင္ၾကားေပးခဲ႔ပါတယ္။ အင္ဂ်င္နီယာေကာင္း တစ္ေယာက္ဟာ ျပတ္သားရမယ္၊ တိက်ရမယ္၊ ေခါင္းေဆာင္ႏိုင္ရမယ္၊ ေဘာလံုးကန္တဲ႔အခါ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း ျပတ္ျပတ္သားသား ဆံုးျဖတ္ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အသင္းေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္တဲ႔အတြက္ ေက်ာင္းက ေလ႔က်င္႔ေပးခဲ႔တဲ႔ ဦးေဆာင္ႏိုင္မႈ၊ တိက်မႈ စတဲ႔ အရည္အေသြးေတြဟာ အဓိက က်ပါတယ္။</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="color: #7f6000; text-align: left;">ေမး - မ်ားျပား ခက္ခဲလွတဲ႔ စက္မႈတကၠသိုလ္ သင္ခန္းစာေတြၾကားက ထူးခြ်န္တဲ႔ အားကစားသမား တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လို ႀကိဳးစားခဲ႔ပါသလဲ။</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">ေျဖ - အားကစားသမား တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ခက္ခဲတဲ႔ သင္ခန္းစာေတြကို အတန္းစဥ္ ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရတာ မလြယ္ကူလွပါဘူး။ မိမိကိုယ္တိုင္ ႀကိဳးစားမႈ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆရာေတြရဲ႕ ပံ႔ပိုးမႈနဲ႔ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ႔ရပါတယ္။<br /><br /><span style="color: #7f6000;">ေမး - စက္မႈတကၠသိုလ္ စာသင္ႏွစ္ေတြကို ျဖတ္သန္းရင္း ဘယ္လို အျမတ္အစြန္းေတြ ရခဲ႔ပါသလဲ။ (ဥပမာ - ခ်ိန္ဆႏိုင္မႈ၊ အေပါင္းအသင္း၊ ခံႏိုင္ရည္ စသည္ျဖင္႔)</span><br /><br />ေျဖ - ဆက္ဆံေရး ေကာင္းမြန္မႈ၊ စည္းကမ္းေသဝပ္မႈ၊ ေခါင္းေဆာင္ႏိုင္မႈ စတဲ႔ အျမတ္အစြန္းေတြ ရခဲ႔ပါတယ္။ ၁၉၉၁ ဂ်ာမန္နည္းျပဆရာ မစၥတာဝါနာ ေရာက္လာတဲ႔အခါ အဲဒီအခ်က္ေၾကာင္႔ ကြ်န္ေတာ္႔ကို အသင္းေခါင္းေဆာင္ အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခဲ႔ပါတယ္။ အေပါင္းအသင္း အေနနဲ႔ကေတာ့ ေနရာေဒသ အမ်ိဳးမ်ိဳးက ဝါသနာ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ သူေတြနဲ႔ ဆံုေတြ႔ခဲ႔ရၿပီး တစ္သက္တာ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြ ရခဲ႔ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: #7f6000;">ေမး - အင္ဂ်င္နီယာေကာင္း အျဖစ္ေရာ ရပ္တည္ဦးမွာလား။</span><br /><br />ေျဖ - အားကစားသမား ဘဝက အနားယူတဲ႔အခါ အင္ဂ်င္နီယာ တစ္ေယာက္အျဖစ္ ရပ္တည္ျဖစ္မွာပါ။ လက္ရွိလည္း ေဆာက္လုပ္ေရးမွာ လက္ေထာက္ အင္ဂ်င္နီယာ အျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ ေနပါတယ္။<br /><br /><span style="color: #7f6000;">ေမး - ေဆာက္လုပ္ေရး ဝန္ႀကီးဌာန ေဘာလံုးအသင္းရဲ႕ ကစားသမားတစ္ဦး အေနနဲ႔ေရာ ဘယ္လို ရပိုင္ခြင္႔ေတြ ရရွိပါသလဲ။</span><br /><br />ေျဖ - အျခားႏိုင္ငံ ကိုယ္စားျပဳ အားကစားသမားေတြနဲ႔ တန္းတူ အခြင္႔အေရး ရပါတယ္။<br /><br /><span style="color: #7f6000;">ေမး - စက္မႈတကၠသိုလ္ရဲ႕ အားကစား လႈပ္ရွားမႈေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘယ္လို အႀကံေပးခ်င္ ပါသလဲ။</span><br /><br />ေျဖ - စက္မႈတကၠသိုလ္ အေနနဲ႔ အားကစား လႈပ္ရွားမႈေတြကို အရင္ကေရာ၊ အခုေရာ အားေပးခဲ႔ပါတယ္။ လူငယ္ဘဝမွာ အားကစားရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈဟာ အေရးပါလွပါတယ္။ အပန္းေျဖမႈ အေနနဲ႔ေရာ၊ ကိုယ္စိတ္ ႀကံ႕ခိုင္မႈ အတြက္ပါ အက်ိဳးရွိပါတယ္။ တက္ႂကြတဲ႔ အရြယ္မွာ ေက်ာင္းစာျပင္ပ အခ်ိန္ေတြကို အားကစားမွာ စိတ္ႏွစ္ထားမယ္ ဆိုရင္ မူးယစ္ေဆးဝါး စတဲ႔ ျပႆနာေတြ ေလ်ာ႔နည္းသြားမွာပါ။</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">အႀကံေပးဖို႔ကေတာ့ ေဘာလံုးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးပဲ ေျပာပါ႔မယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔တုန္းက လုပ္ေပးခဲ႔သလို 1st year, 2nd year section လိုက္ပြဲေတြ၊ major ပြဲေတြ၊ အေဆာင္ပြဲေတြ လုပ္ေပးသင္႔ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း အဲဒီပြဲေတြမွာ ကစားခဲ႔ဖူးပါတယ္။ အခု လုပ္ေပးထားတဲ႔ ေဘာလံုးကြင္းသစ္ႀကီးဟာ သိပ္ေကာင္းပါတယ္။ ကြင္းဖြင္႔ပြဲတုန္းက ကြ်န္ေတာ္ လာကစား ခဲ႔ပါေသးတယ္။ အဆင္႔မွီတဲ႔ ေလ႔က်င္႔ေရးကြင္း တစ္ကြင္းပါ။ တကယ္လို႔ ပြဲေတြ မကစားဘူးဆိုရင္ အလကား ျဖစ္သြားပါလိမ္႔မယ္။ အားကစား ေလာကမွာ တကၠသိုလ္ အားကစားသမားေတြ ထိပ္တန္းက ရပ္တည္ ေနၾကပါတယ္။ အားေပးမႈ မရွိရင္ မ်ိဳးဆက္ျပတ္ သြားပါလိမ္႔မယ္။</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="color: #7f6000;">ေမး - စက္မႈတကၠသိုလ္ တက္ခဲ႔စဥ္က အမွတ္တရ ခံစားမိတဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ေလး တစ္ခုေလာက္ ေျပာျပပါ။</span><br /><br />ေျဖ - အမွတ္တရေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ဟာသအေနနဲ႔ ပထမႏွစ္မွာ ဩဘာလမ္းကို ေလာင္းေၾကးစားေၾကးနဲ႔ ျဖတ္ေလွ်ာက္တာပါပဲ။ အခ်ိဳ႕ကလည္း အတန္းေျပာင္းခ်ိန္ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ဝိုင္းအားေပး ၾကတာေပါ႔။ တစ္ဝက္ေလာက္ ေရာက္ေတာ႔ ဆက္မေလွ်ာက္ရဲေတာ႔ဘူး။ ဒါေပမဲ႔ လွည္႔ျပန္ရင္လည္း ဒီခရီး ဆိုေတာ့ ဆံုးေအာင္ ေလွ်ာက္ခဲ႔တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ႏိုင္တဲ႔အတြက္ ေလာင္းေၾကး တစ္ဆယ္ရတယ္။ ၿပီးေတာ႔မွ ေႏြမိုးေဆာင္းမွာ ႀကံရည္တစ္ခြက္နဲ႔ အရွက္ေျဖရတယ္။</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">ေနာက္တတိယႏွစ္မွာ ျမန္မာ႔လက္ေရြးစဥ္ အေနနဲ႔ ေလ႔က်င္႔ေရး လြယ္ကူေအာင္ ေက်ာင္းက အစီအစဥ္နဲ႔ ထဲမွာ ေနခြင္႔ ရခဲ႔တာလည္း အမွတ္တရပါပဲ။ A-52 မွာ။ အဲဒီႏွစ္ စာေမးပြဲခ်ိန္မွာ အင္ဒိုနီးရွား အေရွ႕ေတာင္အာရွပြဲ သြားကစား ေနရလို႔ ျပန္လာမွ တစ္ေယာက္ထဲ ေျဖခဲ႔ ရပါတယ္။ စာေမးပြဲ ၿပီးေတာ႔ အိမ္ကို ေႂကြးက်န္စာရြက္ ေရာက္လာတယ္။ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္အတြက္ရယ္၊ ကြ်န္ေတာ္႔ အတြက္ရယ္ ေက်ာင္းလခ ေႂကြးက်န္ သြားသြင္းခဲ႔တယ္။ ေအာင္စာရင္းလည္း ထြက္ေရာ ကြ်န္ေတာ္႔ သူငယ္ခ်င္းက ပါၿပီး ကြ်န္ေတာ္႔နာမည္ ပါမလာဘူး။ ကိုယ္႔ဖာသာလည္း ေအာင္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ထားေတာ့ အံ႔ဩသြားတယ္။ ဟိုေလွ်ာက္ေမး၊ ဒီေလွ်ာက္ေမးနဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွ က ပို႔တဲ႔ စာရင္းက်န္တာ ျဖစ္ေနၿပီး ေအာင္စာရင္းကို ေန႔လည္ (၂) နာရီမွ သိခဲ႔ရတယ္။</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">ေက်ာင္းနဲ႔ ေဘာလံုးကေတာ႔ ဘြဲ႕ယူတဲ႔ေန႔မွာေတာင္ ေရာေနတာပါပဲ။ တရုပ္အိုလံပစ္ အသင္းနဲ႔ ဒုတိယပြဲ ကန္တဲ႔ေန႔မွာ ဘြဲ႕ယူရပါတယ္။ ဘြဲ႕ယူၿပီးတာနဲ႔ ေဘာလံုးပြဲကို ေျပးရတာပဲ။ ၁၅ မိနစ္ ေနာက္က်ၿပီးမွ ဝင္ကစားရတဲ႔ အဲဒီပြဲဟာလည္း အမွတ္တရပါပဲ။<br /><br /><span style="color: #7f6000;">ေမး - စက္မႈတကၠသိုလ္ရဲ႕ အသစ္ အသစ္ေသာ ညီငယ္/ ညီမငယ္မ်ားကို ဘာမ်ား ေျပာခ်င္ပါသလဲ။</span><br /><br />ေျဖ - ေက်ာင္းၿပီးလို႔ အင္ဂ်င္နီယာ အလုပ္ကို လုပ္သည္ ျဖစ္ေစ၊ မလုပ္သည္ ျဖစ္ေစ၊ စက္မႈတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းထြက္ ပီသေအာင္ ...<br /><br /><span style="color: blue;">ရန္ကုန္ စက္မႈတကၠသိုလ္ ႏွစ္လည္မဂၢဇင္း (၁၉၉၆)</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-5043579925012237269?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-28562300246256466962010-09-17T23:47:00.003+08:002010-09-28T15:47:39.991+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TJOM9Zll0pI/AAAAAAAAAqg/RV5xBwHcjPU/s1600/Uelsmann_Beach.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TJOM9Zll0pI/AAAAAAAAAqg/RV5xBwHcjPU/s320/Uelsmann_Beach.jpg" width="224" />&nbsp;</a></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;"><span style="color: black;">Photo: Jerry N. Uelsmann</span></span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;">အိပ္မက္ - ၆</span></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black; font-size: large;"><b>ကမ္းေျခ</b></span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;">က်ိဳးေၾကာင္းဆင္ျခင္မႈနဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္ရူးသြပ္မႈတို႔</span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;">ဆံုေတြ႔ရာ၊ စည္းျခားရာ။</span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;">ကမ္းေျခကိုဦးလွည္႔ေနသည္ ျမင္မက္ပါက</span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;">ရင္းႏွီးကြ်မ္းဝင္ရာ အိမ္အျပန္။</span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;">ပင္လယ္ကိုေမွ်ာ္ေငးေနသည္ ျမင္မက္ပါက</span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;">သူစိမ္းတရံဆံသည့္ အနာဂတ္တေနရာ။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-2856230024625646696?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-36480468023263431482010-09-14T07:00:00.002+08:002010-09-14T07:01:29.272+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TI6shxbD7II/AAAAAAAAAqU/kxhkVOJMVwA/s1600/Uelsmann_Exam.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span style="color: black;"><img border="0" height="400" ox="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TI6shxbD7II/AAAAAAAAAqU/kxhkVOJMVwA/s400/Uelsmann_Exam.jpg" width="310" /></span></a></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black; font-family: Zawgyi-One;">Photo: Jerry N. Uelsmann</span></div><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: black;">အိပ္မက္ - ၅</span></span><br /><br /><strong><span style="color: black; font-size: large;">စာေမးပြဲ</span></strong><br /><br /><span style="color: black;">သင္႔ရဲ႕ျပင္ဆင္ေလ႔လာမႈတခုခုကို အားမရတဲ႔အခါ</span><br /><span style="color: black;">သင္႔ကိုလူေတြက တန္ဖိုးေလ်ာ့ျဖတ္မွာစိုးတဲ႔အခါ</span><br /><span style="color: black;">အိပ္မက္ထဲမွာ စာေမးပြဲေျဖရတတ္တယ္။</span><br /><span style="color: black;">စာေမးပြဲခန္းေပ်ာက္ေနလို႔ ေနာက္က်ၿပီးမွေရာက္တယ္</span><br /><span style="color: black;">မဖတ္တတ္တဲ႔ဘာသာနဲ႔ေရးထားတဲ႔ ေမးခြန္းေတြရတယ္</span><br /><span style="color: black;">ေျဖေနရင္းနဲ႔ ခဲတံကလည္း ခဏခဏက်ိဳးေသးတယ္</span><br /><span style="color: black;">အိပ္မက္ထဲမွာေတာ့ ဘယ္သူမွမေအာင္ၾကဘူး။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-3648046802326343148?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-9592299576145364702010-09-13T15:17:00.000+08:002010-09-13T15:17:53.914+08:00<div style="text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TI3PlbXRIpI/AAAAAAAAAqQ/CJMjxlDsVR4/s1600/Uelsmann_Road.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span style="color: black;"><img border="0" height="328" ox="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TI3PlbXRIpI/AAAAAAAAAqQ/CJMjxlDsVR4/s400/Uelsmann_Road.jpg" width="400" /></span></a></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black; font-family: Zawgyi-One;">Photo: Jerry N. Uelsmann</span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;">အိပ္မက္ - ၄</span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;"></span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black; font-size: large;"><strong>လမ္း</strong></span></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;">လမ္းမႀကီးတခုတည္းလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။</span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;">ပညာေရး၊ အခ်စ္၊ အလုပ္အကိုင္ အရာအားလံုးမွာ</span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;">လမ္းခြဲေလးေတြလည္း ရွိခ်င္ရွိမယ္။</span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;">ေခ်ာေမြ႔မယ္၊ ၾကမ္းတမ္းမယ္၊ သာယာမယ္၊ ေမွာင္မိုက္မယ္</span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;">အားလံုးမွာေတာ့ ဦးတည္ခ်က္တစံုတရာရွိၾကပါတယ္။</span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;">ဘယ္လမ္းကို ေရြးမယ္ဆိုတာကေတာ့ သင္႔ဆံုးျဖတ္သာျဖစ္တယ္။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-959229957614536470?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-72344731240220656032010-09-09T07:23:00.003+08:002010-09-13T15:14:23.400+08:00<span style="color: black;"></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TIgaaqZg4nI/AAAAAAAAAqM/Xh5KEHj4tiI/s1600/Uelsmann_Meeting.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span style="color: black;"><img border="0" height="400" ox="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TIgaaqZg4nI/AAAAAAAAAqM/Xh5KEHj4tiI/s400/Uelsmann_Meeting.jpg" width="310" /></span></a></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">Photo: Jerry N. Uelsmann </span></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;">အိပ္မက္ - ၃</span></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><strong><span style="color: black; font-size: large;">အစည္းအေဝး</span></strong></div><br /><span style="color: black;">ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ဦးတည္ခ်က္ေတြဟာ</span><br />သင္႔တေယာက္တည္းစိတ္ႀကိဳက္ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါ။<br />ဒါေပမဲ႔ ...<br />မတူညီတဲ႔အျမင္အေတြးေတြကို ညွိႏိႈင္းဆံုးျဖတ္ၾကမယ့္<br />အစည္းအေဝးတက္ေရာက္သူ အားလံုးဟာ<br />သင္ကိုယ္တိုင္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-7234473124022065603?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-78258726637661425442010-09-08T07:28:00.003+08:002010-09-08T10:09:13.794+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TIbJexMY3nI/AAAAAAAAAqI/TT1KDOUuRYk/s1600/Uelsmann_Tree.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="307" ox="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TIbJexMY3nI/AAAAAAAAAqI/TT1KDOUuRYk/s400/Uelsmann_Tree.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;">Photo: Jerry N. Uelsmann</div><br />အိပ္မက္ - ၂<br /><br /><strong><span style="font-size: large;">သစ္ပင္</span></strong><br /><br />အျမစ္ေတြက ရိုးရာနဲ႔မိသားစုမွာ ဘယ္ေလာက္ၿငိတြယ္တယ္<br />ပင္စည္ကေတာ့ သင္႔ရဲ႕ ရုပ္ပိုင္းစိတ္ပိုင္းသန္မာမႈနဲ႔ ယံုၾကည္ခ်က္<br />အကိုင္းအခက္ေတြက အခြင့္အလမ္း၊ စိတ္ကူးစိတ္သန္းနဲ႔<br />သားသမီးေတြအေၾကာင္းကို ေျပာျပၾကလိမ့္မယ္။<br />ကိုယ္တိုင္ရင္းႏွီးသီးပြင္႔ခဲ႔သမွ်ကေတာ့<br />ကမာၻေျမအတြက္ သင္႔ရဲ႕လက္ေဆာင္ေတြပါပဲ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-7825872663766142544?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-81796079516695025162010-09-07T10:44:00.005+08:002010-09-08T10:10:22.028+08:00<div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;"></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: black;">အေၾကာင္းတစံုတရာ တိုက္ဆိုင္တာနဲ႔</span></span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;"></span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;">အိပ္မက္ဘာသာျပန္တခ်ိဳ႕နဲ႔ အိပ္မက္ဆန္တဲ႔ဓာတ္ပံုတခ်ိဳ႕ကို ေပါင္းစပ္မိပါတယ္။</span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;">သင္႔အိပ္မက္ေတြရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို ဒီထဲမွာ ရွာေတြ႔လိမ့္မယ္ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ ..</span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;">တကယ္လို႔ မေတြ႔ဘူး ဆိုရင္လည္း ဖတ္ၿပီးႀကိဳက္တဲ႔ အိပ္မက္တခုခုကို ဒီေန႔ည မက္လိုက္ပါ .. </span></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="color: #444444;">Credit to: </span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: #444444;">"The Hidden Agenda of Dreams" by Giorgio Davanzo</span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: #444444;">dreamhawk.com by Tony Crisp</span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: #444444;">dreammoods.com</span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: #444444;">uelsmann.com</span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: #444444;">pierrejahan.free.fr</span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TIWkwXUyw_I/AAAAAAAAAqE/q3Si_2ySiU8/s1600/Uelsmann_Boat.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span style="color: black;"><img border="0" height="307" ox="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TIWkwXUyw_I/AAAAAAAAAqE/q3Si_2ySiU8/s400/Uelsmann_Boat.jpg" width="400" /></span></a></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">Photo: Jerry N. Uelsmann</span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;">အိပ္မက္ - ၁</span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;"></span></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black; font-size: large;"><strong>ေလွ</strong></span><br /><br /><span style="color: black;">လိႈင္း၊ ေလ၊ ရာသီေတြဟာ သင္႔ရဲ႕ လက္ရွိအေျခအေနကို ေျပာျပပါလိမ့္မယ္။</span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;">ၾကမ္းတမ္းေနသလား၊ သာယာေနသလား သတိထားၿပီးၾကည့္လိုက္ပါ။</span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;">အဲဒါထက္ အေရးႀကီးတာက ...</span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;">သင္ဘယ္လို ေလွာ္ခတ္သလဲ၊ ဘယ္ကို ဦးတည္သလဲ ဆိုတာနဲ႔</span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;">သင့္ေလွေပၚမွာ ဘာကုန္စည္ေတြတင္ေဆာင္လာသလဲ ဆိုတာပါပဲ။</span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;">သင္ခ်စ္တဲ႔သူေတြေရာ ေလွေပၚမွာအတူပါလာၾကလား</span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: black;">ကမ္းေပၚမ်ား တေယာက္ေယာက္က်န္ေနခဲ႔လား။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-8179607951669502516?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-25519768670506462082010-07-07T22:22:00.000+08:002010-07-07T22:22:49.523+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TDSNV1ZhoDI/AAAAAAAAApw/lA3Yl6RlbVI/s1600/Dock.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="119" src="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TDSNV1ZhoDI/AAAAAAAAApw/lA3Yl6RlbVI/s200/Dock.jpg" width="200" /></a></div><div style="text-align: center;"></div><div style="color: #073763; text-align: center;"><b><br /></b></div><div style="text-align: center;"><b><span style="color: #073763;">သေဘၤာက်င္း</span></b><br /><br />ပင္လယ္ကူးသေဘၤာႀကီးေတြကို<br />ငါးႏွစ္တႀကိမ္ လြန္းတင္စစ္ေဆးသလိုမ်ိဳး<br />ငါ့စိတ္ကို ျပန္ၾကည့္ ၾကည့္ခ်င္တယ္<br />လိႈင္းဒဏ္ခံႏိုင္ေအာင္ အားျဖည့္ျပဳျပင္ရင္း<br />ေဆးေရာင္လွလွေလးလည္း ျပန္သုတ္ရင္းေပါ့ ...<br /><br /><span style="color: #990000;">တင္မင္းထက္</span><br />ဝ၇.ဝ၇.၁ဝ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-2551976867050646208?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-60722680016769253992010-06-23T13:37:00.001+08:002010-06-23T13:39:02.020+08:00<span style="font-family: Zawgyi-One;"><strong><span style="color: #0b5394; font-size: large;">မိုးတိမ္တမန္</span></strong></span><br /><br />မိုးစက္ေတြကို အျမန္ထုပ္ပိုးၿပီး<br />သင့္ခရီးကိုစပါေတာ့ အေဆြမိုးတိမ္<br />အလ်င္လိုခ်ိန္မွာေရာက္မလာတတ္တဲ့ ရထားလို<br />ဒီႏွစ္မွာ မုတ္သုန္ေနာက္က်ခဲ့ၿပီ ...<br /><br />ပက္ၾကားအက္ေနတဲ့လွ်ာေတြက<br />သင့္နာမည္ကိုရြတ္ဆို<br />သစ္ကိုင္းေျခာက္လက္ေတြကိုဆန္႔တန္းလို႔<br />သင္ခ်စ္တဲ့သူေတြႀကိဳေနၾကတယ္ ...<br /><br />ေန႔ဘက္မွာလိုတာထက္ပိုလင္းၿပီး<br />ညဘက္မွာလိုတာထက္ပိုေမွာင္လို႔<br />သင့္ကိုခ်စ္သူေတြငိုေနၾကၿပီ ...<br /><br />ေရ ေပးပါ ... တဲ့<br />ေရငန္ေပါက္ေနတဲ့ ကန္ပ်က္ေတြကေျပာတယ္<br />ေရ ေပးပါ ... တဲ့<br />ပဲခူးက ရိုးေျခာက္ကြင္းေတြကေျပာတယ္<br />ေရ ေပးပါ ... တဲ့<br />အညာေဒသရဲ႕ ေတာင္ကတံုးေလးကေျပာတယ္<br />ေရ ေပးပါ ... တဲ့<br />အင္းေလးလြင္ျပင္ျဖစ္မွာေၾကာက္ေနရွာတဲ့<br />အင္းေလးကန္ႀကီးကေျပာတယ္ ...<br /><br />ဒီရာသီအတြက္ သင္စုေဆာင္းထားတဲ့<br />ဝန္စည္ရိကၡာေတြ မလံုေလာက္မွာစိုးလို႔<br />သင့္မိတ္ေဆြေတြရဲ႕ ေခြ်းစက္ေလးေတြကို<br />စုေပါင္းၿပီး ထည့္ေပးလိုက္ခ်င္ပါတယ္ ...<br /><br />အေဝးကသားသမီးေတြရဲ႕ သတင္းစကားေတြကိုလည္း<br />သူတို႔ရဲ႕အေမေတြနဲ႔ သူတို႔အားလံုးရဲ႕အေမအတြက္<br />သယ္ေဆာင္သြားေပးပါလား အေဆြမိုးတိမ္ ...<br /><br />အရင္ကဆို<br />သင္ခ်စ္တဲ့ ရိုးမေတာင္တန္းႀကီးေတြမွာ<br />သစ္ေတာေတြ စိမ္းစိမ္းစိုေနတာေတြ႕ရင္<br />ဝမ္းသာလြန္းလို႔ သင္ငိုခဲ့ရတယ္<br />သင္ငိုလို႔လည္း သူတို႔စိမ္းစိုခဲ့တယ္ ...<br /><br />ခုေတာ့<br />ေဟာင္းႏြမ္းေဆြးေျမ႔ေနတဲ့ ေပစာထုပ္ေတြလို<br />ေျခာက္ေသြ႔ညိဳေမာင္း ေတာင္တန္းေတြကို<br />ေလာဘေၾကာင့္ အေၾကာက္တရားေၾကာင့္ တူးဆြထားတဲ့<br />ပိုးထိုးေပါက္ေတြ ဗလပြနဲ႔ ျမင္ရရင္<br />သင္ငိုမိေပဦးမယ္ ...<br /><br />ဒါေပမဲ့ ငိုသာ ငိုပါ အေဆြမိုးတိမ္<br />တခ်ိန္မွာ ေတာင္တန္းေတြႏိုးထႏိုင္ဖို႔<br />သင္ငိုဖို႔လိုပါတယ္ ...<br /><br />တရပ္တပါးကို သူရင္းငွားလိုက္ရေတာ့မွာမို႔<br />ေရလိႈင္းသံ ခိုးခိုးခစ္ခစ္ေလးေတြတိတ္ဆိတ္<br />ႀကိတ္ငိုေနရွာတဲ့ ဧရာဝတီကိုလည္း<br />သင့္မိုးစက္ေလးေတြနဲ႔ ေထြးေပြ႔ယုယလိုက္ပါဦး<br />အေဆြမိုးတိမ္ ...<br /><br />ႏွစ္ေပါင္းရာခ်ီ ေစာင့္ထိန္းခဲ့တဲ့<br />ဣေႁႏၵပ်က္ယြင္းခဲ့ရသူ ပုဂံၿမိဳ႕ကိုလည္း<br />သူ႔အျပစ္ တစံုတရာမရွိတဲ့အတြက္<br />မ်က္ႏွာကိုေမာ့ထားဖို႔ ေျပာေပးပါ<br />အေဆြမိုးတိမ္ ...<br /><br />ေျခာက္ေသြ႔တဲ့ေျမသားကို ထြန္ေရးလွေအာင္ျပင္ရင္း<br />သင့္အရိပ္အေယာင္ေလးမ်ား ျမင္ရမလားမလို႔<br />ေကာင္းကင္ကိုေငးေနသူေတြအတြက္<br />ၿပံဳးေပ်ာ္ေနတဲ့ မိုးစက္ေတြေပးလိုက္ပါ ...<br /><br />အင္းလ်ားေရျပင္ေအာက္မွာ<br />သိမ္းထားတဲ့ကံေကာ္ေတြကိုေရတြက္ရင္း<br />ငိုေၾကြးေနတဲ့ မိုးေတြရြာလိုက္ပါ ...<br /><br />အင္းလ်ားကန္စပ္တေနရာမွာ<br />တည္ၿငိမ္ရဲရင့္တဲ့အိမ္အိုႀကီးတလံုးကိုေတြ႔ရင္<br />သူ႔ကို ခ်စ္ခင္ယံုၾကည္ေနဆဲပဲဆိုတာကိုလည္း<br />ေျပာျပလိုက္ပါ အေဆြမိုးတိမ္ ...<br /><br />ႀကိဳးျပတ္သြားတဲ့ ပုလဲကံုးလို<br />ကမာၻ႕ေဒါင့္တေနရာစီေရာက္ေနၾကတဲ့<br />သားသမီးေတြရဲ႕လက္ေဆာင္<br />ကႏၲာရရဲ႕ ႏွင္းစက္<br />သမုဒၵရာရဲ႕ ဝဲဂယက္<br />ေတာင္ေပၚစမ္းေခ်ာင္းေလးတစင္းနဲ႔<br />ေသြး ေခြ်း မ်က္ရည္စက္ေတြကို<br />မိုးစက္ေတြအျဖစ္ ရြာသြန္းျဖိဳးေပးပါေတာ့<br />အေဆြမိုးတိမ္ ...<br /><br /><span style="color: #660000;">တင္မင္းထက္</span><br />ဇြန္၊ ၂ဝ၁ဝ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-6072268001676925399?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-75586748805195368722010-06-04T18:00:00.002+08:002010-06-05T05:27:44.128+08:00<div align="left"></div><div align="left" class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TAjNuo9_I_I/AAAAAAAAApI/xIsF2F5Yz64/s1600/www.smh.com.au.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" height="200" src="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TAjNuo9_I_I/AAAAAAAAApI/xIsF2F5Yz64/s200/www.smh.com.au.jpg" width="133" /></a></div><div align="left"></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><b><span style="color: #0b5394;">အသစ္</span></b></div><br />အိပ္ယာေဟာင္း တခုကေန ႏိုးထၿပီး<br />ဒီေန႔ထုတ္ သတင္းစာေဟာင္းတေစာင္ကိုဖြင့္<br />သတင္းေဟာင္းေတြ ဖတ္ေနမိတယ္။<br /><br />ငါတို႔ ဆန္းသစ္ရမယ္ဆိုတဲ့<br />စိတ္ကူးေဟာင္းေဟာင္းကို ရြတ္ဆိုရင္း<br />သြားေနက်လမ္းကိုေလွ်ာက္<br />က်င့္သားက်အလုပ္ေတြလုပ္တယ္။<br /><br />"သိပ္ေဟာင္းတဲ့ေကာင္းကင္ပဲ<br />မင့္ေအာက္မွာ ပန္းသစ္တို႔မပြင့္ႏိုင္" ဆိုတဲ့<br />ေခါက္႐ိုးက်ိဳး စကားေတြနဲ႔<br />က်ိန္ဆဲလိုက္ေသးတယ္။<br /><br />အင္တာနက္ဆိုတာကေတာ့<br />မဆံုးႏိုင္တဲ့ တီထြင္မႈတခုပဲ<br />ရင္းႏွီးၿပီးသားေနရာေတြကို<br />ေရာက္ေရာက္ေနတာကလြဲရင္ေပါ့။<br /><br />ေမာ္ဒယ္ေဟာင္းရဲ႕ စာမ်က္ႏွာကိုပိတ္ပစ္ၿပီး<br />ေမာ္ဒယ္သစ္ေလးကို ေငးေနမိတယ္<br />ငါ သစ္ႏိုင္တာက ဒါပဲရွိတာကိုး။<br /><br /><span style="color: #38761d;">တင္မင္းထက္</span><br />ဝ၃ဝ၆၁ဝ<br /><br /><span style="color: #3d85c6;">Photo: www.smh.com.au</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-7558674880519536872?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-57265924012505971562010-05-31T11:31:00.007+08:002010-06-04T17:26:39.339+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="color: #0b5394; font-family: Zawgyi-One; font-size: large;"><strong>ကုန္သည္၊ စစ္သမီး၊ ခရီးသည္ ...</strong></span></div><span style="color: #0b5394; font-family: Zawgyi-One; font-size: large;"><strong>ေနာက္ေတာ့ စာၾကည့္တိုက္မွဴး ...</strong></span><br /><span style="color: #0b5394; font-family: Zawgyi-One; font-size: large;"><strong>ခုေတာ့ ေဟာ္တယ္ဝန္ထမ္း ...</strong></span><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TAMrP5mwsrI/AAAAAAAAAok/tbr-X57HUwA/s1600/MV+Doulos_01.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" height="228" src="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TAMrP5mwsrI/AAAAAAAAAok/tbr-X57HUwA/s320/MV+Doulos_01.jpg" width="320" /></a></div><br />ကြ်န္ေတာ္တို႔ သေဘၤာက်င္းတခုမွာ ကမာၻ႔ သက္တန္းအရင့္ဆံုး သေဘၤာေရာက္လာမယ္ ၾကားေတာ့ စိတ္ဝင္စား မိပါတယ္။ ၉၆ ႏွစ္ သက္တန္းရွိၿပီမို႔ ဂင္းနစ္မွတ္တမ္းအရ လက္ရွိ ေျပးဆြဲေနဆဲ ပင္လယ္ကူး သေဘၤာထဲမွာ အႀကီးဆံုးပါ။ သေဘၤာကိုယ္ထည္ကေတာင္ ဂေဟနဲ႔ မဟုတ္ေသးပါဘူး၊ တိုင္တန္းနစ္လိုမ်ိဳး ရက္ပစ္ရိုက္ထားတာပါ။<br /><br />အရင္က ေရေပၚ စာအုပ္ဆိုင္ လုပ္ထားတာ ဆိုလို႔ ပိုစိတ္ဝင္စားသြားပါတယ္။ စာအုပ္ သေဘၤာဆိုရင္ ျမန္မာျပည္ကို လာဖူးတယ္လို႔ မွတ္မိေနတာနဲ႔ ရွာၾကည့္ေတာ့ မွတ္တမ္းေတြ ေတြ႔ပါတယ္။<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TAMrgSv8niI/AAAAAAAAAoo/1Nz9GYhb4XY/s1600/MV+Doulos_02.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" height="257" src="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TAMrgSv8niI/AAAAAAAAAoo/1Nz9GYhb4XY/s320/MV+Doulos_02.jpg" width="320" /></a></div><br />သူ႔ကို ၁၉၁၄ ခုႏွစ္က အေမရိကန္ျပည္မွာ တည္ေဆာက္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၁၄ ခုႏွစ္ ဩဂုတ္လ ၂၂ ရက္ေန႔က ေရခ်ပြဲနဲ႔ တရားဝင္နာမည္ေပး အခန္းအနား က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ ကုန္သေဘၤာအေနနဲ႔ ျဖစ္ၿပီး SS Medina လို႔ ေခၚပါတယ္။ ေရေႏြးေငြ႔ သေဘၤာ ျဖစ္ၿပီး ၄၂၁ ေပ ရွည္ပါတယ္။ သစ္သီးနဲ႔ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ ကုန္သေဘၤာအျဖစ္ အေမရိကန္ ဆိပ္ကမ္းေတြကို ကူးသန္းခဲ့ပါတယ္။ ပထမကမာၻစစ္ကို အထိအခိုက္မရွိ ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TAMrnTZBzzI/AAAAAAAAAos/1ieSkx1Phm8/s1600/MV+Doulos_06.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" height="252" src="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TAMrnTZBzzI/AAAAAAAAAos/1ieSkx1Phm8/s320/MV+Doulos_06.jpg" width="320" /></a></div><br />ဒုတိယကမာၻစစ္ အတြင္းမွာေတာ့ အေမရိကန္ ကမ္းေျခေစာင့္တပ္မွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ အေမရိကန္နဲ႔ ဥေရာပႏိုင္ငံေတြၾကား ကူးသန္းၿပီး စစ္လက္နက္နဲ႔ စက္သံုးယာဥ္မ်ားကို ပို႔ေဆာင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ကိုလည္း အေျမွာက္လက္နက္ တခ်ိဳ႕ တပ္ဆင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဂ်ာမန္ ယူဘုတ္ေတြ ႀကီးစိုးတဲ့ ေရျပင္ကို ျဖတ္သန္းခဲ့ ရေပမယ့္ အထိအခိုက္မရွိခဲ့ပါဘူး။ ကမာၻစစ္ ၂ ခု လံုးကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TAMr3JomziI/AAAAAAAAAow/5q_9HWncssY/s1600/MV+Doulos_07.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" height="218" src="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TAMr3JomziI/AAAAAAAAAow/5q_9HWncssY/s320/MV+Doulos_07.jpg" width="320" /></a></div><br />၁၉၄၈ မွာေတာ့ သူ႔ကို အီတလီ ကုမၸဏီတခုက ဝယ္ယူၿပီး SS Roma ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ လူစီးသေဘၤာ အျဖစ္ ျပဳျပင္ခဲ့ပါတယ္။ ခရီးသည္ ၉၈၁ ဦး သယ္ေဆာင္ႏိုင္ၿပီး၊ အီတလီ နဲ႔ အေမရိက အၾကား ေျပးဆြဲခဲ့ပါတယ္။<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TAMsDZ8Xh8I/AAAAAAAAAo0/2OrfaQuflgs/s1600/MV+Doulos_08.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TAMsDZ8Xh8I/AAAAAAAAAo0/2OrfaQuflgs/s320/MV+Doulos_08.jpg" width="286" /></a></div><br />၁၉၅၂ မွာေတာ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေနာက္ထပ္ အီတလီ ကုမၸဏီ တခုက ဝယ္ယူၿပီး အင္ဂ်င္သေဘၤာ အျဖစ္ျပဳျပင္လိုက္ပါတယ္။ နာမည္ကိုလည္း MV Franca C လို႔ေျပာင္းခဲ့ပါတယ္။ အီတလီနဲ႔ အာဂ်င္တီးနား ကို ဖယ္ရီဆြဲခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဇိမ္ခံ သေဘၤာအျဖစ္ ျပဳျပင္ၿပီး Mediterranean Sea မွာ ေျပးဆြဲခဲ့ပါတယ္။<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TAMsbx2hxgI/AAAAAAAAAo4/epr8tlgGYaY/s1600/MV+Doulos_04.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" height="212" src="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TAMsbx2hxgI/AAAAAAAAAo4/epr8tlgGYaY/s320/MV+Doulos_04.jpg" width="320" /></a></div><br />သူ႔ရဲ႕ အေတာက္ပဆံုး အခ်ိန္ေတြကေတာ့ ၁၉၇၇ ကေန ၂ဝဝ၉ အတြင္းမွာပါ။ သူ႔ကို GBA (Gute Bücher für Alle ) ဆိုတဲ့ ဂ်ာမန္ အဖြဲ႔က ဝယ္ယူခဲ့ပါတယ္ (အဂၤလိပ္လိုဆိုရင္ Good Books for All လို႔ အဓိပၸာယ္ရပါတယ္) ။ MV Doulos ဆိုတဲ့ လက္ရွိ နာမည္ကို ေျပာင္းလဲခဲ့ပါတယ္။ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး၊ လူမႈေရး စတဲ့ စာအုပ္ေတြကို ေဈးသက္သက္သာသာနဲ႔ ေရာင္းခ်ေပးတဲ့ စာအုပ္သေဘၤာအျဖစ္ (စာၾကည့္တိုက္ + စာအုပ္ဆိုင္) အျဖစ္ ကမၻာ့ ဆိပ္ကမ္း အသီးသီးကို လွည့္လည္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ေပၚမွာ သေဘၤာသားနဲ႔ အျခားဝန္ထမ္း ၃၂ဝ ကေန ၃၅ဝ ေလာက္ထိ ပါတတ္ၿပီး။ ႏိုင္ငံေပါင္း ၃ဝ ေက်ာ္က ေဗာ္လန္တီယာမ်ား ျဖစ္ၾကပါတယ္။<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TAMsw95rS4I/AAAAAAAAAo8/YEoiNSHoxBg/s1600/MV+Doulos_03.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TAMsw95rS4I/AAAAAAAAAo8/YEoiNSHoxBg/s320/MV+Doulos_03.jpg" width="320" /></a></div><br />ျမန္မာႏိုင္ငံကို ေရေပၚစာအုပ္ဆိုင္ အျဖစ္နဲ႔ ၁၉၉၈ ဒီဇင္ဘာ ၁၁ ရက္ေန႔က ပထမ အႀကိမ္၊ ၂ဝဝ၂ ဇန္နဝါရီမွာ ဒုတိယ အႀကိမ္ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ စာအုပ္စင္ေတြမွာ စာအုပ္ ေထာင္ေသာင္းခ်ီရွိၿပီး၊ ဝမ္းထဲမွာ စာအုပ္ သန္းတဝက္ေလာက္ ပါတယ္ ဆိုပါတယ္။<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TAjGa7diFWI/AAAAAAAAApE/wqKVErxd2pk/s1600/MV+Doulos_09.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TAjGa7diFWI/AAAAAAAAApE/wqKVErxd2pk/s320/MV+Doulos_09.jpg" width="320" /></a></div><br />သူ႔သက္တန္းမွာ ေပ်ာ္စရာခ်ည္းပဲေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္က ဖိလစ္ပိုင္ ဆိပ္ကမ္းတခုမွာ ခရစ္ယန္ပြဲတခု က်င္းပေနစဥ္ လက္ပစ္ဗံုးနဲ႔ အပစ္ခဲ့ရလို႔၊ သေဘၤာသား (ေဗာ္လန္တီယာ) ၂ ဦး၊ ေဒသခံ ၄ ဦး ေသဆံုးခဲ့ရၿပီး၊ ၃၂ ေယာက္ ဒဏ္ရာရခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ပိုင္းေတာ့ စာအုပ္လွည့္လည္ေရာင္းခ်ရင္း ၂ဝဝ၉ မွာေတာ့ သူ႔ရဲ႕ သေဘၤာသက္တန္း အဆံုးသတ္ဖို႔ ျဖစ္လာပါတယ္။ သူ႔ကို 2010 SOLAS Rules ေတြနဲ႔ ကိုက္ညီေအာင္ ျပင္ဆင္ဖို႔ ယူရို၁၀ သန္းေလာက္ ကုန္က်မယ္ ဆိုပါတယ္။ ၂ဝဝ၉ ႏွစ္မကုန္မွီ ျပင္ရမွာပါ။ အဲဒါနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတာ့ GBA အဖြဲ႔က သူ႔ကို ျပန္ေရာင္းဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TAMs4_Ct3iI/AAAAAAAAApA/jCOV9-azsXs/s1600/MV+Doulos_05.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" height="231" src="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/TAMs4_Ct3iI/AAAAAAAAApA/jCOV9-azsXs/s320/MV+Doulos_05.jpg" width="320" /></a></div><br />စကၤာပူက BizNaz Resources International Pte Ltd က ၂ဝ၁ဝ မတ္ ၁၈ မွာ ဝယ္ယူခဲ့ၿပီး ဇိမ္ခံ ေဟာ္တယ္ အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းပါမယ္တဲ့။ နာမည္ကိုလည္း ဂရိလို Doulos = Servant ကေန Doulos Phos = Servant Light လို႔ ေျပာင္းလည္း မွည့္ေခၚခဲ့ပါတယ္။ အဖ်က္ခံရၿပီး သံတိုသံစ ျဖစ္မယ့္ေဘးကလြတ္သြားတဲ႔ သူ႔ကို ျပတိုက္ အျဖစ္အသြင္ေျပာင္းမယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဟိုတယ္နဲ႔ စားေသာက္ဆိုင္လည္း တြဲဖက္ပါမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ခရစ္ရွန္က်မ္း စာသင္ေက်ာင္းလဲ ပါဝင္ပါမယ္တဲ့။ <span style="color: #073763;">မေကေျပာမွ တခုက်န္သြားတာ သတိရတယ္။ အခ်က္အလက္တခ်ိဳ႕ ထပ္ျဖည့္ထားပါတယ္။ ..)</span><br /><br />နာမည္ ၄ မ်ိဳးနဲ႔ မတူညီတဲ့ တာဝန္ ၄ ခုထမ္းေဆာင္ခဲ့တဲ့၊ ၅ ခု ေျမာက္ နာမည္နဲ႔ ၅ မ်ိဳးေျမာက္ တာဝန္ကို ထမ္းေဆာင္ေတာ့မယ့္ သူ႔ကို ဂုဏ္ျပဳလိုက္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ သူ႔ရဲ႕ နာမည္သစ္ အလင္းေရာင္ ဆိုတာနဲ႔ လိုက္ဖက္လွတဲ့ စာၾကည့္တိုက္မွဴး အလုပ္အတြက္ပါ။<br /><br /><span style="color: #660000;">(ဝန္ခံခ်က္ - ျမန္မာမွ်ားနတ္ေမာင္ ဖိုရမ္တြင္ ေဖာ္ျပၿပီး။)</span><br /><br /><span style="color: #0b5394;">Reference:</span><br /><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/MV_Doulos"><span style="color: #0b5394;">http://en.wikipedia.org/wiki/MV_Doulos</span></a><br /><a href="http://www.gbaships.org/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=59&amp;Itemi"><span style="color: #0b5394;">http://www.gbaships.org/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=59&amp;Itemi</span></a><span style="color: #0b5394;"> d=127</span><br /><a href="http://www.ssmaritime.net/"><span style="color: #0b5394;">http://www.ssmaritime.net/</span></a><br /><a href="http://harvandbrenda.blogspot.com/"><span style="color: #0b5394;">http://harvandbrenda.blogspot.com/</span></a><br /><a href="http://www.myanmars.net/myanmar-news-2002/myanmar-news-n020108.htm"><span style="color: #0b5394;">http://www.myanmars.net/myanmar-news-2002/myanmar-news-n020108.htm</span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-5726592401250597156?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-26206399667940400532010-05-29T18:49:00.000+08:002010-05-29T18:49:50.413+08:00<span style="font-size: small;"><b>ညမ်ား</b></span><br /><br />ငါတို႔ ေစာင့္ခဲ့ၾကတယ္<br />ျမစ္ေတြခမ္းေျခာက္ခ်ိန္ထိ ..<br />ငါတို႔ ေစာင့္ခဲ့ၾကတယ္<br />ၾကယ္ေတြက်ဆံုးခ်ိန္ထိ ..။<br /><br />သစ္ေတာေတြေရာ ႏွင္းဆီပန္းေတြပါ<br />မီးေလာင္ေနခဲ့ၿပီ<br />ငါတို႔ ငိုေႂကြးဖို႔ေမ့ေလ်ာ့<br />ငါတို႔ စိုက္ပ်ိဳးဖို႔ေမ့ေလ်ာ့<br />ငါတို႔ဘာကိုေစာင့္ခဲ့ၾကတယ္ ..<br />ဆိုတာကိုလည္း .. သတိမရၾကေတာ့။<br /><br />အေမွာင္ထဲကေန အလင္းကို<br />အလင္းထဲကေန အေမွာင္ကို<br />တေယာက္မ်က္လံုးကို တေယာက္<br />ငါတို႔ စိုက္ၾကည့္ေနၾကရင္း<br />ငါတို႔ ေစာင့္ခဲ့ၾကတယ္။<br /><br /><span style="color: #0b5394;">တင္မင္းထက္</span><br />၂၉ဝ၅၁ဝ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-2620639966794040053?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-74619735895590932142010-04-07T19:00:00.001+08:002010-04-07T19:01:17.184+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S7xld5LbQ7I/AAAAAAAAAoc/MkNAm1acxic/s1600-h/Clyfford+Still+1952.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S7xld5LbQ7I/AAAAAAAAAoc/MkNAm1acxic/s200/Clyfford+Still+1952.JPG" width="180" /></a></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #444444; font-size: x-small;"><b>&nbsp;</b></span><span class="ARTISTLBL"><span style="color: #444444; font-size: x-small;">Clyfford Still (Gray Painting 1952)</span></span></div><span style="font-size: large;"><b><span style="color: #444444;">မီးခိုးေရာင္</span></b></span><br /><br /><span style="color: #444444;"> ၅ နာရီ ၂ဝ အိပ္ရာထ</span><br /><span style="color: #444444;"> တေလာကလံုး မီးခိုးေရာင္ ...</span><br /><br /><span style="color: #444444;"> မီးခိုးေရာင္ မိုးေရထဲ ျဖတ္ေျပးသြား</span><br /><span style="color: #444444;"> မီးခိုးေရာင္ ဘူတာေလးဆီ ...</span><br /><br /><span style="color: #444444;"> တကယ့္တကယ္ဆို</span><br /><span style="color: #444444;"> အနီေရာင္ ေကာင္းကင္ကို</span><br /><span style="color: #444444;"> အျပာေရာင္ ျပန္သုတ္ေပးခ်င္သူပါ ...</span><br /><br /><span style="color: #444444;"> တကယ့္တကယ္ဆို</span><br /><span style="color: #444444;"> အစိမ္းေရာင္ စစ္စစ္ေတြသာ</span><br /><span style="color: #444444;"> စိုက္ပ်ိဳးေပးခဲ့ခ်င္ပါတယ္ ...</span><br /><br /><span style="color: #444444;"> တကယ့္တကယ္ဆို</span><br /><span style="color: #444444;"> ကေလးေလးေတြအတြက္</span><br /><span style="color: #444444;"> အျဖဴေရာင္ ခံတပ္ေတြေဆာက္ခ်င္တယ္ ...</span><br /><br /><span style="color: #444444;"> တကယ့္တကယ္ဆို</span><br /><span style="color: #444444;"> အဝါေရာင္ သစၥာပန္းေတြက</span><br /><span style="color: #444444;"> ထြန္းလင္းေတာက္ပဆဲပါ ...</span><br /><br /><span style="color: #444444;"> ေရာင္စံုအိပ္မက္ နည္းနည္းကို</span><br /><span style="color: #444444;"> အံဆြဲထဲ ထည့္သိမ္းထားရင္း</span><br /><span style="color: #444444;"> မီးခိုးေရာင္ စားပြဲမွာတေန႔တာ</span><br /><span style="color: #444444;"> မီးခိုးေရာင္ ညေနတခုကို ေစာင့္စားရင္းေလ ...</span><br /><br /><span style="color: #444444;"> တင္မင္းထက္</span><br /><span style="color: #444444;"> ၁၇.ဝ၂.၁ဝ</span><br /><br /><span style="color: #444444;"><i style="color: #0b5394;">Idea Magazine 2010 Apr </i></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-7461973589559093214?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-47043624528372104412010-03-12T09:25:00.002+08:002010-03-12T11:27:03.526+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S5mW6n4uYTI/AAAAAAAAAoQ/-oXY8YvkMgU/s1600-h/tmh_2009.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" height="200" src="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S5mW6n4uYTI/AAAAAAAAAoQ/-oXY8YvkMgU/s200/tmh_2009.jpg" width="141" /></a></div><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">၁၉ ဇြန္ ၂ဝဝ၉ ေမြးေန႔မွာ ဘေလာ့ဂ္ စေရးျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br />၂</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ၉ ခုႏွစ္မွာ ေရးျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာ ၁၃ ပုဒ္ ကို စုထားတာပါ။</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /><b><span style="color: #274e13;">Green Memory</span></b>&nbsp; ကဗ်ာေတြကေတာ့ </span>အ<span style="font-family: Zawgyi-One;">ၿပီးမသတ္ေသးလို႔</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br />ဒီထဲမွာ မထည့္ထားေသးပါဘူး။</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="font-size: large;"><b><a href="http://www.scribd.com/doc/28236110/tmh-2009" style="color: #38761d;" target="_blank">Scribd</a>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <a href="http://www.filebox.com/lo67pt97c1v2" style="color: #38761d;" target="_blank">FileBox</a>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <a href="http://www.filebox.com/lo67pt97c1v2" style="color: #38761d;" target="_blank">MediaFire</a></b></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-4704362452837210441?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-1115053322018716892010-03-09T12:11:00.002+08:002010-03-09T12:20:39.047+08:00<b><span style="color: red;">စကၤာပူမွာလုပ္သည္</span></b><br /><br />အလကားေဝတဲ့ သတင္းစာကို<br />ရထားအလြတ္ခံၿပီး တန္းစီလိုက္တယ္။<br /><br />ေၾကာ္ျငာမ်ားတယ္ သတင္းရွားတယ္<br />အားလံုးကို ေလွ်ာ့ေဈးနဲ႔ေရာင္းမယ္ ... တဲ့။<br /><br />ဒီႏွစ္မွာ အျမတ္စံခ်ိန္တင္မယ္ဆိုတဲ့ ရထားေတြက်ပ္တာ<br />ႏိုင္ငံျခားသားအလုပ္သမားေတြေၾကာင့္ ... တဲ့။<br /><br />တ႐ုတ္လုပ္ ဘရန္းဒတ္အတုေတြကို ဖမ္းလိုက္တာ<br />တ႐ုတ္ထုတ္ ဘရန္းဒတ္အစစ္ေတြကို ကာကြယ္ဖို႔ ... တဲ့။<br /><br />အရင္တပတ္ကႏိုင္လို႔ ခ်န္ပီယံျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့အသင္း<br />မေန႔က႐ွံဳးေတာ့ ရာသီကုန္အတန္းဆင္းရမယ္ ... တဲ့။<br /><br />ကာဆီႏိုအသစ္ႀကီးမွာ ဒါလီရဲ႕အႏုပညာရွိတယ္<br />ေျခတန္ရွည္ဆင္႐ုပ္ဟာ ခြန္အားနဲ႔နည္းပညာ ... တဲ့။<br /><br />ဒီကဗ်ာေခါင္းစဥ္ကို ျမင္ဖူးသလိုမ်ားျဖစ္ေနသလား<br />စကၤာပူမွာ ဒါမ်ိဳးေတြ႐ိုးေနၿပီ ... တဲ့။<br /><br /><span style="color: #0b5394;">တင္မင္းထက္</span><br />ဝ၉.ဝ၃.၁ဝ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-111505332201871689?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-39844811158881288552010-02-28T00:17:00.005+08:002010-03-01T08:56:25.062+08:00တည အိမ္နားမွာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ သားမႊန္းနဲ႔ ထိုင္ၾကရင္း သူတို႔ Civil မွာ ကဗ်ာဆရာ တေယာက္ရွိတယ္။ မိတ္ဆက္ေပးမယ္ ဆိုၿပီးေျပာပါတယ္။ ေနာက္ေန႔ ေက်ာင္းကန္တင္းက ကြ်န္ေတာ္ထိုင္ေနက် "ဝင္း" မွာ ဆံုေတာ့ ေဘးဝိုင္းက တေယာက္ကို "ဒါ - အံ့ေဆြ၊ ဒါ - တင္မင္းထက္" ဆိုၿပီး မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။ တကယ္က ျမင္ဖူးေနက် သူေတြ ပါပဲ။ ဒီဆိုင္မွာ ထိုင္ေနၾကသူေတြပါပဲ။ ေယာက္်ားေလးခ်င္းက ခပ္ပါးပါးမို႔သာ နာမည္ မသိၾကတာ။<br /><br />"ဝင္း" က ကန္တင္းကို ေက်ာင္းဖက္က ဆင္းလာရင္ ဘယ္ဖက္ျခမ္း အလယ္နား ေက်ာ္ေက်ာ္မွာပါ။ ကန္တင္းက မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ သြပ္မိုး ဆိုင္တန္းရွည္ႀကီး ၂ ခု။ အလယ္ကြက္လပ္က ေတာ္ေတာ္က်ယ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ဘယ္ဖက္ျခမ္းမွာ ထိုင္တာမ်ားပါတယ္။ ဆင္းလာလိုက္ရင္ စစျခင္းက ရွမ္းေခါက္ဆြဲဆိုင္၊ အေအးဆိုင္ေလးေတြ၊ ၿပီးေတာ့ ဆရာဦးစိုးလြင္ ရဲ႕&nbsp; "ကန္သာယာ" (တ႐ုတ္ထမင္းဟင္း တကယ္ေကာင္းၿပီး သမိုင္းဝင္း အေဆာင္ကန္တင္းက ကန္သာယာနဲ႔ အတူတူပါပဲ)၊ ၿပီးေတာ့ လမ္းက်ဥ္းေလး ျခားၿပီး ေနာက္ထပ္ တ႐ုတ္ဆိုင္ တခု ျဖစ္တဲ့ "ေအာင္သိပၸံ"။ ၿပီးေတာ့ ဝင္း၊&nbsp; အျခား ဗမာ ထမင္းဆိုင္ တဆိုင္၊ ႀကံရည္ဆိုင္ စတာေတြ ျခားၿပီး "ေႏြးေအး"။ ၿပီးေတာ့ အပ်ိဳႀကီး ညီအမေတြရဲ႕ "က်ားပ်ံေမာင္ေကာင္း" ထမင္းဆိုင္။<br /><br />ညာဖက္ျခမ္း အစြန္ဆံုးက "ေမတၲာေပါင္းကူး" က အတန္းႀကီးေတြ ထိုင္တဲ့ဆိုင္ပါ။ ခင္ေမာင္တိုးေခြေတြ ဖြင့္တတ္ၿပီး၊ ကိုေနဝင္းတို႔ ကိုရဲလြင္တို႔ ေက်ာင္းထဲလာရင္လည္း ေပါင္းကူး မွာ ထိုင္ၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းက မင္းသား မင္းသမီး ႐ုပ္ရွင္လာ႐ိုက္တာထက္၊ ကိုေနဝင္းတို႔ကို လူပိုဝိုင္းပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ အတန္းႀကီးေရာက္တဲ့ အထိ "ဝင္း" မွာပဲ ထိုင္ပါတယ္။ ထိုင္သာ ထိုင္တယ္ "ဝင္း" က လက္ဖက္ရည္ကို အရမ္းျပင္းလြန္းလို႔ ကြ်န္ေတာ္ မေသာက္ႏိုင္ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုး လက္ဖက္ရည္ပါ ျပတ္သြားတဲ့ အထိပါပဲ။<br /><br />ေက်ာင္းကန္တင္းက ဆိုင္ေတြနဲ႔ ေဖာက္သည္ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း ဝင္း နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔က ေဆြမ်ိဳးလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေရာင္းဖို႔ ခ်က္တဲ့ဟင္း မစားခ်င္ရင္ သူတို႔စားဖို႔ ခ်က္တဲ့ဟင္း ေတာင္းစားတာပါပဲ။<br /><br />ေက်ာင္းက ဆိုင္နာမည္ေတြက ကဗ်ာဆန္ပါတယ္။ ေနာက္တဆိုင္က "ဆံုစည္းရာ" တဲ့၊ ဘယ္ဖက္ျခမ္းလား၊ ညာဖက္ျခမ္းလား မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ေက်ာင္းနဲ႔ မ်က္ႏွာျခင္းဆိုင္ ဘတ္စ္ကားဂိတ္နားက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလး ကလည္း ေက်ာင္းသားေတြ ထိုင္ေလ့ရွိတဲ့ ဆိုင္ေလးပါ။<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S4lA6t1cxbI/AAAAAAAAAn0/p_Bf_5kB4Zw/s1600-h/RIT%2005.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S4lA6t1cxbI/AAAAAAAAAn0/p_Bf_5kB4Zw/s320/RIT%2005.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;">Credit to : Titus Hlaing</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">***</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: left;">ကန္တင္းရဲ႕ အျပင္ဖက္ အစြန္ဆံုး ဆိုင္ေတြကေန ၾကည့္ရင္ ထမင္းစားေဆာင္၊ အားကစား႐ံု စတာေတြကို ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားႀကီးေတြ အတြက္ကေတာ့ ဒါေတြထက္ ပိုအေရးႀကီးတာ ရွိပါေသးတယ္။ ဂ်ီေဟာပါ။<br /><br />ဂ်ီေဟာေဆာင္နဲ႔ သူ႔ေရွ႕က လမ္းကေလးကို ျမင္ေနရပါတယ္။ အဲဒီလမ္းေလးကေန ဆက္ေလွ်ာက္သြားရင္ ဆရာအိမ္ေတြကို ေရာက္ပါတယ္။ တီခ်ယ္ေမၿငိမ္းက သူ႔ ေယာကၡမျဖစ္တဲ့ ပါေမာကၡႀကီး တေယာက္ အိမ္မွာေနပါတယ္။ သူ႔ အိမ္ကို ေရာက္ျဖစ္ၾကသလို၊ သူ အာစီတူးကိုသြားဖို႔ ထြက္လာရင္လည္း ကန္တင္းမွာ ဝင္ထိုင္တတ္ပါတယ္။ သူ႔ သားႀကီး ကိုထူးျမတ္ ငယ္ငယ္ေပါ့။</div><div style="text-align: center;">***</div><div style="text-align: left;"><br />အံ့ေဆြ ရဲ႕ ကေလာင္နာမည္က ေမာင္နႏၵ၊ ပန္းခ်ီဆြဲေတာ့ ကိုအံ့။ သူ႔ ကေလာင္နာမည္က ေတာ္ေတာ္ကို ႐ိုးေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ အမ်ားႀကီးပိုၿပီး ေခတ္ၿပိဳင္ဆန္တဲ့ ကဗ်ာဆရာပါ။ သူက ပိေတာက္ပြင့္သစ္မွာ အဖြင့္ကဗ်ာ ပါေနပါၿပီ။<br /><br />သူကေန တဆင့္သိရတာက ကြ်န္ေတာ့္ထက္ တတန္းႀကီးတဲ့ သတၳဳေဗဒက ညလယ္မိုး ပါ။ ေဇယ်ာေက်ာ္၊ ေဇယ်ာေကြး၊ ေကြးႀကီး၊ ညလယ္မူး စသည္ျဖင့္ ဝရမ္းေျပးတမွ် နာမည္မ်ားသူပါ။ ေနာက္ပိုင္း ေက်ာင္းမဂၢဇင္း လုပ္ၾကေတာ့ သူက အတြင္းေရးမွဴး လုပ္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ကဗ်ာေရးတဲ့သူေတြ စုမိေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ကဗ်ာ စာအုပ္လုပ္ဖို႔ ႀကံၾကတာေပါ့။ အဲဒီတုန္းက ကြ်န္ေတာ္က ေလးတန္း။ သံုးတန္း တုန္းက စာအုပ္ မလုပ္ျဖစ္ပါ။ ေက်ာင္းမွာ အက်မ်ားတာက သံုးတန္း နဲ႔ ငါးတန္း ဆိုေတာ့ စာနည္းနည္း လုပ္ခဲ့မိတယ္ ထင္တာပဲ။ ဒီတခါ စီစဥ္သူေတြကေတာ့ သားမႊန္း နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္။ ေမာင္အံ့၊ ေကြးႀကီး၊ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း (မိုးေသြးနဲ႔လည္း သူငယ္ခ်င္း) ေကာင္းထက္ နဲ႔ ေအာင္ထိုက္ တို႔ စုမိပါတယ္။ ခိုင္ၿမဲ ကေတာ့ ဘယ္သူကေန တဆင့္ ဆက္မိမွန္း မမွတ္မိေတာ့ပါ။</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: center;">***</div><br /><div style="text-align: left;">ေမာင္အံ့က ပန္းခ်ီလည္း ဆြဲေတာ့ စာအုပ္ ဒီဇိုင္းကို သူပဲ ဆြဲပါတယ္။ ဒီတခါေတာ့ ဝိညာဥ္ျပာ မွာလို ကဗ်ာတပုဒ္ကို ပန္းခ်ီတပံု မဆြဲေတာ့ပါဘူး။ ကဗ်ာဆရာ တေယာက္ကို ပန္းခ်ီတပံု တမ်က္ႏွာ အျပည့္ဆြဲပါတယ္။ တေယာက္ကိုလည္း တပုဒ္၊ ႏွစ္ပုဒ္ ပဲပါတာပါ။<br /><br />ဝိညာဥ္ျပာမွာ လက္ေရး ေရးတဲ့ ေနဝင္းေအာင္က ပန္းခ်ီလက္ေရး အစစ္လို႔ ေျပာလို႔ပါမယ္။ ေမာင္အံ လက္ေရးကလည္း ကဗ်ာလက္ေရးမို႔ ကဗ်ာစာအုပ္ေရးရင္ အဆင္ေျပပါတယ္။ စိုးစိုး (ေနဆူးသစ္) လက္ေရးကလည္း ကဗ်ာလက္ေရးပါပဲ။ လူမနားလည္တဲ့ ကဗ်ာေတြ ျဖစ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ လက္ေရးနဲ႔ စာအုပ္ထုတ္႐ံုပါပဲ။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ေျပာဖူးသလို ပုရြက္ဆိတ္ကေလးေတြ အရက္မူးၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ လက္ေရးမို႔ ဘယ္သူမွ ဖတ္တတ္မွာ မဟုတ္ပါ။<br /><br />ဒီတအုပ္မွာေတာ့ လက္ေရးနဲ႔ မေရးဘဲ အဲဒီတုန္းက ေခတ္စားခါစ ကြန္ျပဴတာ စာစီမယ္ ႀကံပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က တႏွစ္မွ ကြန္ပ်ဴတာ လက္ေတြ႔ခန္း ၃-၄ ခါ ဝင္ရတာမို႔ ဘယ္သူမွ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ မနီးစပ္ပါ။ သားမႊန္းက ကြ်န္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္က A&amp;T မွာ လုပ္တယ္ ေျပာလို႔ အကူအညီ သြားေတာင္းၾကပါတယ္။ အဆင္ေျပခ်င္ေတာ့ သူနဲ႔ အတူလုပ္ေနတဲ့ တေယာက္က ကြ်န္ေတာ့္ ငယ္သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ေနပါတယ္။ ပန္းခ်ီလည္းဆြဲ၊ ကဗ်ာလည္း ေရးသူမို႔ သူ႔ဆီက ကဗ်ာတပုဒ္ပါ ပန္းခ်ီနဲ႔တကြ ရလာပါတယ္။ သူကေတာ့ IC ဂုဏ္ထူးတန္းက ေမာင္ခ်မ္း ပါ။</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S4lCu_tp0LI/AAAAAAAAAn4/gI2oIZxzXVg/s1600-h/Book2_2.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S4lCu_tp0LI/AAAAAAAAAn4/gI2oIZxzXVg/s320/Book2_2.JPG" width="209" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b style="color: #cc0000;">ရစ္သမ္မဲ့က်ိန္စာ</b><br /><br /><span style="color: #0b5394;">ၾကင္နာသူေရ ...</span><br /><span style="color: #0b5394;">သကၠရာဇ္ေဆြးေတြထဲက</span><br /><span style="color: #0b5394;">ေသြးေအးရင္ခုန္သံစည္းခ်က္</span><br /><span style="color: #0b5394;">ပဥၥလက္အတတ္နဲ႔႐ိုက္ခ်ိဳးလိုက္ႏိုင္တာေတာ့</span><br /><span style="color: #0b5394;">မွတ္တမ္းတင္လိုက္ပါတယ္ ...</span><br /><span style="color: #0b5394;">ကိုယ့္ဆႏၵေတြ ေလဟုန္စီးေမ်ာ</span><br /><span style="color: #0b5394;">အေမာေဖာက္ရင္းနဲ႔ ပန္းတိုင္မဲ့</span><br /><span style="color: #0b5394;">ခရမ္းလြန္တံခါးအိုေတြရဲ႕ၾကား</span><br /><span style="color: #0b5394;">ကိုးစားခ်က္မွ ရွာမရခဲ့ရင္</span><br /><span style="color: #0b5394;">ထြက္ေပါက္မဲ့က်ဆံုးသြားႏိုင္တယ္</span><br /><span style="color: #0b5394;">(ေက်းဇူးျပဳ၍ ...)</span><br /><span style="color: #0b5394;">အဆိပ္သင့္ေလွခါးထစ္ေတြမထြင္းခဲ့နဲ႔ခ်စ္သူ ...</span><br /><br /><span style="color: #0b5394;">ကဲ !</span><br /><span style="color: #0b5394;">COME ON ခ်စ္သူ</span><br /><span style="color: #0b5394;">ၿပိဳကြဲမႈေကာင္းကင္လႊာေအာက္မွာ</span><br /><span style="color: #0b5394;">အစာမေၾက ညီမွ်ျခင္းေတြ</span><br /><span style="color: #0b5394;">အေၾကအလည္ရွင္းခ်က္ထုတ္ရေအာင္ ...</span><br /><span style="color: #0b5394;">သတိထားဖို႔က</span><br /><span style="color: #0b5394;">ရင္ၾကားေစ့ပြဲမွာ</span><br /><span style="color: #0b5394;">(စစ္တုရင္ ကစားကြက္ေတြ</span><br /><span style="color: #0b5394;">မင္းဦးေႏွာက္က ခဏေမ့ထားဖို႔ပါပဲ)</span><br /><span style="color: #0b5394;">မေရရာေကာက္ခ်က္နဲ႔</span><br /><span style="color: #0b5394;">ဒြိဟေတြဦးတည္ရာမဲ့ခဲ့ရင္ေတာ့</span><br /><span style="color: #0b5394;">ရသသစ္သီးေတြပုပ္သိုး</span><br /><span style="color: #0b5394;">မ်ိဳသိပ္ျခင္းတံခါးက်ိဳးေတြျခစားကုန္မယ္ ...</span><br /><br /><span style="color: #0b5394;">ျမားတစ္စင္းနဲ႔ပန္းသီးႏွစ္လံုး</span><br /><span style="color: #0b5394;">(တစ္က .. ႏွစ္လံုးသား, ႏွစ္က .. ဘဝ)</span><br /><span style="color: #0b5394;">ေႁခြလိုတဲ့မိုက္မဲမႈေနာက္မွာေတာ့</span><br /><span style="color: #0b5394;">ဝမ္းနည္းစရာေပါ့ခ်စ္သူ</span><br /><span style="color: #0b5394;">ၾကင္နာမႈေတြ တကယ့္ကိုက်ိန္စာသင့္သြားၿပီ ...</span><br /><br /><span style="color: red;">ေမာင္ခ်မ္း</span><br /><br />***</div><div style="text-align: left;">ေမာင္ခ်မ္းတို႔ စာစီေပးတာနဲ႔ စာအုပ္ေလးက ေတာ္ေတာ္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ထြက္လာပါတယ္။ ဒီတခါေတာ့ ဂတ္စတာနာ လွည့္ဖို႔ ခက္ခက္ခဲခဲ မရွာရေတာ့ပါဘူး။ စမ္းေခ်ာင္းထဲက ကြ်န္ေတာ္ မိတၱဴဆြဲေနၾက ဆိုင္မွာပဲ မိတၱဴဆြဲလိုက္ပါတယ္။ စာရြက္ကို ေက်ာကပ္ဆြဲရမွာ ဆိုေတာ့ သူတို႔ စာရြက္နဲ႔ ဆြဲတာထက္ ကိုယ္က စာရြက္ေပးၿပီး ဆြဲခ သပ္သပ္ေပးလိုက္ေတာ့ ပိုသက္သာ သြားပါတယ္။ စာအုပ္ခ်ဳပ္ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေခြ်းတပ္ ဆြဲလိုက္ပါတယ္။<br /><br />၁၉၉၃ ဒီဇင္ဘာမွာ "လိႈင္းရဲ႕ျပတင္း" ထြက္ပါတယ္။ စာအုပ္ဖံုးနဲ႔ အတြင္းပန္းခ်ီအားလံုး (ေမာင္ခ်မ္း တပံုက လြဲရင္) ေမာင္အံ့ လက္ရာေတြပါ။</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S4lDiU9TA_I/AAAAAAAAAn8/MlCJqvJ9uVE/s1600-h/Book2_1.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" height="252" src="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S4lDiU9TA_I/AAAAAAAAAn8/MlCJqvJ9uVE/s320/Book2_1.JPG" width="320" /></a></div><div style="text-align: left;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <span style="color: #0b5394;">လိႈင္းရဲ႕ ျပတင္းကိုဖြင့္ ... ...</span><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <span style="color: #0b5394;">လိႈင္းရဲ႕ ပဲ့တင္သံမ်ား</span><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <span style="color: #0b5394;">သင့္ ႏွလံုးသားျဖင့္</span><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <span style="color: #0b5394;">ဖမ္းယူနားဆင္ၾကည့္လိုက္ပါ ... ...</span><br /><br />လိႈင္းရဲ႕ျပတင္းမွာ ေမာင္နႏၵ နဲ႔ ညလယ္မိုး ကဗ်ာေတြက ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ေမာင္နႏၵက "ခ်စ္သူတို႔၊ ယံုၾကည္စြာ ေသာက္သံုးၾကစို႔၊ ဆာေလာင္မႈ က်ပ္တီးျပင္ထဲ၊ ဘဝဟာ၊ လက္ယက္တြင္း တစ္တြင္းပဲ" ... လို႔ ေရးခဲ့ပါတယ္။ ညလယ္မိုးကေတာ့ "မပိုးအိမ္ရဲ႕၊ ကိုယ့္ပန္းအိုးေလး အတြက္ကေတာ့၊ မိုးရာသီဟာ၊ ေနာက္က်ေနခဲ့ပါၿပီ" ... တဲ့။<br /><br />ကြ်န္ေတာ့္ ကဗ်ာ ၂ ပုဒ္ကေတာ့ အားနည္းတယ္ ေျပာရမယ္။ ခုေနျပန္ဖတ္ေတာ့ တပုဒ္ကို နည္းနည္း မႀကိဳက္ၿပီး၊ ေနာက္တပုဒ္ကို လံုးဝ မႀကိဳက္ေတာ့ပါ။<br /><br />တီခ်ယ္ေမၿငိမ္း နဲ႔ ေမာင္အံ့တို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကန္တင္းထိုင္ၾကရင္ေတာ့ ကိုယ့္ကဗ်ာ သူ႔ကဗ်ာ ေပါက္တက္ကရ ဖ်က္ၿပီး ေနာက္တတ္ၾက၊ ရီတတ္ၾက ပါတယ္။ ကဗ်ာ သေဘာတရား ဘာညာ ေျပာေလ့ မရွိပါဘူး။<br /><br />ထူးျခားတယ္ ေျပာရမယ့္ ကဗ်ာတပုဒ္ကေတာ့ ေကာင္းထက္ညြန္႔ရဲ႕ "အိမ္မက္မွတ္တိုင္" ပါပဲ။ သူ ၁၉၉၁ မွာ ေထာင္က်တုန္းက ခံစားခ်က္ကို ဖြဲ႔ထားတာပါ။ ေကာင္းထက္ နဲ႔ ခ်ိဳသင္းက ေမြးေန႔တူပါတယ္။ သူတို႔နဲ႔ ေမြးေန႔တူတဲ့ အျခား စာေရးဆရာမ ၂ ေယာက္လည္း ရွိေသးေတာ့ - ကြ်န္ေတာ္က "မင္း ဇာတာက စာေရးဆရာမ ျဖစ္မယ့္ ဇာတာ၊ မင္းက ေယာက္်ားေလး ျဖစ္ေနလို႔ စာေရးဆရာမ မျဖစ္တာ" ... လို႔ ေနာက္ေလ့ရွိပါတယ္။</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S4lE7VFBTyI/AAAAAAAAAoA/Pb3ia-kSZVE/s1600-h/Book2_3.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S4lE7VFBTyI/AAAAAAAAAoA/Pb3ia-kSZVE/s320/Book2_3.JPG" width="210" /></a></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><b style="color: #990000;">အိမ္မက္မွတ္တိုင္</b><br /><br /><span style="color: #0b5394;">ဖန္အိုးထဲကေ႐ႊငါး</span><br /><span style="color: #0b5394;">ပန္းခင္းထဲကလိပ္ၿပာ</span><br /><span style="color: #0b5394;">စဥ္းစားေနတဲ့ ငါ။</span><br /><br /><span style="color: #0b5394;">အသိမဲ့ လႈပ္႐ွားမႈေတြနဲ႔</span><br /><span style="color: #0b5394;">နာရီလက္တံကို ဆြဲေၿပးခ်င္ရဲ႕</span><br /><span style="color: #0b5394;">အဂၤေတ </span><span style="color: #0b5394;">ျပ</span><span style="color: #0b5394;">ကၡဒိန္တခုမွာ</span><br /><span style="color: #0b5394;">ရက္စုေတြကမ်ားခဲ့ၿပီ။</span><br /><br /><span style="color: #0b5394;">ပင့္ကူရဲ႕ ဂရပ္ဖစ္ဒီဇိုင္း</span><br /><span style="color: #0b5394;">အင္းဆက္သခ်ႋဳင္း</span><br /><span style="color: #0b5394;">အလင္းလိႈင္းေတြက ခပ္ပါးပါး</span><br /><span style="color: #0b5394;">သံေခ်းတက္ေဘာင္နဲ႔</span><br /><span style="color: #0b5394;">အသက္႐ႈတဲ့ ပန္းခ်ီကား</span><br /><span style="color: #0b5394;">အေရာင္မိႈင္းေနတာက ခပ္မ်ားမ်ားရယ္။</span><br /><br /><span style="color: #0b5394;">"အေမ႔အိမ္" နားေထာင္ေနတဲ့ ငါ့လိပ္ျပာ</span><br /><span style="color: #0b5394;">လက္ဖက္ရည္ဆိုင္က ျပန္ခဲ့ဦး</span><br /><span style="color: #0b5394;">ျဖဴညစ္ညစ္ ငါ့ေကာင္းကင္အျပင္ဘက္က</span><br /><span style="color: #0b5394;">ေထြးေပြ႔မယ့္ မိုးေရစက္</span><br /><span style="color: #0b5394;">ဘယ္ရက္မွာ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ေရာမလဲ။</span><br /><br /><span style="color: #0b5394;">မပိုင္ဆိုင္ရတဲ့ မနက္ျဖန္</span><br /><span style="color: #0b5394;">ေ႐ႊေရာင္ဝင္းပေနမလား</span><br /><span style="color: #0b5394;">ေသေအာင္ယင္းထေနမလား ...။</span><br /><br /><span style="color: #0b5394;">ဖန္အိုးထဲက ...</span><br /><span style="color: #0b5394;">... ... ... ...</span><br /><span style="color: #0b5394;">... ... ... ငါ။ ။</span><br /><br /><span style="color: red;">ေကာင္းထက္ညြန္႔</span><br /><br />***<br /><br /><div style="text-align: left;">လိႈင္းရဲ႕ျပတင္း နဲ႔ တၿပိဳင္တည္းေလာက္ပဲ စိုးစိုးတို႔၊ တီခ်ယ္ေမၿငိမ္းတို႔နဲ႔ ေနာက္တအုပ္ အတြက္ ကဗ်ာစုေနၾကပါၿပီ။ အဲဒါကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ပါဝင္ စီစဥ္ ခဲ့သမွ်ထဲမွာ အႀကိဳက္ဆံုး ျဖစ္တဲ့ "တမိုးထဲေအာက္မွာ" ...</div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: center;">*** </div><div style="text-align: left;"><i style="color: #0b5394;">(ဆက္ရန္ ...)</i></div></div><div style="text-align: center;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-3984481115888128855?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-54743914171686856402010-02-25T15:20:00.007+08:002010-02-26T07:08:09.133+08:00<span style="font-size: small;"><b style="color: #990000;">ျမန္ျမန္</b></span><br /><br />နည္းပညာေတြကေန႔စဥ္ဘဝထဲကို ေရာက္ေရာက္လာတယ္<br />ကင္မရာ အမ္ပီဖိုး အပိုဆာဒါးေတြမ်ားေတာ့ ဖုန္းဘယ္လိုေခၚရမလဲမသိေတာ့ဘူး<br />ပင္လယ္ႏွစ္ခုျခားေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ေရာ ခုႏွစ္ဘူတာေဝးတဲ့ ညီနဲ႔ေရာ<br />မ်က္ႏွာစာအုပ္မွာေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆံုျဖစ္ၾကပါတယ္<br />လက္နဲ႔ေရးတဲ့စာကို စာလံုးေပါင္းစစ္မရတာ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတာပဲ <br />ဂိမ္းသီအိုရီဖတ္ၾကည့္ရင္ေကာင္းမလားလို႔ စဥ္းစားမိေတာ့<br />အြန္လိုင္းဂိမ္းကစားတဲ့ သားငယ္နဲ႔ ဒီညစစ္ျဖစ္ရလိမ့္မယ္<br />ဒီကဗ်ာကိုေရးတာ နာရီဝက္နဲ႔စကၠန္႔ႏွစ္ဆယ္တိတိၾကာတယ္<br />ဂတ္စတာနာလွည့္ဖို႔ (ဒါမွမဟုတ္) စာတိုက္ကပို႔ဖို႔မလိုေတာ့ဘူး<br />ဘေလာ့ဂ္နဲ႔ ဖိုရမ္ ၂ ေနရာခြဲတင္ဖို႔ ေနာက္ ဆယ့္ငါးမိနစ္ၾကာမယ္<br /><br /><span style="color: #38761d;">တင္မင္းထက္</span><br />၂၅.ဝ၂.၁ဝ (၁၅း၁၁း၂၆ နာရီ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-5474391417168685640?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-87027586010700443502010-02-23T18:12:00.003+08:002010-02-23T22:57:05.338+08:00<span style="font-size: large;"><b style="color: #274e13;">ပန္းခ်ီဆရာ</b></span><br /><br />"ဒီလူေသရင္<br />တကၠသိုလ္မွာ တေစၦျဖစ္မယ့္လူ" ... တဲ့။<br /><br />ဒုတိယကမၻာစစ္မီးက<br />မဖ်က္ဆီးႏိုင္ခဲ့တဲ့<br />ေက်ာင္းရဲ႕အလွကို<br />ျပည္ နဲ႔ တေကာင္းၾကားက<br />တဲတန္းလ်ားစာသင္ခန္းမွာ<br />စၿပီးၿငိခဲ့တယ္ ဆိုပါစို႔။<br /><br />တကၠသိုလ္ေျမ တေနရာရာမွာ<br />ပန္းခ်ီဆြဲေနတဲ့ သူဟာ<br />ေက်ာင္းရဲ႕ အႏုပညာသေကၤတ<br />သူျမင္သမွ် သူခံစားသမွ်ဟာလည္း<br />ေက်ာင္းရဲ႕အရိပ္<br />ေက်ာင္းရဲ႕နမိတ္ေတြသာျဖစ္တယ္။<br /><br />၁၉၆၂<br />သမဂၢ အၿဖိဳခံရေတာ့<br />တကၠသိုလ္လည္းေနညိဳ<br />သူ႔ပန္းခ်ီခန္းလည္းၿပိဳခဲ့တယ္။<br /><br />ေက်ာင္းကိုခ်စ္တဲ့စိတ္ကေတာ့<br />မိုးမတိတ္ခဲ့ပါဘူး<br />အဓိပတိလမ္းတေနရာရာ<br />ကံ့ေကာ္ပင္တန္းတေနရာရာ<br />ပန္းခ်ီေဒါက္တိုင္ ေထာင္ထားဆဲပါ။<br /><br />၁၉၇ဝ<br />တကၠသိုလ္ေရႊရတုသဘင္<br />ပန္းခ်ီျပပြဲတင္ေတာ့<br />သစ္ပုတ္ပင္ နဲ႔ ပုဂံလမ္း<br />ေဆး ၁ နဲ႔ စိန္ပန္းေတြ<br />ခ်စ္ျခင္းတို႔ေဝခဲ့တယ္။<br /><br />၁၉၇၄<br />ဦးသန္႔အေရးအခင္း<br />ေသြးခ်င္းခ်င္းတကၠသိုလ္<br />သူ ... ငိုခဲ့ေလသလား။<br /><br />တကၠသိုလ္ေနဝင္ေတာ့<br />သူ႔ရင္မွာ ပန္းခ်ီသုဥ္း<br />ဖုန္းဆိုးျမစ္ ျဖစ္ခဲ့တယ္။<br /><br />သူခ်စ္တဲ့စုတ္တံေတြကို<br />အင္းလ်ားမွာ ေရခ်ခဲ့ေလသလား<br />စကားပင္ေျခမွာ ျမဳတ္ႏွံခဲ့ေလသလား<br />ႏွစ္မ်ားစြာလြန္ခဲ့ၿပီ။<br /><br />၁၉၈၈ ...<br />၁၉၉၁ ...<br />၁၉၉၆ ...<br />တကၠသိုလ္ညနက္နက္ေတြကို<br />သူဘယ္လို ခံစားရေလမလဲ<br />ဒီေျမမွာ ပန္းခ်ီမရွိေတာ့။<br /><br />ေမွ်ာ္လင့္ေနဆဲ ယံုၾကည္ဆဲေလ ...<br />တကၠသိုလ္ေျမ တမိုးေသာက္ရမယ္<br />အလွတရားတို႔ ျပန္ေရာက္လာရမယ္<br />တကၠသိုလ္ရဲ႕ တေနရာရာမွာ<br />ပန္းခ်ီဆရာ ဦးနန္းေဝကို<br />ျပန္ေတြ႔ရ ေပလိမ့္မည္။ ။<br /><br /><span style="color: #274e13;">တင္မင္းထက္</span><br />၂၃.ဝ၂.၁ဝ<br /><br /><span style="color: #0b5394;">(ေအာင္ျမင့္ နဲ႔ ေအာင္မင္း ရဲ႕ "ျမန္မာ ေခတ္ၿပိဳင္အႏုပညာ ၁" စာအုပ္ကို ကိုးကားပါသည္။</span><br /><span style="color: #0b5394;">"ဒီလူေသရင္ တကၠသိုလ္မွာ တေစၦျဖစ္မယ့္လူ" ဆိုတာ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ ေျပာခဲ့တာပါ။)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-8702758601070044350?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-17584368757285096402010-02-22T10:29:00.005+08:002010-02-22T10:56:55.688+08:00<div style="text-align: left;">ဒီေန႔ မနက္ မ်က္ႏွာစာအုပ္ (Facebook)&nbsp; ၾကည့္ရင္း <b style="color: #0b5394;"><a href="http://www.facebook.com/home.php?#%21/group.php?gid=7844007330" target="_blank">Rangoon Institute of Technology Alumni</a></b> ကို ေရာက္သြားပါတယ္။ အဲဒီမွာ <b style="color: #0b5394;">Titus Hlaing</b> တင္ေပးထားတဲ့ ပံုေတြေတြ႔။ ကြန္ျပဴတာထဲမွာ သိမ္းထားတဲ့ ေမာင္ညြန္႔ေဌး ရဲ႕ "လြမ္းေျပေအာင္" ဆိုတဲ့ ကဗ်ာ တပုဒ္ကို ျပန္ရွာဖတ္ၾကည့္ေတာ့ အလြမ္းမေျပ ျဖစ္ရပါေတာ့တယ္ ...</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S4HqO5m9uKI/AAAAAAAAAnU/svtl2-EEKyg/s1600-h/Main%20Building%2003.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S4HqO5m9uKI/AAAAAAAAAnU/svtl2-EEKyg/s320/Main%20Building%2003.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b style="color: #b45f06;"></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b style="color: #b45f06;">လြမ္းေျပေအာင္</b></span><br /><br />စြယ္ေတာ္ရိပ္........၏<br />အတိတ္သမိုင္း၊ ရင္ထဲလွိဳင္းခတ္<br />မေမ့တတ္သူ...<br /><br />ကံ့ေကာ္စိန္ပန္း၊ စြယ္ေတာ္တန္းႏွင့္<br />ခေရလမ္းမွာ၊ ပန္းေကာက္သူေတြ<br />တေျပတရြာ၊ အေနၾကာလည္း<br />နာရီလက္တံ၊ ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္<br />သတိရစရာ...</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S4Hqi21MopI/AAAAAAAAAnY/xroW0Dm1jTs/s1600-h/Hall.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S4Hqi21MopI/AAAAAAAAAnY/xroW0Dm1jTs/s320/Hall.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ေအေဆာင္ ဘီေဆာင္<br />ေနာက္ေျပာင္ေအာ္ဟစ္၊ အျပစ္မျမင္<br />ခ်စ္ၾကခင္ၾက၊ က်ီစယ္ၾကႏွင့္<br />ဥတၱရေရွ႕၊ ေပ်ာ္ေမြ႔သံစဥ္<br />လက္တြင္ဂီတာ၊ ဘာဂ်ာတေယာ<br />ပန္းစံုေတာမွာ၊ ဂ်ီေဟာသူကို<br />ေဖ်ာ္ေျဖသူ...</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S4HqxpjP5xI/AAAAAAAAAnc/REHWwSE8J5A/s1600-h/Main%20Building%2004.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S4HqxpjP5xI/AAAAAAAAAnc/REHWwSE8J5A/s320/Main%20Building%2004.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ဘီလ္ဒင္ဝမ္းတူး</div><div style="text-align: center;">ကူးသြားျဖတ္သန္း၊ စာသင္ခန္းဝင္<br />လြင္လြင္ဘဲ(လ)သံ၊ စီစီညံကို<br />ျပန္လည္ၾကားေယာင္၊ သန္းေခါင္ညဥ္႔နက္<br />ဂဏန္းတြက္သူ၊ စာက်က္သူေတြ...<br /><br />အာအိုင္တီ<br />အီကိုရာဇူး၊ ျမဴးတူးယွဥ္ၿပိဳင္<br />အႏိုင္မခံ၊ အ႐ွံဳးမေပး<br />အားေပးသန္သူတို႔ စုေဝးရာ...</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S4HrsLWlTxI/AAAAAAAAAno/L_4d-BPwjwc/s1600-h/Awbar%20Lane%202.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S4HrsLWlTxI/AAAAAAAAAno/L_4d-BPwjwc/s320/Awbar%20Lane%202.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"><br />အဆန္ဗလီေဟာ၊ စာေပေဟာေျပာပြဲတဲ့<br />ေသာေသာညံညံ၊ လက္ခုပ္သံႏွင့္<br />ဆိုင္းသံဗံုသံ၊ တရံမျပတ္<br />ျပဇာတ္အၿငိမ့္၊ ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲသဲ<br />နားထဲၾကားေယာင္...<br /><br />ကာတြန္းေဘာက္ တဲ့<br />အေျပာက္အမႊန္း၊ အရႊန္းအေသာ<br />ဟာသေႏွာလ်က္၊ ေျပာင္ေျမာက္လက္ရာ<br />ေကာက္ေၾကာင္းမွာလွ်င္<br />သစၥာရွာသူ...<br /><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S4Hq5ZvX1PI/AAAAAAAAAng/kLeBKlXt4pc/s1600-h/Awbar%20Lane%201.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S4Hq5ZvX1PI/AAAAAAAAAng/kLeBKlXt4pc/s320/Awbar%20Lane%201.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ဩဘာလမ္း တဲ့<br />ျဖတ္သန္းေလွ်ာက္သြား၊ ဟားဟားဟီးဟီး<br />လက္ခုပ္တီးၾက၊ ေနာက္ေျပာင္ၾကႏွင့္<br />ဘဝဂ္ထိညံ က်ီစယ္သံ တို႔<br />ျပန္လည္ၾကားေယာင္...<br /><br />ေႏြးေအး၊ ေအာင္သိပၸံ<br />ကန္သာယာ၊ ဦးခ်စ္၊ ေျခာက္ႏွစ္ေျခာက္မိုး<br />သည့္ထက္တိုးလို႔၊ ေနသူေပသူ<br />ေပ်ာ္တတ္သူေတြ...<br /><br />စာေမးပြဲနီး၊ ပ်ာယီးပ်ာယာ<br />စာၾကည့္စားပြဲ၊ ျပန္႔ႀကဲမွတ္စု<br />အဖုအထစ္၊ မေျပျပစ္လည္း<br />ေခတ္နဲ႔စနစ္၊ အႏွစ္အကာ<br />ဘယ္အရာမွန္၊ ေဝဖန္တတ္သူ...</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S4HrKC9o7iI/AAAAAAAAAnk/XDQp1X_g9NA/s1600-h/Swe%20Daw.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S4HrKC9o7iI/AAAAAAAAAnk/XDQp1X_g9NA/s320/Swe%20Daw.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">&nbsp;စြယ္ေတာ္ရိပ္....... တဲ့<br />အတိတ္သမိုင္း၊ ရင္ထဲလိႈင္းခတ္<br />မေမ့တတ္သူ...<br /><br /><b><span style="color: #0b5394;">ေမာင္ညြန္႔ေဌး (အထက္မင္းလွ)</span></b><br />(အာအိုင္တီ ဒင္နာမွာ ေဝတဲ့ စြယ္ေတာ္ရိပ္စာေစာင္ထဲက ကဗ်ာေလးပါ)</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #cc0000;">Credit to ေမာင္ညြန္႔ေဌး &amp; Titus Hlaing.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-1758436875728509640?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-476570134424385372010-02-18T19:10:00.005+08:002010-02-19T10:44:14.571+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S336p1fEJyI/AAAAAAAAAnQ/iokLacSLRPc/s1600-h/commons.wikimedia.org.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S336p1fEJyI/AAAAAAAAAnQ/iokLacSLRPc/s200/commons.wikimedia.org.JPG" width="171" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><b style="color: #cc0000;">ရီရတဲ့ ကဗ်ာ</b><br /><br />ေပါက္ကြဲတယ္၊ ေဖာက္ခြဲမယ္<br />ဗန္းစကားေတြလည္း ဆန္းျပားတယ္။<br /><br />ေခတ္အပ်က္ႀကီးက "ဟ" ေပးထားတဲ့<br />ထြက္ေပါက္ေတြကေန ေပါက္ထြက္လာၿပီး<br />သီဟိုဠ္သရက္လို သီးျပလိုက္ေသးတယ္<br />ပြင့္လင္း လြတ္လပ္လွခ်ည္ရဲ႕။<br /><br /><div style="color: #0b5394;">တင္မင္းထက္</div>၁၈.ဝ၂.၁ဝ<br /><br /><i style="color: #666666;">(စာသားနည္းနည္း ျပင္ထားပါတယ္။) </i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-47657013442438537?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-6253873767438561782010-02-18T00:15:00.005+08:002010-02-18T00:28:11.845+08:00<span style="font-family: Zawgyi-One;">၉၂-၉၃ မွာ ေက်ာင္းေတြကို တတန္းၿပီး တတန္း တက္သုတ္႐ိုက္ ဖြင့္ေနတဲ့ၾကားထဲက ကဗ်ာစာအုပ္ေလးေတြ ေတာ္ေတာ္ထြက္လာပါတယ္။ အာစီ ၁-၂-၃ တင္မက၊ ေဆး (၁)၊ ေဆး (၂) မွာပါ ထြက္ပါတယ္။ အမ်ားစုက ဖိုတိုေကာ္ပီ ဆြဲၿပီး ထုတ္တာပါ။<br /><br />ေဆး (၁) က ထုတ္တဲ့ စာအုပ္ထဲက ကဗ်ာေလး တပုဒ္ဆို လွလည္းလွ၊ အသံလည္းခ်ိဳလို႔ ခုထိ အလြတ္ရပါေသးတယ္။<br /><br style="color: #bf9000;" /><b style="color: #bf9000;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <span style="color: #38761d;">အိမ္ျပန္ခ်ိန္ သစ္သီးမ်ား</span></b></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b style="color: #bf9000;"><span style="color: #38761d;">&nbsp;</span></b><br /></span><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b style="color: #bf9000;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </b></span><span style="font-family: Zawgyi-One;">အထီးက်</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">န္</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp; </span><span style="font-family: Zawgyi-One;">မွည့္လြန္သီး တခ်ိဳ႕တဝက္</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;</span><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b style="color: #bf9000;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </b></span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကိုယ့္အတြက္က်န္</span><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b style="color: #bf9000;">&nbsp;</b></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b style="color: #bf9000;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </b></span><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b style="color: #bf9000;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </b></span><span style="font-family: Zawgyi-One;">မင္းအိမ္ျပန္ခ်ိန္။<br /></span><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b style="color: #bf9000;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </b></span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း</span><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b style="color: #bf9000;">&nbsp;</b></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b style="color: #bf9000;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </b></span><span style="font-family: Zawgyi-One;">သီးကင္းႏု တဝက္တခ်ိဳ႕</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;</span><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b style="color: #bf9000;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </b></span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကိုယ့္အဖို႔က်န္</span><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b style="color: #bf9000;">&nbsp;</b></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b style="color: #bf9000;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </b></span><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b style="color: #bf9000;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </b></span><span style="font-family: Zawgyi-One;">မင္းအိမ္ျပန္ခ်ိန္။<br /></span><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b style="color: #bf9000;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;</b></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b style="color: #bf9000;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </b></span><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: red;">ေမာင္မိုးဇင္</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">***</span></div><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">၁၉၉၃၊ ကြ်န္ေတာ္ ၃ တန္း ႏွစ္မွာေတာ့ ေက်ာင္းေပါင္းစံုက သူေတြ စုထုတ္တဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ တအုပ္ထြက္လာပါတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ေတြမွာလည္း အရွိန္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ အမွတ္ (၄) ထိ ထုတ္ခဲ့တဲ့ <span style="color: red;">"ရာစုသစ္ျမစ္က်ဥ္း"</span> ပါပဲ။</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S3wT9CiH5rI/AAAAAAAAAnI/ebRtR0XJaJY/s1600-h/new%20century.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S3wT9CiH5rI/AAAAAAAAAnI/ebRtR0XJaJY/s320/new%20century.jpg" width="273" /></a></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: #0b5394;">(ပံုကို မေနာ္ဟရီထံမွ ရပါသည္။)</span><br /></span></div><div style="text-align: left;"><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ဒီဇိုင္းေသခ်ာဆြဲၿပီး၊ ေအာ့ဖ္စက္နဲ႔ ႐ိုက္ထားတာပါ။ တီခ်ယ္ေမၿငိမ္း၊ ေဆး ၂ က မင္းခိုက္စိုးစန္ နဲ႔ မိေကာက္၊ မိန္းက မေနာ္ဟရီ နဲ႔ စမ္းသီတာ၊ အာစီတူးက ဧထက္ နဲ႔ ဇံုနီ၊ အာအိုင္တီက မိုးေက်ာ္သူ နဲ႔ သားမႊန္း စသည္ျဖင့္ လူစံုပါတယ္။ ဒီဇိုင္းနာကေတာ့ အျပင္ကပါ ကိုယ္ေမာင္ျမင့္ တဲ့။</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒါက ရာစုသစ္ျမစ္က်ဥ္း ရဲ႕ အဖြင့္ စာမ်က္ႏွာပါ ..</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /><span style="color: #0b5394;">အ႐ိုင္းသက္သက္ေနနဲ႔</span><br style="color: #0b5394;" /><span style="color: #0b5394;">ေလးလံက်ပ္ခဲခ်င္လည္း</span><br style="color: #0b5394;" /><span style="color: #0b5394;">ခဲေနမွာေပါ့</span><br style="color: #0b5394;" /><span style="color: #0b5394;">ဒါေပမယ့္</span><br style="color: #0b5394;" /><span style="color: #0b5394;">သင္မ်က္စိနဲ႔ၾကားၿပီး</span><br style="color: #0b5394;" /><span style="color: #0b5394;">နားနဲ႔ျမင္ႏိုင္တယ္</span><br style="color: #0b5394;" /><span style="color: #0b5394;">မွန္တစ္ခ်ပ္ ၊လွံတစ္စင္းနဲ႔</span><br style="color: #0b5394;" /><span style="color: #0b5394;">အခိုးအေငြ႔တို႔လို ...</span><br style="color: #0b5394;" /><span style="color: #0b5394;">ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း၊ၿပီးဆံုးျခင္း</span><br style="color: #0b5394;" /><span style="color: #0b5394;">အလိုျပည့္ၿခင္းတို႔ျပည့္ႏွက္</span><br style="color: #0b5394;" /><span style="color: #0b5394;">ယဥ္ေက်းတဲ့ဣစာၦသရ ႏွလံုးသားတို႔ရဲ႕</span></span><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br style="color: #0b5394;" /><span style="color: #0b5394;">ျပတင္းတံခါးမ်ား</span><br style="color: #0b5394;" /><span style="color: #0b5394;">အဲဒါ ...</span><br style="color: #0b5394;" /><span style="color: #0b5394;">ရာစုသစ္ျမစ္က်ဥ္း</span><br style="color: #0b5394;" /><span style="color: #0b5394;">မ်ားလည္းျဖစ္ရဲ႕ ...</span><br style="color: #0b5394;" /><br /><span style="color: red;">အမွတ္တရေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္</span><br style="color: red;" /><span style="color: red;">ဇံုနီ၊ မိုးေက်ာ္သူ၊ မ်ိဳးသန္း</span><br /><br />&nbsp;***</span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ျမစ္က်ဥ္း (၁) ကို စီစဥ္သူေတြထဲက မိုးေက်ာ္သူ က ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ေမဂ်ာတူ Mechanical ကမို႔ ေကာင္းေကာင္း သိပါတယ္။ ျမစ္က်ဥ္း အဖြဲ႔နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ဆက္စပ္မိတာ မိုးေက်ာ္သူေၾကာင့္ပါပဲ။ သူက ခပ္ပိန္ပိန္ ဆံပင္ဖ႐ိုဖရဲနဲ႔ ျဖစ္ၿပီး ေပ်ာ္တတ္ ေနာက္တတ္သူ တေယာက္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ထက္ ထူးတဲ့ အခ်က္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိဘဆီက မုန္႔ဖိုးလက္ျဖန္႔ေတာင္းေနခ်ိန္မွာ သူက အလုပ္လုပ္ေနပါၿပီ။ ျမင္သာ ကညန မွာ ညေစာင့္လုပ္ရင္း ေက်ာင္းတက္ေနသူပါ။ ႐ံုးကလည္း သူ ေက်ာင္းသားမွန္းသိေတာ့ အဆင္ေျပေအာင္ စီစဥ္ေပးပါတယ္။ ေနေတာ့ စာရြက္စာတန္းေတြ ထားတဲ့ အခန္းမွာ ေနတယ္ေျပာပါတယ္။<br /><br />သူ႔ကို မွတ္မိေနတာ တခုက တႏွစ္ စာေမးပြဲနီးလို႔ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္အိမ္မွာ စာစုၾကည့္ေနတဲ့ ဆီကို သူလည္း စာက်က္မယ္ ဆိုၿပီး ေရာက္လာတာပါပဲ။ သိုးေမႊး လြယ္အိတ္ႀကီးထဲမွာ အဝတ္အစား ၂ စံု ၃ စံု၊ စာအုပ္ေတြ၊ အိပ္မငိုက္ေအာင္ စားဖို႔ အခ်ဥ္ထုတ္ေတြ၊ ရည္းစားစာေတြ၊ ကဗ်ာေတြ အားလံုး စုထည့္ၿပီး ေရာက္လာတာပါ။<br /><br />ဒါက ျမစ္က်ဥ္း (၁) မွာ ပါတဲ့ သူ႔ ကဗ်ာပါ။</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><div style="color: #cc0000;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One;">အနားေစာင္းမ်ားကိုျဖတ္၍.</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">.</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">.</span></b></div><br /><div style="color: #0b5394;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ညီမွ်ၿခင္းဆိုတဲ့သေကၤတ "လူတန္းစား" အတြက္မဟုတ္</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သခ်ၤာပုစာၦအတြက္သာ</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒါေပမယ့္</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေရာမၿမိဳ ့မွာေန ေရာမလိုက်င့္ စကားပံုဟာ</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">လူသားတိုင္းနဲ႔သက္ဆိုင္ခဲ့။</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဘဝ၀မ္းေရးအတြက္ "႐ိုးသားျခင္း" ဟာ</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေမွာင္မိုက္နက္႐ိႈင္းတဲ့ေခ်ာက္ထဲ</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အ႐ွိန္ျပင္းစြာဆင္းသက္ခဲ့။</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပန္းတိုင္မေရာက္ခင္</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေတာင္ပံက်ိဳးငွက္လို ႐ိႈက္ခ်က္သံမ်ားနဲ႔အတူ</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ခက္ခဲစြာ႐ွင္သန္ပ်ံသန္းခဲ့။</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဆံုရန္မ႐ွိတဲ့မ်ဥ္းၿပိဳင္ႏွစ္ခုဟာ</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေငြေၾကးတပ္မက္မႈဆံုခ်က္မွာ</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">တစ္ထပ္တည္းက်သြားေလရဲ႕။</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ခါးျပင္းတဲ့အရက္ဖန္ခြက္ထဲမွာ</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ခံစားမႈအရာအားလံုး စုန္ေရအျဖစ္</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အဆံုးမဲ့စြာေမ်ာသြားခဲ့...။</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဘဝကေပးတဲ့နာက်င္မႈသင္ခန္းစာမ်ားကို</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">႐ိုးတြင္းခ်င္ဆီအထိ ပ်ံ႕ႏွံ႔ဝင္ေရာက္ခဲ့။</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဘာသာကြဲႏွစ္ခုရဲ႕ ျမင့္ျမတ္သစၥာ႐ွိတဲ့</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေမတၱာစစ္ကိုႏွလံုးသားမွာ ကဗ်ည္းထိုးဖို႔</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">စုတ္တံမ႐ွိခဲ့။</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေဟာင္းႏြမ္းအိုမင္းသြားတဲ့ရဲတိုက္ေတြဟာ</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ရာစုတစ္ခုရဲ႕ မွတ္တိုင္ဆိုရင္</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">တို႔ ...</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">႐ြက္လႊင့္တင္လိုက္ၾကစို႔ေလ။</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ပစၥဳပၸန္ရဲ႕ အနာဂတ္ျပတင္းေပါက္အတြက္...။</span></div><div style="color: #0b5394;"><br /></div><span style="color: red; font-family: Zawgyi-One;">မိုးေက်ာ္သူ</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ျမစ္က်ဥ္း (၁) က ကဗ်ာေတြကိုေတာ့ မေနာ္ဟရီ ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္မွာ ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။ <a href="http://manorhary.blogspot.com/search/label/%E1%80%9B%E1%80%AC%E1%80%85%E1%80%AF%E1%80%9E%E1%80%85%E1%80%B9%E1%81%BF%E1%80%99%E1%80%85%E1%80%B9%E1%80%80%E1%80%BA%E1%80%A5%E1%80%B9%E1%80%B8%20%28%E1%81%81%29" target="_blank"><b style="color: #0b5394;">LINK</b></a></span></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">***</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ျမစ္က်ဥ္း (၁) မွာ ကြ်န္ေတာ္သိတဲ့ ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ Civil က သားမႊန္းပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္လိုပဲ အရပ္ ခပ္ျပတ္ျပတ္ နဲ႔ ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ ပါတတ္သူပါ။ အိမ္ခ်င္းက နီးေတာ့ ညပိုင္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ အတူ ထိုင္ျဖစ္ၾကပါတယ္။ အာအိုင္တီက ႏိုင္ငံေရး ရာဇဝင္ရွိတဲ့ ေက်ာင္းသားႀကီးေတြနဲ႔ပါ ရင္းႏွီးသူ ျဖစ္ၿပီး၊ အျခားေက်ာင္းက ကဗ်ာ စာအုပ္ထုတ္တဲ့ အဖြဲ႔ေတြနဲ႔လည္း အဆက္အစပ္ မ်ားပါတယ္။<br /><br />သူက တဆင့္ ေက်ာင္းက ကဗ်ာေရးသူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ သိခဲ့ရၿပီး <span style="color: #0b5394;">"လိႈင္းရဲ႕ျပတင္း"</span> ကို ထုတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">***</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span></div><div style="text-align: left;"><br /><i><span style="color: #0b5394;">(ဆက္ရန္ ...)</span></i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-625387376743856178?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-27754235616345175142010-02-11T22:07:00.005+08:002010-02-12T17:35:39.265+08:00စာအုပ္ အဖံုး ဒီဇိုင္းကလည္း ေနဝင္းေအာင္ ပါပဲ။ တကယ္က အဖံုးက ၂ ထပ္ပါ။ အတြင္း တထပ္က ေက်ာ္သီဟ နဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ ဒီဇိုင္းပါ။ အျပင္အဖံုးနဲ႔ အိုင္ဒီယာကေတာ့ အတူတူပါပဲ။ ေခတ္ေပၚ ပန္းခ်ီ ပံုစံမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ေက်ာင္းထဲမွာ ထုတ္တဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ကို အဆက္ျပတ္ ေနခ်ိန္မွာ ထြက္လာတာ ဆိုေတာ့ စိတ္ဝင္စားၾကပါတယ္။ (ကြ်န္ေတာ္ မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ ၉ဝ ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္း အရင္ဆံုး ျပန္ထြက္တဲ့ စာအုပ္ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။) အထဲမွာကလည္း တပုဒ္ခ်င္းစီကို သ႐ုပ္ေဖာ္ပံုေလးနဲ႔ ဆိုေတာ့ စာအုပ္ေလးက ပံုစံသြက္ေနပါတယ္။<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S3QNRVfUYrI/AAAAAAAAAmg/fWHfNMixhls/s1600-h/Book1_2.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S3QNRVfUYrI/AAAAAAAAAmg/fWHfNMixhls/s320/Book1_2.JPG" width="256" /></a></div><br />ကိုယ္တိုင္ လိုက္ေရာင္းသလို၊ ကဗ်ာပါတဲ့ သူေတြေရာ၊ နီးစပ္ရာ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေရာ ခြဲေပးၿပီး ေက်ာင္းေပါင္းစံုမွာ လိုက္ေရာင္းခိုင္းပါတယ္။ မိန္းထဲကိုေတာ့ မေရာက္ျဖစ္ပါဘူး။ အာစီတူး ထဲမွာေတာ့ ေနရာ အႏွံ႔ပါဘဲ။ အလယ္ကန္တင္း၊ လူငယ္ကန္တင္း၊ ေက်ာင္းကားေစာင့္တဲ့ ေနရာ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ အေဖာ္ကလည္း ေကာင္း၊ ေပ်ာ္ကလည္း ေပ်ာ္ေနေတာ့ ရွက္တယ္ ဘာတယ္ မရွိပါဘူး။<br /><br />မာနလည္း နည္းနည္းေတာ့ ထားပါတယ္။ ကဗ်ာ မဖတ္တတ္ဘူး၊ စိတ္မဝင္စားဘူး၊ အားနာလို႔ ဝယ္လိုက္မယ္ ဆိုရင္ အတင္းမေရာင္းပါဘူး။ ဟုတ္တယ္ေလ၊ စီးပြားရွာတာမွ မဟုတ္တာ။ မဖတ္တဲ့ သူတေယာက္ဆီ တအုပ္ေရာက္သြားရင္ တအုပ္နာပါတယ္။ စာအုပ္က တလ မျပည့္ခင္ ကုန္သြားပါတယ္။<br /><br />ေရာင္းရေငြကေတာ့ ကဗ်ာ စာအုပ္တို႔ ထံုးစံအတိုင္း ေရာင္းေပးတဲ့ သူေတြနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ ေသာက္လိုက္ၾက၊ သူမ်ားေက်ာင္း သြားေရာင္းၾကရင္း ထမင္းစားလိုက္ၾကနဲ႔ ကုန္တာပါပဲ။<br /><br /><div style="text-align: center;">***</div><br />အဖြင့္ကဗ်ာက တီခ်ယ္ေမၿငိမ္းပါ။ "အိပ္မက္ေပ်ာ္" ... တဲ့။<br /><br /><div style="text-align: center;"><b><span style="color: #cc0000;">အိပ္မက္ေပ်ာ္</span></b><br /><br /><span style="color: #0b5394;">ရင္တစ္ခုန္</span><br /><span style="color: #0b5394;">အၿပံဳးတစ္ခ်က္</span><br /><span style="color: #0b5394;">ထြက္သက္ဝင္သက္နဲ႔ၿငိ</span><br /><span style="color: #0b5394;">ပီဘိပီတိ ...</span><br /><br /><span style="color: #0b5394;">ေအာင္ျမင္ျခင္း</span><br /><span style="color: #0b5394;">ပန္းခင္းမ်ား</span><br /><span style="color: #0b5394;">ေတးသီခ်င္းနဲ႔အတူ</span><br /><span style="color: #0b5394;">လိပ္ျပာလူေတြ</span><br /><span style="color: #0b5394;">သာယာတဲ့သက္တန္႔ထဲ</span><br /><span style="color: #0b5394;">ေပ်ာ္စရာေတြနဲ႔ေန ...</span><br /><br /><span style="color: #0b5394;">ကမာၻ</span><br /><span style="color: #0b5394;">လွပစြာ</span><br /><span style="color: #0b5394;">ပန္းေတြပြင့္</span><br /><span style="color: #0b5394;">ေနျခည္သာ</span><br /><span style="color: #0b5394;">စမ္းေရစီး</span><br /><span style="color: #0b5394;">ဂီတာတီးလို႔လဲေကာင္း ...</span><br /><br /><span style="color: #0b5394;">စုတ္တစ္ခ်က္</span><br /><span style="color: #0b5394;">အေရာင္လြင္</span><br /><span style="color: #0b5394;">ႏုႏြဲ႔ေျပာက္မႊန္း</span><br /><span style="color: #0b5394;">ေတာက္ရႊန္းတဲ့ေရာင္စဥ္ေတြဖန္တီး</span><br /><span style="color: #0b5394;">႐ႈမၿငီးႏိုင္ ...</span><br /><br /><span style="color: #0b5394;">ခ်စ္သူ</span><br /><span style="color: #0b5394;">မျငဴစူ</span><br /><span style="color: #0b5394;">ျဖဴစင္ၿပံဳး</span><br /><span style="color: #0b5394;">အမုန္းဆိုတာမသိ</span><br /><span style="color: #0b5394;">ရင္ထဲၿငိစရာ အသံခ်ိဳနဲ႔ ...။</span><br /><br /><span style="color: #cc0000;">ေမၿငိမ္း</span></div><br />သူက အဲဒီ ေခတ္မွာ လံုးခ်င္းနဲ႔ နာမည္လည္း ႀကီးေနၿပီး အာစီတူးမွာ ဆရာမလည္း ျဖစ္ေတာ့ ေက်ာင္းအသိုင္းအဝိုင္းမွာ လူသိမ်ားပါတယ္။ တီခ်ယ္ေမၿငိမ္းလည္း ပါပါတယ္ ဖတ္ၾကည့္ပါဦး စသည္ျဖင့္ သူ႔ ကဗ်ာ ျပၿပီး ေရာင္းရတာလည္း မနည္းပါဘူး။<br /><br />တီခ်ယ္ေမၿငိမ္းက စာေရးဆရာမ ပံု အျပည့္၊ ေမး႐ိုးေပၚေပၚ လူဟန္သြယ္သြယ္၊ ရင္ဖံုးအက်ႌ ခပ္ပြပြနဲ႔၊ ဘူမိက သူေတြက အေမလို႔ ေခၚၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔လည္း အဲဒီ ကထဲက စၿပီး ခင္သြားလိုက္တာ ေက်ာင္းတက္ေနခ်ိန္ တေလွ်ာက္လံုးသာမက ခုထက္ထိလည္း အဆက္အသြယ္ မျပတ္ပါ။ ဆရာတပည့္လိုေရာ၊ သူငယ္ခ်င္းလိုေရာ ေပါင္းျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာရမလားပဲ။<br /><br />စာအုပ္ စုလုပ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုး ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြလို ခင္သြားၾကပါတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;">***</div><br />"ဝိညဥ္ျပာ ..." မွာ စာစီအမွား တခုေတာ့ ပါသြားပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး အပိုဒ္ ျဖစ္တဲ့ စိုးစိုး ရဲ႕ ကဗ်ာမွာ စာေၾကာင္းတေၾကာင္း က်န္ခဲ့ၿပီး၊ စာပုဒ္စီတာလည္း မွားသြားပါတယ္။ သူ႔ စာအုပ္ထဲက မူအေဟာင္းကို ေနဝင္းေအာင္က ကူးလိုက္မိတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ သူ နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ပရုဖ္ဖတ္ေနရင္းနဲ႔ ဘယ္လို လြတ္သြားတယ္ မသိပါ။ အေႂကြးဆပ္တဲ့ အေနနဲ႔ အခု တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။<br /><br /><div style="color: #0b5394; text-align: center;"><b><span style="color: #cc0000;">သကၠရာဇ္ ၂၀ဝ၀ ရဲ႕ က်န္းမာေရး</span></b><br /><br />ေကာင္းကင္ကို အရင္းတည္<br />စီးဆင္းသြားေစ<br />ေရအလ်ဥ္မက္လံုး<br />ဖုန္းဆိုးျမစ္ အႂကြင္းအက်န္မ်ား<br />မီးလိုပဲျပဳစား ...။<br /><br />ကႏၲာရနဲ႔ပင္လယ္<br />အာဟာရမြတ္သိပ္<br />အဆိပ္သင့္သက္ျပင္း<br />ေျဖာင့္ခ်က္စစ္မွန္ရဲ႕လား ...။<br /><br />ေလညင္းကေလးေတြအတြက္<br />ျပတင္းတံခါးဖြင့္ထားပါ ...။ ။<br /><br /><span style="color: #cc0000;">ေနဆူးသစ္</span></div><br />အဲဒီတုန္းက အားလံုးက်န္းမာ သကၠရာဇ္ ၂ဝဝဝ မွာ ဆိုတာကလည္း ေခတ္စားေန။ အနာဂတ္မွာ ဘာျဖစ္မယ္၊ ညာျဖစ္မယ္ ဆိုတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ကဗ်ာေပါ့။ ခုေတာ့ သကၠရာဇ္ ၂ဝ၁ဝ၊ ကမာၻႀကီးေရာ၊ ျမန္မာျပည္ေရာ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေရာ မက်န္းမာ ၾကေသးပါဘူး။<br /><br /><div style="text-align: center;">***</div><br />စာအုပ္ထြက္လို႔ ေက်ာင္းမွာ လိုက္ေရာင္းေတာ့ တခ်ိဳ႕ကလည္း အံ့ဩၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ကဗ်ာဆရာပံု မေပါက္တဲ့ အျပင္ ၁ တန္း တုန္းက အတန္းထဲမွာ ျမားပစ္ ခ်န္ပီယံ (၁ တန္း ဆိုတာ ပထမႏွစ္)။ တကၠသိုလ္ေရာက္ရင္ စကၠဴျမားပစ္ၾကတယ္လို႔ ၾကားဖူးေတာ့ ပစ္လိုက္ၾကတာ။ အျခား ေက်ာင္းေတြမွာေတာ့ ျမားမွာ စာေလးေတြ ေရးၿပီး ပစ္လိုက္ၾကတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကေတာ့ ရွိသမွ် ဗလာစာအုပ္ ကုန္ေအာင္ ကေလးေတြလို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ပစ္ၾကတာပါ။ ဆက္ရွင္ဘီ မွာဆိုေတာ့ မိန္းကေလးက ၁ဝ ေယာက္တည္း၊ ေယာက်ာ္းေလးက ၁၉ဝ။ ဘဲအုပ္ႀကီး ပစ္သမွ် မေဗဒါေတြမွာ အလူးအလဲပါပဲ။<br /><br /><div style="text-align: center;">*** </div><br />ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပံုစံကလည္း ဝတၳဳထဲက၊ ႐ုပ္ရွင္ထဲက ကဗ်ာဆရာေတြနဲ႔ မတူပါဘူး။ ကိုညီ (သရဝဏ္) တေယာက္ကေတာ့ ပါးလ်လ်၊ ခပ္ေဆြးေဆြး ဟန္နဲ႔မို႔ ကဗ်ာဆရာနဲ႔ အတူဆံုး ပါပဲ။ ပင္းယမွာ ေနတဲ့ ကိုညီက အၿမဲတမ္းလို အက်ႌအျဖဴ နဲ႔ ကခ်င္ပုဆိုး ဝတ္ပါတယ္။<br /><br />တကယ္ေတာ့ ေက်ာင္းသားအားလံုး အက်ႌအျဖဴပဲ ဝတ္ၾကတာ မ်ားပါတယ္။ ေဘာင္းဘီ ဝတ္ခဲၾကၿပီး ကခ်င္ပုဆိုး၊ ေယာပုဆိုး ေခတ္စားပါတယ္။ ေဘာင္းဘီ မခြ်တ္တန္း ဝတ္တဲ့သူက လက္ခ်ိဳးေရလို႔ ရပါတယ္။ လြယ္အိတ္ကေတာ့ ေက်ာ္သူ စတိုင္ အထံုးနဲ႔။<br /><br />မိန္းကေလးေတြ ဝတ္စားပံုကိုေတာ့ ေရႊတိုး (ကြ်န္ေတာ့္ မဒမ္) ကိုပဲ နမူနာ ျပရမွာပဲ။ အာစီတူး မွာတုန္းက ဒူးေခါင္းေအာက္ တဘီတိုတို၊ အက်ႌပြပြ၊ သိုးေမႊးလြယ္အိတ္၊ နားဆြဲႀကီးႀကီးနဲ႔။ မဟာတန္းတက္ေတာ့ အေပ်ာ့သား လံုခ်ည္ ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ကို ခပ္ႏြဲ႔ႏြဲ႔ဝတ္တဲ့ ေခတ္ျဖစ္ေနပါၿပီ။<br /><br />မိန္းကေလးေတြ ဖက္ရွင္ေျပာင္းတယ္ ဆိုတာ အက်ႌ ပြလိုက္ က်ပ္လိုက္၊ လံုခ်ည္ ရွည္လိုက္ တိုလိုက္၊ ဆံပင္ ေကာက္လိုက္ ေျဖာင့္လိုက္ပဲ မဟုတ္လား။ ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းထဲမွာ ဘယ္သူမွ လွ်ပ္ေပၚေလာ္လီတဲ့ ပံုမ်ိဳး မဝတ္ၾကပါဘူး။ အာအိုင္တီကေတာ့ ပိုေတာင္ ေရွးဆန္ပါေသးတယ္။ ၁ တန္း တုန္းက ေဘာင္းဘီရွည္ ဝတ္လာတဲ့ ေက်ာင္းသူကို တန္းလံုးကြ်တ္ ဝိုင္းေနာက္ၾကတာ မွတ္မိပါေသးတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;">***</div><br /><i><span style="color: #0b5394;">(ဆက္ရန္ ...)</span></i><br /><br /><div style="color: #38761d;">(စကားမစပ္ .. မစုခ်စ္သူ နဲ႔ ဘေက်ာက္ တဂ္ထားတဲ့ ကိုယ့္အႀကိဳက္ ကို ေရးၿပီးသြားၿပီေနာ္။ ေရႊတိုး ဝတ္တာ မွန္သမွ် ကြ်န္ေတာ့္ အႀကိဳက္ပဲ ျဖစ္ေနတာကိုး :P)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-2775423561634517514?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-30573939406499276872010-02-09T13:20:00.003+08:002010-02-09T20:05:09.894+08:00<span style="font-family: Zawgyi-One;"> ကြ်န္ေတာ္ ပန္းခ်ီ မဆြဲတတ္တဲ့ အေၾကာင္း၊ ပန္းခ်ီၾကည့္တာေတာ့ ဝါသနာပါတဲ့ အေၾကာင္း ေရးဖူးပါတယ္။<br /><br />ေမာက္စ္တလံုးနဲ႔ ရြာစဥ္လည္ရင္း ေတြ႔မိတဲ့ ဆိုဒ္ေလးေတြ ေဝမွ်လိုက္ပါတယ္။ ပန္းခ်ီ ဆရာႀကီးေတြရဲ႕ ဆြဲဟန္ကို တုပၿပီး၊ အလြယ္ဆြဲလို႔ ရေအာင္ လုပ္ထားေပးတာေတြပါ။ ပန္းခ်ီ ဆရာႀကီးဂိုက္ ခဏဖမ္းၿပီး စိတ္ႀကီးဝင္လို႔ ရတာေပါ့။</span><br /><br /><div style="color: #0b5394; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One;">Pablo Picasso</span></b></span></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S3Dt3ZaLXtI/AAAAAAAAAlw/5Rv6H8Cf62o/s1600-h/Picasso.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" height="267" src="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S3Dt3ZaLXtI/AAAAAAAAAlw/5Rv6H8Cf62o/s320/Picasso.jpg" width="230" /></a></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> <a href="http://www.mrpicassohead.com/create.html" target="_blank">http://www.mrpicassohead.com/create.html</a></span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">Mr. Picasso Head ဆိုတဲ့ ဆိုဒ္ကပါ။ သူက မ်က္လံုး၊ ႏွာေခါင္း တစစီ ေပးထားတာကို၊ တခုစီဆက္၊ အေရာင္ေျပာင္း၊ လွည့္ စသည္ျဖင့္ လုပ္လို႔ ရပါတယ္။ ပီကာဆို စတိုင္ လက္မွတ္လဲ ထိုးလို႔ ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကာတြန္းနဲ႔ ပိုတူေနပါတယ္။</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span></div><div style="color: #0b5394; text-align: left;"><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One;">Jackson Pollock</span></b></span></div></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S3FPJpIQBfI/AAAAAAAAAmI/pnwlxBd6zoY/s1600-h/Jackson%20Pollock.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="207" src="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S3FPJpIQBfI/AAAAAAAAAmI/pnwlxBd6zoY/s320/Jackson%20Pollock.jpg" width="280" /></a></div><div style="text-align: center;"><a href="http://www.jacksonpollock.org/" target="_blank"><span style="font-family: Zawgyi-One;" target="_blank">http://www.jacksonpollock.org/</span></a></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">Jackson Pollock . org ဆိုတဲ့ ဆိုဒ္ကပါ။ ေမာက္စ္သြားရာ ေဆးလိုက္ခ်ေပးတာပါ။ ကလစ္ ႏွိပ္ရင္ အေရာင္ေျပာင္းပါတယ္။ မခက္ပါဘူး။ စိတ္လြတ္လက္လြတ္ ေဆာ့လို႔ ရပါတယ္။</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One;">Andy Warhol</span></b></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S3DvPgpxyvI/AAAAAAAAAl4/BNNSTEJ3vWg/s1600-h/Andy%20Warhol.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" height="280" src="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S3DvPgpxyvI/AAAAAAAAAl4/BNNSTEJ3vWg/s320/Andy%20Warhol.jpg" width="280" /></a></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> <a href="http://bighugelabs.com/popart.php" target="_blank">http://bighugelabs.com/popart.php</a></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">Pop Art Poster ဆိုဒ္ကပါ။ ဝါးဟိုးလ္ ရဲ႕ မြန္႐ိုးဓာတ္ပံုကို အေရာင္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ပိုးဇာပံုႏွိပ္ လုပ္ထားတဲ့ ပံု ျမင္ဘူးၾကမွာပါ။ ကိုယ့္ဓာတ္ပံုကိုအဲဒီလို ပံုစံမ်ိဳး ေျပာင္းလို႔ရပါတယ္။ အလင္းအေမွာင္ ျပတ္သားတဲ့ ပံုမ်ိဳး။ ခပ္ေစာင္းေစာင္း ႐ိုက္ထားတဲ့ ပံုမ်ိဳးဆို ပိုေကာင္းပါတယ္။ ၁ ပံု၊ ၄ ပံုတြဲ၊ ၉ ပံုတြဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး လုပ္လို႔ရပါတယ္။ ဒါက ကြ်န္ေတာ့္ သားပံုကို ေျပာင္းၾကည့္ထားတာပါ။</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကဲ ... ေဆာ့ၾကည့္ၾကပါဦး။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-3057393940649927687?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-7886439811988138512010-02-05T23:19:00.008+08:002010-02-19T11:04:22.220+08:00မိုးေသြး ကြယ္လြန္ေတာ့ ကဗ်ာစာအုပ္က ကြ်န္ေတာ့္ဆီမွာ က်န္ခဲ့သည္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔အိမ္က သိမ္းထားခ်င္မွာပဲ ဆိုၿပီး ရက္လည္ေန႔မွာ ေပးလိုက္မိသည္။ ထူပူေနခ်ိန္မို႔ ကဗ်ာမ်ားကို မိတၱဴ ကူးထားဖို႔ လံုးလံုး သတိမရလိုက္။ ကဗ်ာစာအုပ္လုပ္ရင္ ထည့္ဖို႔ဆိုၿပီး သူ ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ ေရြးထားသည့္ ၄-၅ ပုဒ္ သာ လက္ထဲမွာ က်န္ခဲ့သည္။<br /><br />မိုးေသြး ရက္လည္မွာ ေက်ာင္းပိတ္ထားလို႔ သိပ္မေတြ႔ျဖစ္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဆံုျဖစ္ၾကသည္။ သူ႔ သူငယ္ခ်င္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ့္ႏွင့္လည္း သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ တကယ္ေတာ့ ရန္ကုန္သည္ က်ဥ္းက်ဥ္းေလးသာျဖစ္သည္။ တကၠသိုလ္ ဆိုတာကေတာ့ ပိုေတာင္က်ဥ္းေသးသည္။ ဘူမိမွ မႈန္ႀကီး နဲ႔ ေက်ာ္သီဟက မိုးေသြးနဲ႔ တေက်ာင္းထဲ ထြက္သူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ လူေတာ့ သိပ္မစံု အာအိုင္တီကပဲျဖစ္သည့္ ေကာင္းထက္က အထဲမွာ။ ကိုေနလင္းလည္း အေဆာင္မွာ ဝင္ဖမ္းလို႔ ပါသြားတယ္လို႔ ဘူမိကလူေတြ ေျပာပါတယ္။<br />ဲ<br />အဲဒီညက သူငယ္ခ်င္း အေယာက္ ၁၄-၅ ေယာက္ အုပ္စုလိုက္ႀကီး ေျခဦးတည့္ရာ ေလွ်ာက္သြား ေနမိၾကသည္။ ေက်ာက္ေျမာင္းကေန ပုဇြန္ေထာင္ ပန္းၿခံထဲက အရက္ဆိုင္ ေရာက္ၾကတာ၊ ကန္ေတာ္ႀကီး ကန္ပတ္ တံတားေလးမွာ သြားထိုင္ခဲ့ၾကတာ ကိုေတာ့ မွတ္မိေနပါသည္။<br /><br />အာအိုင္တီကန္တင္းက အျပန္ တေန႔လည္၊ အက္ဖ္ေဆာင္နားက ကံ့ေကာ္ပင္ရိပ္ ျမက္ခင္းမွာ အိပ္ရင္း မိုးေသြးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ စကားေျပာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္း၊ သူ စိတ္ဝင္စားေနသည့္ ဆရာမေလး ေန႔လည္က သူ႔ ရက္လည္ကို လာသည့္ အေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ မိုးအလင္း စကားေျပာျဖစ္ၾကပါသည္။<br /><br /><div style="text-align: center;">***</div><br />၁၉၉၂ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းေလာက္မွာ ေက်ာင္းေတြ ျပန္ဖြင့္တယ္။ ေက်ာင္းမဖြင့္မွီမွာ ႏွစ္ရွည္ ေထာင္ဒဏ္ခ်ထားခဲ့သူ အမ်ားစုကို ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္လို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔ အတူ ျပန္တက္ၾကရ ပါတယ္။<br /><br />ေက်ာင္းေပါင္းစံုကေတာ့ စည္ကားဆဲ အာစီတူး (လိႈင္) ကို ခပ္စိပ္စိပ္နဲ႔ အာစီသရီး (ၾကည့္ျမင္တိုင္) ကို ခပ္က်ဲက်ဲ ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။ အထက္တန္းေက်ာင္းႀကီးနဲ႔ တူသည့္ အာစီဝမ္း (ဗိုလ္တေထာင္) ကိုေတာ့ တေခါက္ ႏွစ္ေခါက္ပဲ ေရာက္ဖူးတယ္။<br /><br />အာအိုင္တီ ၁ တန္း ၂ တန္းက ေက်ာင္းသားမ်ား အစဥ္အလာအရ အေရာက္အေပါက္ အမ်ားဆံုးကေတာ့ အာစီတူး ပါပဲ။ အတန္းငယ္မ်ား ေနရသည့္ စဥ့္ကူ၊ ပုပၸါး စသည့္ အေဆာင္မ်ားက သမိုင္းဝင္းထဲမွာ ဆိုေတာ့ အာစီတူးက လမ္းအလြန္သင့္သည္။ ဘုရားပြဲက တဲတန္းရွည္ ဆိုင္တန္းေတြနဲ႔တူသည့္ အေဆာင္ကန္တင္း ကလည္း အာစီတူး ေနာက္ေပါက္ႏွင့္ မေဝးလွ။<br /><br />အေဆာင္ကန္တင္းက ေရႊၾကယ္မွာ၊ ေတာင္တြင္းႀကီးမွာ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ သီခ်င္းနားေထာင္ရင္း၊ မာလာဝင္းမွာ လက္ဖက္ထမင္းေလး၊ ပံုမွန္ေလး စားရင္း၊ ပိုက္ဆံရႊင္ရင္ ကန္သာယာမွာ တ႐ုပ္စာ စားရင္း အာစီတူးကို ကူးလို႔ရတယ္ေလ။ (လက္ဖက္ထမင္း ဦးထုတ္ေဆာင္းဆို ၾကက္ဥေမႊေၾကာ္ အုပ္ေပးေသးတယ္။ ပံုမွန္ ဆိုတာက ထမင္းကို ဟင္းရည္ဆမ္းၿပီး လက္ဖက္၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီး စသည္ျဖင့္ ပံုေပးတာ။ တပြဲ ၂ က်ပ္လို႔ ထင္တာပဲ။)<br /><br />ေန႔ေက်ာင္းသားေတြ ကလည္း အတန္းလႊတ္ၿပီ ဆိုတာနဲ႔ တန္းလံုးကြ်တ္ သြားၾကတယ္။ ကားမရရင္ ဟိုင္းလပ္ကားကို ေခါင္မိုး အျပည့္တက္စီးၾကသည္။ အာစီတူးထဲ စာသင္ခန္း အျပင္မွာ ရံုးစုရံုးစု အဖြဲ႔ေတြကို ၾကည့္လိုက္ရင္ေတာ့ ေက်ာင္းမွာ ျမင္ေနၾက မ်က္ႏွာေတြပါပဲ။<br /><br /><div style="text-align: center;">***</div><br />အဲဒီ ႏွစ္မွာ ကိုေနလင္းတို႔က တဆင့္ သိလာသူ တေယာက္ကေတာ့ စိုးစိုး (ေနဆူးသစ္) ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ တတန္းငယ္သည့္ မ်က္ႏွာခ်ိဳခ်ိဳ ႏွင့္ ပုသိမ္သား။ အေဆာင္ကို စေရာက္ကတည္းက အားလံုးက သူ႔ကို ကဗ်ာဆရာလို႔ သိၾကတယ္ (နဖူးမွာ စာကပ္လာသလား မသိ)။ သူက ကိုျမင့္မိုးေအာင္ စသည့္ ပုသိမ္ဆက္ ကဗ်ာဆရာမ်ားႏွင့္ေရာ အျခား စာေပေလာကသား တခ်ိဳ႕နဲ႔ပါ သိကြ်မ္းသူ။<br /><br />ဝါသနာပါသူခ်င္း စုမိေတာ့ လက္ေရးကဗ်ာစာအုပ္ လုပ္ဖို႔ ျပန္ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေက်ာင္းမွာ ကဗ်ာ စာအုပ္ ယဥ္ေက်းမႈ အဆက္ျပတ္ေနခ်ိန္။ အသိုင္းအဝိုင္းကလည္း သိပ္မက်ယ္ျပန္႔ေသး။ ဘူမိက လူေတြက သူတို႔ ဆရာမ မေမၿငိမ္း ဆီက ကဗ်ာေတာင္းေပးမယ္ ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္အားတက္သြားသည္။ ေနာက္ နီးစပ္ရာ စုၾကေတာ့ ဖရက္ရာမ်ား ျဖစ္ၾကတဲ့ အာစီသရီးက ရဲလြင္ (ဖဲရိုက္ဖက္)၊ အာစီတူးက ထားထားစိုး (ကြ်န္ေတာ့္ ငယ္သူငယ္ခ်င္း) တို႔ဆီက ကဗ်ာတခ်ိဳ႕ရသည္။ နာမည္ရစ ျပဳေနၿပီျဖစ္သည့္ သရဝဏ္ (ျပည္) ကိုေတာ့ စိုးစိုး မွတဆင့္ ဆက္သြယ္မိသည္ထင္သည္။ ေက်ာ္သီဟနဲ႔ ကိုေနလင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘူမိမွ ကဗ်ာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရသည္။<br /><br /><div style="text-align: center;">*** </div><br />ကဗ်ာေတြ အေတာ္ စုမိေတာ့ ပန္းခ်ီဆရာ ရွာရျပန္တယ္။ ဘယ္သူနဲ႔ ဘယ္လို ဆက္စပ္မိသည္ မသိ ေနဝင္းေအာင္ ႏွင့္ ဆက္မိသြားတယ္။ သူက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ တႏွစ္ထဲ အေဆာင္ေက်ာင္းသား ျဖစ္ၿပီး၊ ကဗ်ာလည္း ေရးေတာ့ သူ႔ကဗ်ာလည္း ထည့္ျဖစ္ပါတယ္။ (ခုေတာ့ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ ပန္းခ်ီဒီဇိုင္းဆရာ ျဖစ္ေနပါၿပီ။) သူ ေနသည့္ သမိုင္းဝင္းထဲက အင္းေလးေဆာင္မွာ စိုးစိုး ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ သြားၿပီး ကဗ်ာေတြ အၿပီးသတ္ေ႐ြး၊ စာအုပ္ ပံုစံခ်ၾကတယ္။<br /><br />ပထမဆံုး စာအုပ္ဆိုဒ္ ေရြးရတာေပါ့။ ပံုႏွိပ္ စာအုပ္မ်ားက ပံုႏွိပ္စက္မ်ားမွာ သံုးသည့္ ဒီမိုင္းဆိုဇ္ (Quad Demy 45" x 35") ကို အေျခခံသည္။ မဂၢဇင္းဆိုဇ္ ဆိုတာက ဒီမိုင္းကို ၈ ခ်ိဳး ခ်ိဳးထားသည့္ ဆိုဇ္။ ဝတၳဳစာအုပ္ေတြက ၁၆ ခ်ိဳး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က စီစစ္ေရး မတင္ဘဲ ေက်ာင္းထဲမွာသာ ျဖန္႔ခ်ီမယ့္ စာအုပ္ျဖစ္လို႔ ဒီမိုင္းဆိုဇ္ကို အေျခမခံ၊ စာကူးစက္လွည့္မွာ ျဖစ္လို႔ ေလွ်ာက္လႊာ စာရြက္ဆိုဇ္ကို အေျခခံရသည္။ စာရြက္ မပုတ္ခ်င္ရင္ ေလွ်ာက္လႊာကို ေလးေခါက္ ခ်ိဳး႐ံုသာ။ ကဗ်ာေရးလို႔ အဆင္ေျပေအာင္၊ နည္းနည္းလည္း ဆန္းေအာင္ ဆိုၿပီး ေလးေထာင့္ စပ္စပ္ မခ်ိဳးပဲ၊ အရွည္ေလး ခ်ိဳးဖို႔ ေရြးျဖစ္ၾကသည္။<br /><br />ပံုမွန္အားျဖင့္ေတာ့ စာကူးစက္ လွည့္ဖို႔ ဖေယာင္းစကၠဴမွာ ေရးရသည္။ ၿပီးမွ ဂတ္စတာနာ လွည့္ခ်င္လွည့္၊ စက္မရွိရင္ ဖေယာင္းစကၠဴေပၚမွာ မွင္ထည့္ၿပီး မီးေခ်ာင္းနဲ႔ လွိမ့္လို႔လည္း ရသည္။ (ကြ်န္ေတာ္တို႔ စာကူးစက္ကို ဂတ္စတာနာ ေခၚၾကတာ တကယ္ေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ အသံုးမ်ားသည့္ တံဆိပ္ Gestener ကို အစြဲျပဳၿပီး ေခၚတာ ျဖစ္ပါတယ္။)<br /><br />ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ဖေယာင္း မေရးျဖစ္ဘဲ၊ ၿပီးမွ ၾကည့္စီစဥ္မည္ ဆိုၿပီး စာရြက္ေပၚမွာသာ ေရးျဖစ္ပါတယ္။ စာအုပ္အတြက္ စာမ်က္ႏွာဖြဲ႔ၿပီး ေရးတာျဖစ္လို႔ စာရြက္ေပၚမွာ ထိပ္တိုက္ေရးရသည္။ ဒါမွ စာအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ အခါ စာရြက္ကို ေခါက္ခ်လိုက္ၿပီး ခ်ဳပ္လို႔ လြယ္သည္။ ေနဝင္းေအာင္ လက္ေရးက တကယ့္ ပန္းခ်ီလက္ေရးဆိုေတာ့ ကဗ်ာစာအုပ္ ေရးလို႔ေကာင္းသည္။ ကဗ်ာသ႐ုပ္ေဖာ္ပံု ကိုလည္း အပုဒ္တိုင္း အတြက္ ေသေသခ်ာခ်ာ ဆြဲေပးသည္။ စာအုပ္ေလး ႐ုပ္လံုးေပၚလာေလ စိတ္လႈပ္ရွားေလပါပဲ။<br /><br />ဒီဇိုင္း အၿပီးမွာေတာ့ ဒုကၡ စပါၿပီ။ ဆရာမင္းလူ ဝတၳဳေတြမွာ ဖတ္ဖူးသလို ကဗ်ာစာအုပ္ ထုတ္ဖို႔ နာရီခြ်တ္ၾက၊ လက္စြတ္ခြ်တ္ၾကေတာ့ လုပ္စရာ မလိုပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၃-၄ ေယာက္ စုလိုက္ေတာ့ ေလာက္ေလာက္ငွငွ ရွိပါသည္။ ျပႆနာက စာအုပ္လွည့္ေပးမယ့္သူ မရွိတာပါ။ ၃၄ လမ္း၊ ၃၅ လမ္း တေလွ်ာက္ ဆိုင္ေပါက္ေစ့ လိုက္ေမးရပါတယ္။ ဆိုင္ ၂ဝ ေက်ာ္ ၃ဝ ေလာက္ ရွိလိမ့္မည္။ အေရးအခင္းေတြ တခုၿပီး တခုျဖစ္ၿပီးခ်ိန္၊ ေက်ာင္းသားေတြ စုထုတ္မည့္ ကဗ်ာစာအုပ္ကို ဘယ္သူမွ မလွည့္ေပးရဲပါ။ မ်က္ႏွာငယ္ေလးေတြနဲ႔ ဘာမွ မၿငိပါ ဖတ္ၾကည့္ပါ ဆိုေသာ္လည္း စီစစ္ေရး မတင္ရင္ မလုပ္ရဲပါတဲ့။ ပိုက္ဆံပိုေပးမယ္ ဆိုတာေတာင္ ျပႆနာ ျဖစ္လို႔ စက္သိမ္းခံ၊ လူအဖမ္းခံရရင္ မတန္ဘူး ဆိုၿပီး ျငင္းၾကပါတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;">*** </div><br />ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ လွည့္ေပးမယ့္ စက္ တခုေတြ႔ပါတယ္။ ပံုမွန္ေဈးရဲ႕ ၂ ဆ ေလာက္ ေတာင္းေပမယ့္ ေက်ေက်နပ္နပ္ ေပးၾကပါတယ္။ သူ လုပ္ေပးတာက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဒီဇိုင္းတြဲထားတဲ့ စာရြက္ေတြကို ကြန္ျပဴတာနဲ႔ ဖေယာင္းေဖာက္ေပး၊ စာကူးစက္ လွည့္ေပးတာပါ။ အဖံုးကို မွင္အမဲ၊ အတြင္းကို မွင္ျပာလို႔ ေရြးလိုက္ၾကပါတယ္။ အကုန္အက် သက္သာေအာင္ စာအုပ္ခ်ဳပ္ေတာ့ မအပ္ေတာ့ပါ။ ကြ်န္ေတာ္က စာအုပ္ခ်ဳပ္ေနၾက ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ဖာသာ ခ်ဳပ္ၾကမယ္။ ျဖတ္တာေတာ့ အိမ္နားတင္ ျဖတ္ေနၾက ဓားစက္ရွိပါတယ္။<br /><br />စာအုပ္က စုစုေပါင္း ၅ဝဝ (ေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ပါ အနည္းဆံုး ၅ဝဝ ကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္)။ ကြ်န္ေတာ့္ ဘူမိနက္သန္ ဖဲ႐ိုက္တဲ့ ထပ္ခိုးေလးမွာ စိုးစိုးတို႔ ရဲလြင္တို႔ အျပင္ ဝိုင္းသားေတြကိုပါ ေခ်ာဆြဲၿပီး ခ်ဳပ္ၾကပါတယ္။ ခက္ခက္ခဲခဲ မဟုတ္ပါဘူး၊ စာရြက္ေလးေတြ ေခါက္ၿပီး အလယ္က စတပ္ပလာနဲ႔ ခ်ဳပ္တာပါပဲ။ စာအုပ္ေလး ျဖစ္လာေတာ့ ေပ်ာ္တဲ့ အေပ်ာ္ကိုေတာ့ ျပန္မေျပာျပတတ္ပါဘူး။ ေနာက္ သံုးႏွစ္ အၾကာမွာ ရည္းစားရေတာ့ ေပ်ာ္တာထက္ နည္းနည္းပဲ ေလ်ာ့မယ္ ထင္ပါတယ္။<br /><br />ေျပာဖို႔ေမ့ေနလိုက္တာ၊ စာအုပ္နာမည္က စိုးစိုးေပးတာ -<span style="font-size: large;"><b style="color: #0b5394;">&nbsp;</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b style="color: #0b5394;"> </b></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b style="color: #0b5394;">ဝိညာဥ္ျပာတို႔ မိုးေကာင္းကင္</b></span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S2w2ldwgL0I/AAAAAAAAAkI/meNgLnrRnw4/s1600-h/Book1_1.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" height="312" src="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S2w2ldwgL0I/AAAAAAAAAkI/meNgLnrRnw4/s320/Book1_1.JPG" width="250" /></a></div><br />စာအုပ္ အဖြင့္မွာ ေရးထားတာက -<br /><br /><div style="color: #0b5394; text-align: left;">ခံစားမႈစစ္မွန္စြာ<br />အနာဂတ္အလင္းတံခါးကို<br />ဖြင့္လိုက္တဲ့အခါ<br />သင္ဟာ -<br />"ဝိညာဥ္ျပာတို႔ မိုးေကာင္းကင္" ကို<br />ရရွိပါလိမ့္မယ္ ... ...</div><div style="color: #38761d; text-align: center;"><br /></div><div style="color: #38761d; text-align: left;"><i>(ဆက္ရန္ ..)</i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-788643981198813851?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-74578166263769261592010-01-25T21:15:00.005+08:002010-02-11T21:58:01.257+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S12V3rZznwI/AAAAAAAAAkE/fblSBP7Llfs/s1600-h/RIT%2001.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="215" src="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S12V3rZznwI/AAAAAAAAAkE/fblSBP7Llfs/s320/RIT%2001.jpg" width="320" /></a></div><br />ကြ်န္ေတာ္ အာအိုင္တီ စတက္ေတာ့ ၁၉၈၈။ အေမွာင္ကို တြန္းလွန္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾက ...<br /><br />"မီးဒုတ္ ... မီးဒုတ္ ... ႐ွိဳ႕႐ွိဳ႕" ဆိုသည့္ အထဲတြင္ ကြ်န္ေတာ္က ဖေယာင္းတတိုင္မွ်သာ။ ေရာင္နီကို ျမင္ခဲ့ၾက။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ အေမွာင္၊ ပိန္းပိတ္ေအာင္ ေမွာင္သည့္ အေမွာင္ေခတ္။<br /><br />တကၠသိုလ္ဆိုတာ ဘာမွန္း မသိေသးခင္ ေက်ာင္း ၃ ႏွစ္ ပိတ္သြားခဲ့။ ပိေတာက္ေတြလိႈင္ခဲ့၊ ခေမာက္ေတြႏိုင္ခဲ့။ ဒါကုန္ရင္ ဖ်ာပံုျပန္မယ္ ဆိုတဲ့သူေတြကလည္း၊ တႏိုင္ငံလံုး မကုန္ေသးလို႔လားေတာ့ မသိ မျပန္ေတာ့။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ စာအုပ္ အေဟာင္းတန္းမွာ စာအုပ္ေမႊရင္း စစ္တုရင္ ထိုးရင္း၊ အိမ္ကပ္ရင္ ၿပီးေရာဆိုၿပီး အေမခြင့္ျပဳထားသည့္ ဖဲဝိုင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ႐ွိဳး႐ိုက္ရင္း။<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: #0b5394;">လူငယ္ဘဝရဲ႕ စြန္႔စားခ်င္စိတ္ကို</span><br /><span style="color: #0b5394;">ဖဲဝိုင္းမွာသာ ပံုေအာလိုက္ရ</span><br /><span style="color: #0b5394;">စစ္တုရင္ခံုေပၚမွာ ရဲရင့္လိုက္ရနဲ႔</span><br /><span style="color: #0b5394;">တစ္&nbsp;&nbsp; ကိုး &nbsp; ကင္း &nbsp; ေန႔ေတြ။</span><br /><br /><span style="color: #990000;">တင္မင္းထက္</span><br /><span style="color: #444444;">(၇၁-၉၃၊ ရာစုသစ္ျမစ္က်ဥ္း ၂၊ ၁၉၉၃)</span></div><br />၁၉၉၁ မွာ ေက်ာင္းေတြ ျပန္ဖြင့္၊ အရင္က ဖတ္ဖူး ၾကားဖူးခဲ့တဲ့ "ဘဝမွာ ေရႊေရာင္ေတာက္ပခဲ့တဲ့ ေကာလိပ္ေန႔ရက္မ်ား" နဲ႔ေတာ့ မတူေတာ့ေပ။ သူငယ္ခ်င္း တခ်ိဳ႕ရဲ႕ ထိုင္ခံုေနရာေတြ လစ္လပ္၊ ေက်ာင္းသားနံ႔ မနံတဲ့ တစိမ္းတခ်ိဳ႕က ေက်ာင္းခန္းထဲမွာ။ ေနာက္ေတာ့လည္း ေႏြးေအးမွာ ဆံုစည္းရာမွာ ထိုင္ရင္း၊ ေက်ာင္းရဲ႕ ရွားပါးျဖစ္တဲ့ မိန္းကေလးမ်ားကို စကၠဴျမားနဲ႔ ပစ္ရင္း၊ အာစီတူးကို ဟိုင္းလပ္ကား အမိုးေပၚကေန သက္စြန္႔ဆံဖ်ား သြားၾကရင္း ေပ်ာ္လာပါတယ္။<br /><br />တသက္တာ ေပါင္းရမယ့္ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ရခဲ့ ... <span style="color: #990000;">"မိုးေသြး"</span><br /><br />ကြ်န္ေတာ့္ထက္ စာဖတ္နာသူ။ ကဗ်ာေတြ ဗလာစာအုပ္နဲ႔ အျပည့္ေရးထားသူ။ လက္ဝဲဆန္တဲ့ စာေရးဆရာ တေယာက္ရဲ႕သား။ ကဗ်ာဆရာ၊ စာေရးဆရာ လုပ္မယ့္သူတဲ့။ ရခိုင္႐ိုးမကိုလည္း ေျခလ်င္ျဖတ္ခ်င္ေသးသတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဘာျဖစ္ခ်င္မွန္း မသိေသးသူ။<br /><br /><div style="text-align: center;">***</div><br />ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္က သိပၸံ-ဝိဇၨာခြဲသည့္ စနစ္သစ္ ပထမဆံုးႏွစ္၊ ဒီေတာ့ အင္စတီက်ဳ မမွီလိုက္သည့္ မိန္းကေလးမ်ားက အရင္ႏွစ္ေတြလို အီကိုမွာ မစုဘဲ၊ ႐ူပ နဲ႔ ဓာတုမွာ သြားစုေနၾကသည္။ လူစည္ကားသည့္ အဲဒီ အေဆာင္ေတြရဲ႕ အဆံုး အေဆာင္ကန္တင္းဘက္ အထြက္မွာက သူတို႔ မဲဇာလို႔ ေခၚသည့္ ဘူမိေဆာင္။ အစဥ္အဆက္ ေပးထားၾကသည့္ နာမည္ေလးေတြက လွသည္၊ ဘူမိကို မဲဇာ၊ စက္ဝိုင္းပံု သီေရတာျဖစ္သည့္ သခ်ၤာေဆာင္ကို ေမ်ာက္ရြာ၊ မိန္းကေလးေတြ ေက်ာင္းကား ေစာင့္ၾကသည့္ ေက်ာင္းထိပ္က ကုန္းေလ်ာေလးကိုေတာ့ လင္ေမွ်ာ္ကုန္း တဲ့။<br /><br />မဲဇာမွာက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ရင္းႏွီးသူ မႈန္ႀကီး နဲ႔ တြတ္ပီလို႔ေခၚၾကသည့္ ေက်ာ္သီဟ ရွိသည္။ သူတို႔ ၂ ေယာက္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကိုေနလင္း စသည့္ အေဆာင္ ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ပါ တြဲျဖစ္သည္။ ေမဂ်ာမတူ၊ ဇာတိမတူေပမယ့္ ေက်ာင္းသားခ်င္းမို႔ ရင္းႏွီးခင္မင္လြယ္သည္။<br /><br />ဘူမိမွာ ဆရာ့ သမီး ခ်ိဳသင္းလည္း ရွိသည္။ ေက်ာင္းဖြင့္စ သူတို႔ဆီ သြားႏႈတ္ဆက္ေတာ့ စာသင္ေနခ်ိန္။ ေက်ာက္သင္ပုန္းေဘး အတန္းနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ျပတင္းေပါက္ကေန အတန္းထဲကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေတြ႔ပါၿပီ။ ခ်ိဳသင္း၊ မိေခ်ာ နဲ႔ ႏိုင္ႏိုင္တို႔ တန္းစီထိုင္ေနၾကတာ မ်က္ႏွာခ်ိဳခ်ိဳ ဝိုင္းဝိုင္းေလးေတြႏွင့္မို႔ ပစ္တိုင္းေထာင္ေလး ၃ ႐ုပ္ တန္းစီ ေထာင္ထားတာႏွင့္ပင္ တူေနေသးသည္။<br /><br /><div style="text-align: center;">***</div><br />ကဗ်ာ စေရးျဖစ္သည္။ မိုးေသြးကို ကြ်န္ေတာ့္ ကဗ်ာ ေပးဖတ္ရင္း လက္ေရးကဗ်ာစာအုပ္ လုပ္ၾကမယ္လို႔ တိုင္ပင္ျဖစ္သည္။ ၁၉၉၁ ျပန္ဖြင့္တာက သံုးလသာ၊ ေနာက္ ဒုတိယႏွစ္ အတက္ ၁၉၉၁ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းမွာပဲ ေက်ာင္းေတြ ရက္ရွည္ပိတ္သြား ျပန္သည္။<br /><br />ေက်ာင္းေတြပိတ္တုန္း မိုးေသြး ဆီကိုေတာ့ တခါတေလ ေရာက္ျဖစ္သည္။ မိုးေသြး အခန္းေလးက ပံုႏွိပ္တိုက္၏ အေပၚထပ္ ခပ္ေမွာင္ေမွာင္ အခန္းေလး။ ေအးေအးေဆးေဆး ရွိသည္။ အရင္ စာအုပ္ထုတ္ေဝေရး လုပ္စဥ္က သူတို႔တိုက္မွ ထုတ္ခဲ့သည့္ ႏိုင္ဝင္းေဆြ စာအုပ္တခ်ိဳ႕ႏွင့္ အျခားစာအုပ္ေတြရွိသည္။<br /><br />မိုးေသြး ကဗ်ာေရးသည့္ မွတ္စုစာအုပ္ကို ငွားလာၿပီး ဖတ္ေနစဥ္မွာပဲ မိုးေသြး ေဆး႐ံုတက္ရသည္ဟု ၾကားသည္။ တပတ္ေလာက္ အၾကာမွာေတာ့ -<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: #0b5394;"><b style="color: #cc0000;">ႏွင္းဆီ ဈာပန</b><br /><br /><b>အပိုင္း (က)</b><br />ႏွင္းဆီဟာ နာက်င္ေနတယ္။<br />ႏွင္းဆီဟာ ေၾကကြဲေနတယ္။<br />ႏွင္းဆီဟာ သတိရေနတယ္။<br />&nbsp;</span><br /><span style="color: #0b5394;">အေရာင္စံု တိမ္ေတြေအာက္မွာ ...<br />ပန္း႐ိုင္းပြင့္ေတြၾကားမွာ ...<br />အရည္ေပ်ာ္ ဆီးႏွင္းပြင့္ေတြလို<br />ေအးစက္တဲ့ညရဲ႕ ရယ္သံလို<br />႐ိုးသားတဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္ရဲ႕<br />သြားရာလမ္းလို<br />ဓားတလက္ဟာ ရင္ဘတ္ထဲကို<br />ခပ္နက္နက္ စူးဝင္ခဲ့ၿပီ<br />႐ိုးသားျခင္းဟာ ...<br />မင္းတို႔အတြက္ ဆူးတေခ်ာင္းလား ...။<br /></span><br /><span style="color: #0b5394;">သစၥာတရားဟာ ...<br />မင္းတို႔အတြက္ အဆိပ္ျဖစ္ေနမလား။<br />&nbsp;</span><br /><span style="color: #0b5394;"> ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္<br />ေသြးတစက္နဲ႔ မ်က္ရည္တစ<br />တန္ဖိုးျခင္း အတူတူပါပဲ<br />တစံုတရာကို ေသြးထြက္ေစမွ<br />ရာဇဝတ္မႈ မဟုတ္ပါဘူး။<br />မ်က္ရည္ က်ေအာင္ လုပ္ရင္လဲ<br />ရာဇဝတ္မႈပါပဲ။<br />မ်က္ရည္တစက္ဟာ<br />ေသြးစက္ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖစ္ေစႏိုင္ရဲ႕။&nbsp;</span></div><div style="text-align: center;"><br /><span style="color: #0b5394;">ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြနဲ႔</span><br /><span style="color: #0b5394;">ႏွင္းဆီဟာ တက္ႂကြခဲ့တယ္။</span><br /><span style="color: #0b5394;">အင္အားသစ္ေတြနဲ႔</span><br /><span style="color: #0b5394;">ႏွင္းဆီဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တယ္။</span><br /><span style="color: #0b5394;">ေလာကကို</span><br /><span style="color: #0b5394;">ျမတ္ႏိုးျခင္း မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ၾကည့္ခဲ့တယ္။</span><br /><span style="color: #0b5394;">စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ေတြနဲ႔ ႏွင္းဆီ။</span><br /><span style="color: #0b5394;">ေန႔သစ္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့ ႏွင္းဆီ။</span><br /><span style="color: #0b5394;">ရင္ခုန္ျခင္း ႏွင္းဆီ။</span><br /><br /><b><span style="color: #0b5394;">အပိုင္း (ခ)</span></b><br /><span style="color: #0b5394;">ႏွင္းဆီဟာ နာက်င္ေနတယ္။</span><br /><span style="color: #0b5394;">ႏွင္းဆီဟာ ေၾကကြဲေနတယ္။</span><br /><span style="color: #0b5394;">ႏွင္းဆီဟာ သတိရေနတယ္။</span><br /><span style="color: #0b5394;">ႏွင္း ဆီ ေသ သြား ၿပီ။ ။</span><br /><br /><span style="color: #990000;">မိုးေသြး</span><br /><span style="color: #444444;">(ႏွင္းဆီဈာပန၊ ၁၉၉၁)</span></div><br />၁၉၉၂ ေမ၊ အသက္ ၂၁ ႏွစ္ မွာပဲ မိုးေသြး ကြယ္လြန္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီကမာၻေျမမွာ ေနထိုင္သြားတယ္ဆိုတဲ့ သက္ေသအျဖစ္ ကဗ်ာ တခ်ိဳ႕ ခ်န္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;">***</div><br /><i style="color: #0b5394;">(ဆက္ရန္ ..)</i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-7457816626376926159?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-80154308409016777682010-01-23T01:20:00.003+08:002010-02-11T21:57:44.123+08:00<div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span style="color: #0b5394;">ကဗ်ာျမစ္မ်ား ဆံုစည္းေဝးကြာ</span></b></span><br /></div><br /><div style="text-align: center;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S1ndvH8KJnI/AAAAAAAAAkA/ufMLZ4EqGaM/s1600-h/RASU_04.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" height="208" src="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S1ndvH8KJnI/AAAAAAAAAkA/ufMLZ4EqGaM/s320/RASU_04.jpg" width="320" /></a><br /></div><span style="color: blue;"><span style="font-size: x-small;"> <span style="color: #666666;">photo: www.cristcyan.cc.cc</span></span><br /></span><br /><span style="color: blue;"></span><b><span style="color: blue;">ပင္လယ္</span></b><br /><br />ျမစ္ေတြက<br />ငါ့ဆီက်မွ<br />ခ်စ္ျခင္းဆံုခြင့္ရသတဲ့ ...။<br />ငါကေတာ့ ...<br />အေဖာ္မဲ့ေပါ့။<br /><br /><span style="color: red;">နီမာရွင္း</span><br />(တမိုးထဲေအာက္မွာ၊ ၁၉၉၄)<br /></div><br />သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ "ပင္လယ္" ရယ္လို႔ ဖြဲ႔ခဲ့ေပမယ့္ ၁၅ ႏွစ္ ၾကာတဲ့ တေန႔မွာ သူ ျပန္ဖတ္မိေတာ့ သူတို႔တေတြ စီးဆင္းခဲ့ၾက၊ ဆံုစည္းခဲ့ၾက၊ ခြဲခြာခဲ့ၾကရာ၊ ခုခ်ိန္မွာ ပင္လယ္ထက္ပင္ အေဖာ္မဲ့ေနတဲ့ အခ်ည္းႏွီး ကံ့ေကာ္တို႔ကို အထီးတည္း ပြင့္ေနရေသာ ျမကြ်န္းညိဳ တခြင္ကို လြမ္းမိပါေတာ့သည္။<br /><br />ဟိုးေတာင္ေပၚက ႏွင္းေငြ႔မ်ားကို သယ္ေဆာင္လာသူ၊ သဲမုန္တိုင္းမ်ားႏွင့္သာ ရင္းႏွီးကြ်မ္းဝင္ခဲ့ရသူ၊ မီးေလာင္ေနေသာ ယာခင္းမ်ားၾကားမွ တိတ္တဆိတ္ ျဖတ္သန္းခဲ့သူ၊ ညိဳျပာျပာ လတာျပင္ေျခရင္းက ေဗဒါပန္းမ်ား ပန္ဆင္လာသူ။ သူတို႔အားလံုး တူညီသည့္ အခ်က္ကေတာ့ သူတို႔ေခတ္က ေရစီးၾကမ္းသည္။<br /><br />သူတို႔သည္ ပင္လယ္၊ ပင္လယ္သည္ သူတို႔ ... ျဖစ္ခဲ့။<br /><br />ခုေတာ့ ... ဆံုစည္းေဝးကြာ။<br /><br /><div style="text-align: center;">* * *<br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="color: #0b5394; text-align: left;">(စျဖစ္သြားေအာင္ ပို႔စ္တင္ထားလိုက္ေသာ္လည္း သိပ္ေတာ့ ျမန္မယ္ မဟုတ္ပါ။ စကားေျပ မေကာင္းလွတာလည္း တေၾကာင္း၊ ေသသခ်ာခ်ာ ျပန္ဖတ္ ျပန္ျပင္ခ်င္တာလည္း တေၾကာင္းေၾကာင့္၊ တခ်ိဳ႕ အပိုင္းေတြ ၿပီးေပမယ့္ ျပန္ဖတ္ ျပန္ျပင္ေနပါသည္။ တီခ်ယ္ေမၿငိမ္း ရဲ႕ <a href="http://maynyane.blogspot.com/2008/10/blog-post_08.html" target="_blank">"ျမသီလာအလြမ္းေျပ"</a> ဖတ္ရကတည္းက ေရးခ်င္ေနခဲ့တာ၊ မေကသြယ္ ရဲ႕ <a href="http://kthwe.blogspot.com/2010/01/e-book.html" target="_blank">"စိန္ပန္းနဲ႔ကံ့ေကာ္ေတြ အတူပြင့္ခဲ့တယ္"</a> အၿပီးမွာေတာ့ ေရးျဖစ္သြားပါတယ္။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ က်င္လည္ခဲ့တဲ့ ၉၁-၉၅ ကာလက ေက်ာင္းထဲက လက္ေရးကဗ်ာ စာအုပ္ေလးေတြ အေၾကာင္း၊ စာအုပ္ အတူလုပ္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အေၾကာင္းကို ေရးမွာပါ။ မွတ္မိသေလာက္ေပါ့။)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-8015430840901677768?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-66810991396932848162010-01-21T10:11:00.003+08:002010-01-21T17:35:16.889+08:00<b>အင္းလ်ား</b><br /><br />ျမကြ်န္းရဲ႕ အရိပ္ေတြဟာ<br />တိတ္တိတ္ေလး သိမ္းဆည္းထားေလ<br />ႏွစ္မ်ားစြာ လိႈင္းထေလပါပဲ<br /><br /><span style="color: #38761d;">တင္မင္းထက္</span><br />၂ဝ၁ဝ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-6681099139693284816?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-81965659250436949842010-01-11T11:25:00.004+08:002010-01-12T07:51:05.075+08:00ၿပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြကေတာ့ ခါတိုင္း တနဂၤေႏြေတြနဲ႔ ထပ္တူ မတူတဲ့ တနဂၤေႏြ တရက္ပါပဲ။<br /><br />ပံုမွန္အားျဖင့္ စေန၊ တနဂၤေႏြ မွာ တပတ္စာ ေဈးဝယ္၊ ၿမိဳ႕ထဲဖက္ထြက္၊ အျပင္မွာ စားတဲ့အခါစား၊ စာၾကည့္တိုက္ သြားတဲ့အခါသြား၊ ထူးထူးျခားျခား မရွိလွပါ။<br /><br /><b>ေလ်ာ့ေဈးနဲ႔ ဝိတ္ခ်ျခင္း</b><br /><br />မေန႔ကေတာ့ တနဂၤေႏြပီပီ အိပ္ရာ ေနာက္က်မွ ထ၊ အိမ္ရွင္မ ေဈးဝယ္တာကို အေဖာ္လိုက္ခဲ့ပါတယ္။ ကုန္တိုက္ထဲကို အျဖတ္မွာေတာ့ ေလ်ာ့ေဈးတဲ့၊ ေျပးၾကည့္ၾကတာေပါ့။ ရံုးဝတ္တဲ့ ပံုစံ ေဘာင္းဘီ၊ အက်ႌေတြ ဆိုေတာ့ အၿမဲလိုေနတာ မဟုတ္လား။ ေယာက်ာ္းေလး အက်ႌဆိုတာကလည္း ဘယ္မွာ ပံုရိုးသြားတယ္ ရွိမလဲ ေဈးတန္ရင္ ဝယ္ၿပီးသိမ္းထား၊ ဝတ္လက္စေတြ ေဟာင္းသြားရင္ ထုတ္ဝတ္၊ အဆင္ေျပပါတယ္။ ေရြးေနရင္း စဥ္းစားမိေသး ဒီေရာက္မွ ဘယ္ႏွစ္ခါမ်ား ပံုမွန္ေဈးနဲ႔ ဝယ္ဝတ္ဖူးလဲလို႔၊ မွတ္မိသေလာက္ တခါမွ မရွိေသးပါ။<br /><br />မိေခ်ာင္းတံဆိပ္ ရွပ္လက္တိုေတြ ၁ဝ နဲ႔ ရတာနဲ႔ နည္းနည္းဝယ္။ အဲဒီေနာက္ စလံုးမွာ ရံုးဝတ္ေလ့ရွိၾကတဲ့ ေရႊျခေသၤ့ ဆိုတဲ့ တံဆိပ္နဲ႔ ေဘာင္းဘီရွည္ေတြကို ၂ ထည္ ၁၅ က်ပ္နဲ႔ ေတြ႔ပါေလေရာ။ တကယ္ကို တန္တဲ့ ေဈးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ခါးဆိုဇ္ ၂၉-၃ဝ ပဲ ရွိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က လက္ရွိ ၃၁ ကို က်ပ္က်ပ္တည္းတည္း ဝတ္ေနတာ။ စလံုး ေရာက္စကေတာ့ ၂၉ ပါပဲ၊ ခုေတာ့ သားငယ္က "ဗိုက္ထဲမွာ ေခးေခးရွိတယ္" လို႔ အေျပာခံရေလာက္ေအာင္ ဗိုက္ကေလး တလံုးနဲ႔ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ေဘာင္းဘီကလည္း ေဈးကတန္ေန၊ ေတာ္ကလည္း မေတာ္နဲ႔ ဒြိဟျဖစ္ေနရာက၊ ေနာက္ဆံုး ဝိတ္ေလ်ာ့မယ္လို႔ ရဲရဲႀကီး ဆံုးျဖတ္ၿပီး ခါး ၃ဝ ကို ၄ ထည္ ဝယ္လိုက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဝတ္လက္စ ေဘာင္းဘီ တသုတ္ မေဟာင္းခင္ ဝိတ္ခ်ရင္ခ်၊ မခ်ႏိုင္ရင္ ဝတ္စရာ မရွိေတာ့ပါ။ (ဒီ ဝိတ္ေလ်ာ့နည္း ေအာင္ျမင္ႏိုင္တယ္၊ စမ္းၾကည့္ၾကပါလား။)<br /><br /><b>ကေလးမ်ားအတြက္ ျမန္မာစာ</b><br /><br />ေဈးကျပန္ေတာ့ ေနျမင့္ေနပါၿပီ။ ထမင္းစား၊ ခဏနားၿပီးတာနဲ႔ သမီးကို ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း လိုက္ပို႔ခ်ိန္ ေရာက္လာပါတယ္။ သူ႔ကို ျမန္မာစာသင္ဖို႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ပို႔ေပးေနတာ အရင္ ၂ ပတ္ ၃ ပတ္ အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေက်ာင္းပ်က္ေနတာ ဒီတပတ္ေတာ့ ျပန္ပို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ေစတနာနဲ႔ သင္ေပးတဲ့သူေတြကေတာ့ မသီတာ အပါအဝင္ လုပ္အားေပး ဆရာမေတြပါ။ အဲဒီအေၾကာင္း သူေရးထားတာ ဒီမွာ ဖတ္ၾကည့္ ႏိုင္ပါတယ္။ <b><a href="http://www.sonata-cantata.co.cc/search/label/%E1%80%80%E1%80%B1%E1%80%9C%E1%80%B8%E1%80%99%E1%80%BA%E1%80%AC%E1%80%B8%E1%80%A1%E1%80%90%E1%80%BC%E1%80%80%E1%80%B9%20%E1%80%BB%E1%80%99%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%99%E1%80%AC%E1%80%85%E1%80%AC" target="_blank">LINK</a></b><br /><br />သူတို႔ ျမန္မာစာသင္တန္းမွ သူငယ္တန္းကေန ၄ တန္းထိ သင္ေပးပါတယ္။ ဆရာမေတြက သင္ေပးရံုတင္ မကပါဘူး၊ ေက်ာင္းေရာက္တာနဲ႔ ဖတ္စာစာအုပ္၊ လက္ေရးလွစာအုပ္ အဆင္သင့္။ မုန္႔လည္း ေကြ်းေသး၊ သင္တန္းၿပီးခ်ိန္ ဘုန္းဘုန္းက ဆံုးမစကားေျပာေသး၊ တရားထိုင္ခိုင္းေသး။ ကေလးေတြအတြက္ သိပ္ေကာင္းပါတယ္။ လူႀကီးေတြလည္း တပတ္တခါ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ေရာက္ျဖစ္တာေပါ့။<br /><br /><b>ပန္းခ်ီျပပြဲ</b><br /><br />မေန႔ကေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက အျပန္ ပန္းခ်ီျပပြဲကို ဆက္သြားျဖစ္ပါတယ္။ ပန္းခ်ီျပပြဲ ဆိုေပမယ့္ Installation ျဖစ္ၿပီး၊ ဒူးရင္းသီး (Esplanade) မွာ ဇန္နဝါရီ ၇ - ၂၄ အထိပါ။ ပန္းခ်ီထိန္လင္း ရဲ႕ လက္ရာျဖစ္ၿပီး The M1 Singapore Fringe Festival 2010 အစီအစဥ္နဲ႔ပါ။<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S0qXhXwi2ZI/AAAAAAAAAjM/RHyoMPwSJEI/s1600-h/Htein%20Lin.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S0qXhXwi2ZI/AAAAAAAAAjM/RHyoMPwSJEI/s200/Htein%20Lin.jpg" /></a><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #073763;"> <span style="color: #0b5394; font-size: x-small;">Photo: www.fridae.com</span></span><b><span style="color: #073763;"><br /></span></b><br /></div><b style="color: #0b5394;">THE SCALE OF JUSTICE</b><br /><span style="color: red;">HTEIN LIN </span>(BURMA)<br /><br />7 – 24 January 2010<br />Esplanade - Jendela (Visual Arts Space)<br />11am – 8.30pm (Mon – Fri)<br />10am – 8.30pm (Sat &amp; Sun) <br /><br />ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေဟာင္း တေယာက္ျဖစ္တဲ့ ပန္းခ်ီထိန္လင္းဟာ ႏိုင္ငံေပါင္း မ်ားစြာမွာ ျပပြဲေပါင္း မ်ားစြာ ျပဳလုပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။<br /><br />သူ႔ျပပြဲ အေသးစိတ္ကို ဒီမွာ ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။<br /><a href="http://www.fridae.com/agenda/3530" target="_blank">www.fridae.com</a><br /><a href="http://www.singaporefringe.com/#/fringegallery/the_Scale_of_Justice" target="_blank">www.singaporefringe.com</a><br /><br />ကြ်န္ေတာ့္ သမီးကလည္း ပန္းခ်ီ ဝါသနာပါေတာ့၊ ဒီမွာ ျမန္မာ ပန္းခ်ီဆရာ ျပပြဲရွိတုန္း ျပခ်င္တာနဲ႔ ေရာက္ေအာင္သြားခဲ့တာပါ။ ဒီပြဲမွာ သူျပထားတာကေတာ့ Installation တခုထဲပါ။ <br /><br />အုတ္ခဲေတြ စီၿပီးကာထားတဲ့ ေလးေထာင့္ပံု ဧရိယာတခု။ အလယ္မွာက တိုင္ေလးတိုင္၊ အမိုးနဲ႔ အေဆာင္ေလး။ အေဆာင္ေလးကို ဦးတည္ေနတဲ့ လမ္းေလးတခုရွိၿပီး၊ လမ္းကေလးက အေဆာင္ကိုလည္း ပတ္ထားတယ္။ လမ္းရဲ႕ ေဘးမွာက အုတ္ခဲနဲ႔ စီၿပီးကာထားတယ္။ အုတ္ခဲစီထားပံုက ေထာင္နံရံေပၚမွာ အုတ္ခဲစီထားတဲ့ ပံုစံမ်ိဳး။ အုတ္စီၿပီး ကာထားတဲ့ အထဲမွာက အေပၚက ပံုမွာျပထားသလို ေလမႈတ္ထားတဲ့ လက္အိတ္ အျဖဴေလးေတြ၊ ေရနစ္ေနတဲ့ သူေတြ လက္ကေလးေတြ ေရထဲက ထိုးထြက္ေနတာနဲ႔ တူသလိုလို။ အလည္က အေဆာင္ေလးရဲ႕ ေအာက္ေျခမွာလည္း လက္အိတ္အျဖဴေတြ၊ မ်က္ႏွာက်က္မွာက ခ်ိန္ခြင္အႀကီးႀကီး တခု ခ်ိတ္ထားတယ္ (သူ ဘယ္ကေန ဒီေလာက္ႀကီးတဲ့ ခ်ိန္ခြင္ ရွာထားသလဲေတာင္ ေတြးမိေသး၊ ေဈးထဲက သမာဓိ ခ်ိန္ခြင္ထက္ေတာင္ ႀကီးေသးတယ္)။ ခ်ိန္ခြင္ အထက္ မ်က္ႏွာက်က္မွာလည္း ေလမႈတ္ထားတဲ့ လက္အိတ္ေတြ ရွိပါတယ္။ တခုပါပဲ ..။ အဲဒီ တခုကလည္း ေၾကကြဲ ခံျပင္းစရာ။ ခ်ိန္ခြင္ အထက္ကိုေရာက္ေနတဲ့ လက္အိတ္ေတြက အမဲေရာင္ ..။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-8196565925043694984?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-30319735127618250262010-01-05T12:17:00.001+08:002010-01-05T13:52:36.596+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S0K9RNCh5JI/AAAAAAAAAjI/bYgXix4zczU/s1600-h/Homesickness_rene%20magritte.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/S0K9RNCh5JI/AAAAAAAAAjI/bYgXix4zczU/s200/Homesickness_rene%20magritte.jpg" width="152" /></a><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #3d85c6; font-size: x-small;">Homesickness by Rene Magritte</span><br /></div><b><span style="color: #0b5394;">အိမ္မျပန္</span></b><br /><br />တခ်ိန္မွာ ေရကိုဆန္ၾကမယ္တဲ့<br />ပင္လယ္ကို ထြက္ခဲ့ၾက<br />ေပ်ာ္ပါး မက္မေျပ ေရငန္မွာ<br />ဆယ္လ္မြန္ေတြ အိမ္ျပန္ခက္ခဲ့ၿပီ။<br /><br /><span style="color: #38761d;">တင္မင္းထက္</span><br />(ဝ၅.ဝ၁.၂ဝ၁ဝ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-3031973512761825026?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-37674377934252439702009-12-31T17:48:00.003+08:002010-01-01T12:43:36.233+08:00<span style="font-family: Zawgyi-One;"> <b><span style="color: #990000;">အေကာင္းျမင္သမား</span></b><br /><br />တရားမွ်တပါတယ္ ..<br />ပါးစပ္နဲ႔ကေလာင္နဲ႔ တိုက္ခိုက္ခံရမွေတာ့<br />ေသနတ္နဲ႔ေထာင္နဲ႔ ခုခံရေတာ့မွာေပါ့<br /><br />မုဒိတာပြားၾကပါ ..<br />ကမာၻ႔အျမင့္ဆံုး စာရင္းဝင္သြားတဲ့<br />စြန္႔ဦးတီထြင္ ေတာင္တန္းႀကီးေတြအတြက္<br />(သူတို႔ကိုဖို႔ဘို႔ အလိုမတူဘဲ တူးဆြခံလိုက္ရတဲ့<br />က်င္းေတြ ခ်ိဳင့္ေတြအေၾကာင္းေတာ့ မေျပာၾကေၾကး)<br /><br />ခြင့္လႊတ္ခဲ့ၾကပါ ..<br />မေန႔က မိတ္ကပ္အေဖြးသားနဲ႔ သတင္းမင္းသား<br />ဒီကေန႔ မုတ္ဆိတ္အေဖြးသားနဲ႔ ဘိုးေတာ္နင္းျပား<br /><br />သည္းခံေစာင့္စားပါ ..<br />မနက္ျဖန္၊ သဘက္ခါ၊ ဖိန္းႏြဲခါ<br />ခရစ္သကၠရာဇ္ ၂</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">၁</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;"> ဆက္ဆက္ေရာက္လာပါေတာ့မယ္<br />ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၂</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">၁</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;"> ကေတာ့ နည္းနည္းလိုပါေသးတယ္<br /><br style="color: #38761d;" /><span style="color: #38761d;">တင္မင္းထက္</span><br />၃၁ ဒီဇင္ဘာ ၂</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ၉<br /><br /><span style="color: #0b5394;">(ဝန္ခံခ်က္- ျမန္မာက်ဴးပစ္မွ ကိုရင္အုန္း၊ ကိုေဘာင္း၊ ကိုေမာ္ကင္း၊ ကိုေအေဇာ္ႀကီး တို႔ရဲ႕ စကားလံုးမ်ားကို ျဖတ္ညွပ္ကပ္ လုပ္ထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ ဆိုလိုရင္းကို ေျပာင္းျပန္လွန္ ပစ္မိတာ နဲ႔ အခ်ိန္မရလို႔ ႀကိဳတင္ခြင့္မေတာင္းႏိုင္တာကို ခြင့္လႊတ္ပါ။)</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-3767437793425243970?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-8295333580840375422009-12-30T19:10:00.006+08:002009-12-30T19:18:19.260+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SzsvP6-AztI/AAAAAAAAAi4/ECmndQHgjYk/s1600-h/Gucheng.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="172" src="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SzsvP6-AztI/AAAAAAAAAi4/ECmndQHgjYk/s200/Gucheng.jpg" width="120" /></a><br /></div><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: #0b5394;"><span style="font-size: x-small;">Photo: Wiki</span></span><b style="color: #990000;"> <br /></b></span><br /></div><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b style="color: #990000;">မ်ိဳးဆက္</b><br /><br />ဒီအေမွာင္ မ်က္လံုးေတြက၊ အေမွာင္ညရဲ႕လက္ေဆာင္<br />ငါ ရေအာင္ရွာမွာက</span><span style="font-family: Zawgyi-One;"> ေတာက္ပအလင္းေရာင္<br /><br /><span style="color: #0b5394;">ဂူက်န္း</span></span><br /><div style="color: #38761d;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: x-small;">တင္မင္းထက္ ျမန္မာျပန္သည္။</span><br /></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif;"><br /><span style="color: black;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #666666;">..............................................................</span> </span></span><b><span style="font-size: small;">&nbsp;</span></b><br /><br /><div style="color: #990000;"><b><span style="font-size: small;">A Generation</span></b><br /></div></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="color: black;"><span style="font-size: small;">Even with these dark eyes, a gift of the dark night</span></span><br /><span style="color: black;"><span style="font-size: small;">I go to seek the shining light</span></span><span style="color: black;"><span style="font-size: small;"> </span></span><br /></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="color: black;"><span style="font-size: small;"><br /></span></span><br /></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: x-small;">Translated by <span style="color: #0b5394;">Joseph Allen</span></span><br /></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="color: black;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #666666;">..............................................................</span></span></span><span style="color: black; font-family: 'MS Mincho';"> <span style="font-size: small;">&nbsp;</span></span><br /><br /><span style="color: black; font-family: 'MS Mincho';"><span style="font-size: small;">黑夜給了我黑色的眼睛</span></span><br /></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="color: black; font-family: 'MS Mincho';"><span style="font-size: small;">我卻用它尋找光明</span></span><br /></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif;"><br /></div><div style="color: #0b5394; font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-family: 'Times New Roman';"><span style="font-size: small;">顾城</span></span><br /></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif;"><br /><span style="color: black;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #666666;">..............................................................</span></span></span><br /></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="color: black;"><span style="font-size: small;">Gu Cheng (1956-1993) </span></span>ရဲ႕ ကဗ်ာျဖစ္ပါတယ္။ ဂူက်န္းဟာ တရုပ္ေခတ္ေပၚ စာေပမွာ အေရးပါတဲ့ ကဗ်ာဆရာ၊ စာေရးဆရာ တဦးျဖစ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာမွာ ထင္ရွားသူျဖစ္ၿပီး၊ သူနဲ႔ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာဆရာ အမ်ားစုလိုပဲ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြကို ေျပာင္းေရႊ႕ ေနထိုင္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ေနာက္ပိုင္း ႏွစ္ေတြမွာ နယူးဇီလန္မွာ အေျခခ်ခဲ့ပါတယ္။ စိတ္မေကာင္းစရာ ေကာင္းတာက ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ ၃၇ ႏွစ္မွာပဲ သူ႔ ဇနီးသည္ကို ပုဆိန္နဲ႔ တိုက္ခိုက္ၿပီး (ေနာက္ပိုင္း ေဆးရံုမွာ ကြယ္လြန္) သူကိုယ္တိုင္လည္း သတ္ေသသြားပါတယ္။<br /><br />သူ႔ရဲ႕ ဒီကဗ်ာကို ဖတ္ရေတာ့ အေမွာင္ေခတ္ေၾကာင့္ မ်က္စိေတြ အေမွာင္ဖံုးရေနေပမယ့္ အလင္းေရာင္ကို ႀကိဳးစားရွာရမွာ မ်ိဳးဆက္ေတြရဲ႕ တာဝန္လို႔ ခံစားရတာနဲ႔ ဘာသာျပန္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ အေမွာင္ေခတ္ဆိုတာက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေခတ္မွာလည္း ေခတ္စားေနဆဲ စကားလံုး တခုပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း "အေမွာင္ေခတ္ထဲက ရတတ္သမွ်အလင္းေရာင္" .. လို႔ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ ကဗ်ာက အခ်စ္ကဗ်ာပါ။<br /><br />၁၉၇၉ မွာ ေရးခဲ့တဲ့ "A Generation" ဆိုတဲ့ ဒီကဗ်ာဟာ သူတို႔ ေခတ္ရဲ႕ Slogan တခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ <br /><span style="color: black; font-family: 'MS Mincho';"></span><span style="font-size: small;"> </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-829533358084037542?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-72915427931117712862009-12-26T09:17:00.000+08:002009-12-26T09:17:22.777+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SzVj8bRdl3I/AAAAAAAAAiw/Bi1khlxov0k/s1600-h/organizationquest.com.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="133" src="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SzVj8bRdl3I/AAAAAAAAAiw/Bi1khlxov0k/s200/organizationquest.com.jpg" width="200" /></a><br /></div><div style="text-align: center;"> <b><span style="color: #0b5394; font-size: x-small;">Photo: organizationquest.com</span><br /></b><br /></div><b style="color: #0b5394;">သိုက္</b><br /><br />သိုက္ကလာတဲ့ ကေလးေတြဟာ<br />႐ုပ္ရည္လွပ၊ လာဘ္ကလည္းရႊင္<br />လူခ်စ္ခင္ၾကသတဲ့ ...။<br /><br />တာေမြမွာေမြးၿပီး<br />လွ်ာေလးနည္းနည္းရွည္တဲ့ သမီးက<br />ငွက္သိုက္ကလာတာျဖစ္မယ္<br />တခ်ိန္လံုး ပိက်ိပိက်ိနဲ႔ပါပဲ။<br /><br />ေက်ာက္ကုန္းမွာဖြားလို႔<br />ေမ်ာက္႐ံႈးေအာင္ကစားတဲ့ သားက<br />ႂကြက္သိုက္ကလာတာထင္တယ္<br />တအိမ္လံုး ႐ႈပ္ပြေနေတာ့တာပဲ။<br /><br />အေပ်ာ္လြန္လို႔ ငိုလိုက္ၾက<br />အငိုလြန္လို႔ ရီလိုက္ရနဲ႔<br />မိသားစု အသိုက္ေလးမွာ<br />ေရႊမန္က်ီးသီးေတာင့္ေတြ မလိုပါ။<br /><br /><span style="color: #38761d;">တင္မင္းထက္</span><br />ဒီဇင္ဘာ ၂ဝဝ၉<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-7291542793111771286?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-70085489254547993522009-12-18T09:35:00.000+08:002009-12-18T09:35:42.768+08:00<span style="font-family: Zawgyi-One;"> <b>အင္းလ်ားအေၾကာ္ဆိုင္</b></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br />ေန႔ဖို႔ညစာ ခ်န္စရာမလို<br />ဘဝကို ပူပူေႏြးေႏြး<br />အခ်ဥ္ရည္ေလးနဲ႔ ျမည္းခဲ့တယ္</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /><span style="color: #38761d;">တင္မင္းထက္</span><br />၂ဝဝ၉</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-7008548925454799352?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-68489368116508161622009-12-16T15:48:00.003+08:002009-12-16T15:51:41.664+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SyiRe-wqjdI/AAAAAAAAAig/3ZgXP-hTkbc/s1600-h/032-crying-chef.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="171" src="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SyiRe-wqjdI/AAAAAAAAAig/3ZgXP-hTkbc/s200/032-crying-chef.JPG" width="175" /></a><br /></div><br /><b><span style="color: #990000;">မရီရတဲ့ ကဗ်ာ</span></b><br /><div style="text-align: left;"><br />အျမစ္ကိုထိလို႔မွ မနာတတ္ရင္<br />အသီးအေၾကာင္း မေျပာၾကေၾကး။<br /><br />ၾကက္သြန္ေတြနာတတ္သလားဆိုၿပီး<br />တလႊာခ်င္းခြာၾကည့္မိတယ္<br />သူတို႔ကေတာ့ ဗလာ<br />ကိုယ့္မွာသာ မ်က္ရည္ေတြက်လို႔ ...။<br /><br /><span style="color: #38761d;">တင္မင္းထက္</span><br />၁၆.၁၂.ဝ၉<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-6848936811650816162?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-91017962306239799472009-12-15T23:22:00.006+08:002009-12-16T14:38:19.076+08:00တေန႔က သူငယ္ခ်င္း တေယာက္နဲ႔ ကဗ်ာဝပ္ေရွာ့ေလး လုပ္ၾကမလား တိုင္ပင္ျဖစ္ေတာ့ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ ကဗ်ာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ငါ ဘာမ်ား ေျပာစရာ ထူးထူးျခားျခား ရွိသလဲ လို႔။<br /><br />အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္ဖာသာ ျပန္သတိထားမိတယ္။ ကဗ်ာ သေဘာတရား၊ နည္းစနစ္ စတာေတြ ဘာမွ မသိပါလား ဆိုတာကို။ ကဗ်ာကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ဖတ္ဖူးေပမယ့္ ေရွးကဗ်ာဆိုလည္း သင္ရိုးမေက်၊ ေခတ္ေပၚကဗ်ာၾကေတာ့လည္း မႏွံ႔စပ္။ (အဲဒါနဲ႔ပဲ မလုပ္ၾကတာေကာင္းမယ္၊ ရိုးရိုးပဲ ဆံုၾကမယ္လို႔ ျဖစ္သြားတယ္။)<br /><br />ေရးတာကလည္း ခပ္နည္းနည္းပဲ။ ေက်ာင္းတုန္းက ၁ဝ ပုဒ္ေလာက္ေရးၿပီး၊ ၁ဝ ႏွစ္ေလာက္ မေရးျဖစ္။ ေနာက္ပိုင္း ဖိုရမ္၊ ဘေလာ့ဂ္၊ အြန္လိုင္း သိုင္းေလာကထဲ ေရာက္မွ ျပန္ေရးျဖစ္တယ္၊ အပုဒ္ ၂ဝ ဝန္းက်င္။ တခ်ိဳ႔ၾကေတာ့ သြားေလရာ၊ လုပ္ေလရာ ကဗ်ာေလးနဲ႔။ တခ်ိဳ႔ၾကေတာ့ ေကာ္ဖီကိုပဲ ကဗ်ာ ၄-၅-၆ ပုဒ္ တန္းစီေရးသြားလိုက္တာ။<br /><br />၂ဝဝ၉ တႏွစ္ထဲမွာ အပုဒ္ ၂ဝ ေလာက္ ေရးျဖစ္တာကလည္း အသစ္ေလး ေရးၿပီးတင္လိုက္၊ ဖတ္တဲ့သူ အသံကို ခ်က္ခ်င္းၾကားရ ဆိုေတာ့ အားတက္လို႔လည္း ပါပါတယ္။ ေကာင္းတယ္ေျပာၾကလို႔ အတင္းေရးျပန္ေတာ့လည္း ဟို ပံုျပင္လို ျဖစ္မွာေၾကာက္ရေသးတယ္။<br /><br />ေရွးေရွးတုန္းက ရြာတရြာမွာ ကဗ်ာ ဝါသနာပါတဲ့ ဘုန္းႀကီးတပါး ရွိသတဲ့။ တေန႔ၾကေတာ့ စာဖတ္ရင္း ယပ္ေတာင္ခပ္ရင္း ကေန၊ ထန္းလက္ယပ္ေတာင္ အေၾကာင္း ကဗ်ာေရးဦးမွပဲလို႔ အႀကံရတယ္။ အဲဒါနဲ႔ <span style="color: #0b5394;">"ရိုးရင့္ရြက္ရွည္"</span> လို႔ တေၾကာင္းေရးလိုက္ သတဲ့။ ၿပီးေတာ့ ခဏထသြားတုန္း ဦးသူေတာ္ ေရာက္လာၿပီး။ ငါ့ ကိုယ္ေတာ္ ကဗ်ာစပ္ေနတာပဲ ဆိုၿပီး <span style="color: #0b5394;">"တိုးဆင့္က်က္သေရ"</span> လို႔ ဆက္ေရးသြားသတဲ့။<br /><br />ကိုယ္ေတာ္လည္း စားပြဲျပန္ေရာက္ေရာ ဒါ ဘယ္သူေရးသြားတာလဲ၊ တယ္ေကာင္းပါလား ဆိုေတာ့ ဦးသူေတာ္လည္း ခပ္ႂကြားႂကြားနဲ႔ "တပည့္ေတာ္ပါ ဘုရား" လို႔ ေလွ်ာက္တာေပါ့။ ဒါဆိုရင္ ဆက္စပ္စမ္း ဆိုေတာ့ ဦးသူေတာ္ ဒုကၡေရာက္ေတာ့တာပဲ။ သူမွ ကဗ်ာ မစပ္တတ္တာ။ ေနာက္ဆံုး ႀကံရာမရတာနဲ႔ <span style="color: #0b5394;">"ဂိုးဂြင့္ဂြက္ေဂြ"</span> လို႔ စပ္လိုက္သတဲ့။<br /><br />ကိုယ္ေတာ္လည္း ေဒါပြပြနဲ႔ ထကန္လိုက္တာ၊ ဦးသူေတာ္ ခမ်ာ ေက်ာင္းေလွကားကေန လိမ့္ၿပီး ေလွကားရင္းက စဥ့္အိုးႀကီးနား က်သြားသတဲ့။ အဲဒီေတာ့မွ ကဗ်ာဉာဏ္ ကြန္႔ျမဴးၿပီး <span style="color: #0b5394;">"အိုးျဖင့္ဖက္သေလ"</span> ဆိုၿပီး အိုးကို ဖက္ေနသတဲ့။ ကိုယ္ေတာ္လည္း ေဒါသ ထြက္သထက္ ထြက္လာၿပီး ဦးသူေတာ္ ဆံုးမမယ္ဆိုၿပီး ေၾကးစည္လက္ခတ္နဲ႔ ဆင္းလာသတဲ့။ ဒီေတာ့မွ ဦးသူေတာ္လည္း ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ <span style="color: #0b5394;">"က်ိဳး</span><span style="color: #0b5394;">ရ</span><span style="color: #0b5394;">င့္ခက္မေလ"</span> လို႔ ထပ္စပ္ျပန္သတဲ့။ ကိုယ္ေတာ္လည္း သတိဝင္လာၿပီး ဦးသူေတာ္ကို ခ်မ္းသာခြင့္ေပးလိုက္သတဲ့ကြယ္။<br /><br />အဲဒီလိုပဲ ကြ်န္ေတာ္လည္း <span style="color: #0b5394;">"တိုးဆင့္က်က္သေရ" </span>တုန္းက ေျမွာက္ေပးၾကတာနဲ႔ ေရးလာလိုက္တာ <span style="color: #0b5394;">"ဂိုးဂြင့္ဂြက္ေဂြ"</span> ေလာက္ေတာ့ ျဖစ္ေနၿပီထင္တယ္။<br /><br />ေက်ာင္းတုန္းကေရးတဲ့ ၁ဝ ပုဒ္ေလာက္မွာမွ မႀကိဳက္ေတာ့တာနဲ႔ ျပန္မတင္ေတာ့တာ ၂-၃ ပုဒ္ရွိပါတယ္။ ဒီေန႔ စာအုပ္ရွင္းရင္း အဲဒီ ခ်န္ခဲ့တဲ့ထဲက တပုဒ္ထြက္လာေတာ့ အဲဒါ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ပထမဆံုး ကဗ်ာဆိုတာ သတိရမိတယ္။<br /><br /><b style="color: #990000;"><span style="font-size: small;">လြတ္ေျမာက္ရာ</span></b><br /><br /><span style="color: #0b5394;">ဦးတည္ရာမဲ့ ... မီးရထား</span><br /><span style="color: #0b5394;">ျမင္ေနက် ရႈခင္း</span><br /><span style="color: #0b5394;">တဝက္စိမ္းလယ္ကြင္းမ်ားနဲ႔</span><br /><span style="color: #0b5394;">စဥ္ဆက္မျပတ္ ေတာင္တန္းေတြ ...။</span><br /><br /><span style="color: #0b5394;">နရီကိုက္ ... ေရြ႕လ်ားမႈက</span><br /><span style="color: #0b5394;">လြတ္ေျမာက္ခ်င္လွၿပီ ...။</span><br /><br /><span style="color: #0b5394;">ေနၾကာရိုင္းေတြက</span><br /><span style="color: #0b5394;">စနက္တံထင္တယ္</span><br /><span style="color: #0b5394;">ဆံဖ်ားထိေလာင္ကြ်မ္းေနေပါ့ ...။</span><br /><br /><span style="color: #0b5394;">ေနာက္ဆံုးေတာ့</span><br /><span style="color: #0b5394;">သည္းခံျခင္း အေငြ႔ပ်ံ</span><br /><span style="color: #0b5394;">ေကာင္းကင္ေအာက္ကရုန္းထြက္</span><br /><span style="color: #0b5394;">စည္းရိုးကိုခ်ိဳးဖ်က္</span><br /><span style="color: #0b5394;">ငါ့ျမင္းကို</span><br /><span style="color: #0b5394;">မင္းဆီစိုင္းခဲ့ၿပီ ...။</span><br /><br /><span style="color: #990000;">တင္မင္းထက္</span><br />(ဝိညာဥ္ျပာတို႔ မိုးေကာင္းကင္၊ ၁၉၉၂)<br /><br />ဖတ္ရင္းနဲ႔ အဲဒီကဗ်ာကို ေရးျဖစ္ပံုကို သတိရလာတယ္။ ဘာရယ္ မဟုတ္၊ မႏၲေလးကို ရထားနဲ႔ သြားရင္း ပ်င္းကလည္းပ်င္း၊ ရထားလမ္းေဘးမွာ ေတြ႔သမွ် လယ္ကြင္း၊ ေတာင္တန္း၊ ေနၾကာခင္း စတာေတြ အကုန္ထည့္ေရးထားတာပဲ။ ေနာက္ဆံုး တပိုဒ္ကေတာ့ ဆရာေအာင္ေဝးတို႔ ခရမ္းျပာျမင္းရိုင္းနဲ႔ ဒုန္းဆိုင္းေနတဲ့ ကာလဆိုေတာ့ ျမင္းစီးၾကည့္မိတာပါ။<br /><br />ကိုယ့္ ပထမ ကဗ်ာကို ျပန္ဖတ္ျဖစ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားရဲ႕ ပထမ ကဗ်ာေတြကိုလည္း သိခ်င္မိပါတယ္။ (ဤကား အလစ္အငိုက္ တက္ဂ္လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။)<br /><br /><a href="http://aungthange.blogspot.com/" target="_blank">ကိုေအာင္သာငယ္</a>၊ <a href="http://nyeinnyo.blogspot.com/" target="_blank">ကိုညိမ္းညိဳ</a>၊ <a href="http://maynyane.blogspot.com/" target="_blank">တီခ်ယ္ေမၿငိမ္း၊</a> <a href="http://manorhary.blogspot.com/" target="_blank">မေနာ္၊</a> <a href="http://eaindrar.blogspot.com/" target="_blank">မအိႁႏၵာ၊</a> <a href="http://kthwe.blogspot.com/" target="_blank">မေကသြယ္၊</a> <a href="http://www.sonata-cantata.co.cc/" target="_blank">မသီတာ၊</a> <a href="http://mamathiri.blogspot.com/" target="_blank">မမသီရိ</a> တို႔ အဆင္ေျပရင္ ေရးေပးေစခ်င္ပါတယ္။ မအားရင္၊ အာရံုမရရင္လည္း ေနပါေစ။ ပထမဆံုးေရးတဲ့ ကဗ်ာမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ပထမဆံုး ပံုႏွိပ္တဲ့ ကဗ်ာ၊ ပထမဆံုး ရည္းစားကို ပထမဆံုး ေပးျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာ၊ ပထမဆံုး အမ်ိဳးသားစာေပဆုရတဲ့ ကဗ်ာ စသည္ျဖင့္ ပထမ တခုခုေပါ့။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-9101796230623979947?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-39840264715497920632009-12-02T10:39:00.002+08:002009-12-02T10:42:57.860+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SxXR6ich-6I/AAAAAAAAAhU/sJbnP2ffvWQ/s1600/forward%20mail.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" height="207" src="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SxXR6ich-6I/AAAAAAAAAhU/sJbnP2ffvWQ/s200/forward%20mail.JPG" width="250" /></a><br /></div><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေဖာ္ဝဒ္ေမးလ္ေတြ ရတတ္ၾကပါသလား။ အီးေမးလ္ သံုးသူေတြရဲ႕ ၁ဝဝ% က ရပါတယ္လို႔ ေျဖၾကမွာပါ။<br /><br />အီးလ္ေမးလ္ဟာ အေနေဝးေနၾကတဲ့၊ ေတြ႔ဆံုဖို႔ မလြယ္တဲ့ ေဆြမ်ိဳး အေပါင္းအသင္းေတြ အလြယ္တကူ ထိေတြ႔ ဆက္သြယ္လို႔ရတဲ့ အသံုးဝင္လွတဲ့ ေခတ္ေပၚ နည္းပညာတခုပါပဲ။ ဟိုးအရင္တုန္းကေတာ့ စာေရးၿပီး စာတိုက္ကေန ပို႔ၾကတယ္။ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာနဲ႔ အတူ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရး အေၾကာင္းအရာစံု ပါဝင္တဲ့ ေပးစာေတြကို စုၿပီး ဘယ္သူဘယ္ဝါ့ ေပးစာမ်ား ဆိုၿပီး စာအုပ္ေတာင္ စုထုတ္ တတ္ၾကေသးတယ္။<br /><br />ဘယ္သူ႔ အီးေမးလ္မ်ား ဆိုၿပီး စာအုပ္ ထုတ္ဖို႔ေတာ့ မလြယ္ေပဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ပို႔တဲ့ ေမးလ္အမ်ားစုက အလြယ္တကူ ပို႔လို႔ရတဲ့ ေဖာ္ဝဒ္ေမးလ္ေတြ ျဖစ္ေနတာကိုး။ မူရင္းက ဝဘ္ဆိုဒ္တခု၊ ဘေလာ့ဂ္တခု ျဖစ္ေနတာလည္း မ်ားတာကိုး။ ဒါေပမဲ့ ေဖာ္ဝဒ္ေမးလ္လည္း မဆိုးပါဘူး အနည္းဆံုး "သူ ငါ့ကို သတိရသားပဲ" လို႔ သိရတာေပါ့။<br /><br />ေဖာ္ဝဒ္ေမးလ္ေတြရဲ႕ အေၾကာင္းအရာကလည္း စံုပါတယ္။ ဟာသတိုထြာ အစ၊ ႏွလံုးေရာဂါ ကာကြယ္နည္း အလယ္၊ ေမာ္ဒယ္မေလး အိပ္ခန္းထဲမွာ ဖံုးေျပာေနပံု အဆံုး အားလံုးပါပါတယ္။ အမ်ားစုက စိတ္ဝင္စားစရာပါ။ တခ်ိဳ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ပို႔တဲ့ ေမးလ္ေတြကိုေတာ့ ရံုးမွာဖြင့္ရင္ ကမန္းကတန္း ပိတ္ျပစ္ရလြန္းလို႔၊ ဘယ္သူေတြ ပို႔တာဆို ရံုးမွာ ဖြင့္လို႔ မျဖစ္ဆိုတာမ်ိဳး မွတ္ထားရတယ္။<br /><br />မႀကိဳက္တဲ့ ေဖာ္ဝဒ္ေမးလ္ေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ပထမတမ်ိဳးက ေရႊေပလႊာ။ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ဒီလို စာမ်ိဳးေတြက စာတိုက္က လာပါတယ္။ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး အိပ္မက္ဆိုတာမ်ိဳး။ ခုေတာ့ အေၾကာင္းအရာ ေျပာင္းသြားပါၿပီ။ ေငြနတ္သမီးတို႔၊ ဦးဘီဂိတ္ ေမတၱာေဝတယ္တို႔ ျဖစ္သြားပါၿပီ။ ပို႔တဲ့သူေရာ ရတဲ့သူပါ အခ်ိန္ကုန္ပါတယ္။ ေနာက္တမ်ိဳးက Internet Hoaxes ေခၚတဲ့ အလိမ္အညာ သတင္းေတြပါပဲ။ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ထန္းပင္ေလာက္ျမင့္တဲ့ လူေတြရဲ႕ အရိုးစုေတြ႔တာတို႔၊ လွ်ာထဲက ပိုးဟပ္တို႔ စသည္ျဖင့္ေပါ့။<br /><br />အေကာင္းအဆိုး ေရာေနတဲ့ ေဖာ္ဝဒ္ေမးလ္ကေတာ့ ျမန္မာ ဘေလာ့ဂ္ေတြက၊ ဝဒ္ဆိုဒ္ေတြက ေကာင္းႏိုးရာရာေလးေတြ ကူးၿပီးပို႔ေပးတာပါ။ ကိုယ္ လက္လွမ္းမမွီတဲ့၊ သတိမထားမိလိုက္တဲ့ သတင္း၊ ဗဟုသုတ၊ ရသစာစု စတာေတြ ပါတတ္လို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆိုးတာက ေရးတဲ့သူနဲ႔၊ မူလဆိုဒ္ မပါတာ မ်ားပါတယ္။ စာတပုဒ္လံုးကို ဓာတ္ပံုေတြပါကူးၿပီးမွ ဘာလို႔ေရးသူ နာမည္ ခ်န္ထားခဲ့ၾကသလဲ စဥ္းစားမရပါ။<br /><br />ဒီေန႔ မနက္ပဲ ေဖာ္ဝဒ္ေမးလ္တေစာင္ ရပါတယ္။ သီေပါေစာ္ဘြား စဝ္ၾကာဆိုင္ရဲ႕ ဇနီးေဟာင္း ႏိုင္ငံျခားသူ ေရးတဲ့ စာအုပ္အေၾကာင္းပါ။ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေရးသူ နာမည္ေတာ့ မပါပါ။ ပို႔ေပးသူ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ေဖာ္ဝဒ္ေမးလ္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မူရင္းေရးသူကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေရးထားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ စာပိုဒ္ထဲက ထူးျခားတဲ့ စာသားတခု ျဖစ္တဲ့ "ကိႏၵရီ နဲ႕ မာယာရီ" ဆိုတာကို ကူးၿပီး Google မွာ ရွာၾကည့္လိုက္ေတာ့ မေကသြယ္ ဘေလာ့ဂ္ကဆိုတာ သိရပါတယ္။ ဒီမွာပါ ..</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /><b style="color: #0b5394;"><a href="http://kthwe.blogspot.com/2009/02/twilight-over-burma.html" target="_blank">Twilight over Burma</a></b><br /><br />ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခ်င္တဲ့ သတင္းစကားက ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ (နာမည္မပါတဲ့) ေဖာ္ဝဒ္ေမးလ္တခုကို ထပ္ၿပီး <span style="color: #990000;">ေဖာ္ဝဒ္ မလုပ္ခင္မွာ၊ စာသားထဲက တခု ႏွစ္ခုကို ကူးၿပီး Google မွာ ရွာၾကည့္လိုက္ပါ။</span> ေမးလ္ထဲမွာလည္း ေဇာ္ဂ်ီေဖာင့္၊ ျမန္မာဆိုဒ္ အမ်ားစုကလည္း ေဇာ္ဂ်ီေဖာင့္ ဆိုေတာ့ မူလ စာကို ေတြ႔ပါလိမ့္မယ္။ ဒါဆို ခုနက ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ ေမးလ္မွာ ေရးသူနာမည္ေလး ထည့္ေပးၿပီး ေဖာ္ဝဒ္လုပ္လိုက္ရင္ ျပည့္စံုတဲ့ ေဖာ္ဝဒ္ေမးလ္ တေစာင္ ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-3984026471549792063?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-88990833895002391012009-11-14T17:07:00.000+08:002009-11-14T17:07:05.419+08:00<div class="separator" style="clear: both; color: #0b5394; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/Sv5yfmh6KLI/AAAAAAAAAg8/UN5xnM-DThg/s1600-h/dali-salvador-the-rose.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/Sv5yfmh6KLI/AAAAAAAAAg8/UN5xnM-DThg/s200/dali-salvador-the-rose.jpg" /></a><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #0b5394; text-align: center;"><span style="font-size: x-small;">The Rose : Salvador Dali</span> <br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><b style="color: #351c75;">ေမးခြန္းနံပါတ္ ၁ဝ</b><br /><br />သူသည္ ...<br />(က) ကြ်န္ေတာ္၏ ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ ခႏၶာကိုယ္တျခမ္း။<br />(ခ)&nbsp;&nbsp; ကြ်န္ေတာ္၏ ႏွလံုးသားႏွင့္ အနီးဆံုးေနရာမွ နံ႐ိုးတေခ်ာင္း။<br />(ဂ)&nbsp;&nbsp; ကြ်န္ေတာ့္ႏွဖူးတြင္ နတ္တို႔ေရးထားေသာ အမည္နာမ၏ပိုင္ရွင္။<br />(ဃ) ကြ်န္ေတာ့္ကို စူးဝင္ေနသည့္ ေရႊစင္ျမား၏ ေလးညွိဳ႕ရွင္။<br />(င)&nbsp;&nbsp; အထက္ပါ အခ်က္မ်ား တခုမွ မမွန္ပါ။<br /><br />မည္သည့္အေျဖကို ေ႐ြးခ်ယ္သည္ျဖစ္ေစ -<br />သူသည္ ...<br />သူျဖစ္ေနျခင္းကပင္<br />ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ျပည့္စံုလွပေနပါသည္။<br /><br /><span style="color: #660000;">တင္မင္းထက္</span><br /><span style="color: #0b5394;">(၁၄.၁၁.၂ဝဝ၉ ဆယ္ႏွစ္ျပည့္ မဂၤလာ)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-8899083389500239101?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-75720452733874074022009-11-13T14:12:00.001+08:002009-11-13T14:12:43.827+08:00<b>တံတားျဖဴ</b><br /><br />ၾကည္ႏူးေျခရာေတြ တြက္ေရရင္း<br />နာၾကည္းဒဏ္ရာေတြ ဆူညံလာခဲ့<br />မ်က္ရည္နဲ႔ေဆးလည္း မျဖဴ<br /><br /><span style="color: #38761d;">တင္မင္းထက္</span><br />၂ဝဝ၉<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-7572045273387407402?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-29254329633804463412009-11-11T18:06:00.001+08:002009-11-11T18:08:42.110+08:00<b>ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမ</b><br /><br />သူ႔ဆီေရာက္ေအာင္လာခဲ့ၿပီးမွ<br />သူနဲ႔ခြဲခြာဖို႔ႀကိဳးစားၾကရျပန္တယ္<br />သံသားေတြ ဓားျဖစ္ဖို႔<br /><br /><span style="color: #38761d;">တင္မင္းထက္</span><br />၂ဝဝ၉<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-2925432963380446341?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-83356901434409879812009-10-31T10:41:00.008+08:002009-11-04T22:59:56.758+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/Suuic-IQg9I/AAAAAAAAAgQ/j7C2MZCgSzw/s1600-h/Pierre+Marcel.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/Suuic-IQg9I/AAAAAAAAAgQ/j7C2MZCgSzw/s200/Pierre+Marcel.jpg" /></a><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: x-small;"> <span style="color: #0b5394;">Painting: Pierre Marcel</span></span><br /></div><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကမာၻႀကီးက ပန္းသီးတလံုးဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ပန္းသီးထဲက ပိုးေကာင္ေလးေတြေပါ့။ (ေနာက္ေခ်းပံုႀကီး လို႔ေတာ့ မေျပာခ်င္၊ ကိုယ္ပါေရာၿပီး ဘာေကာင္ ညာေကာင္ ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။) ပန္းသီးဆိုေပမယ့္ တလံုးလံုး ခ်ိဳျမေနတာေတာ့ မဟုတ္။ ဖန္တန္တန္၊ ခ်ဥ္စုပ္စုပ္ ေနရာေတြက အမ်ားသား၊ ပုတ္ေနတဲ့ ေနရာေတြက ရွိေသး။ ဒါေပမဲ့ ဒီထဲမွာ ပိုးေကာင္ျဖစ္လာေတာ့ ဒီထဲမွာပဲ ေပ်ာ္ရႊင္၊ ေၾကကြဲ၊ ပ်င္းရိ၊ နာက်င္၊ တက္ႂကြ ေနေနၾကရတာပဲ။ ခုေတာ့ အဲဒီ ပန္းသီးက ေႂကြေတာ့ မယ္တဲ့လား။ ကိုယ္ေတြက ဘာမို႔ က်န္ခဲ့ၾကမွာလဲ။<br /><br />အဲဒါက ဇာတ္နာေအာင္ ေရးထားတာ။ တကယ္ေတာ့ ၂၁.၁၂.၂</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">၁၂ ကမာၻပ်က္မယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို ေတြ႔သာေတြ႔ေနတယ္။ စိတ္မဝင္စားလွ၊ ခုထိလည္း ဘယ္လိုပ်က္မယ္ ဆိုတာေတာင္ မသိေသး။ တခုခုက ကမာၻကို ဝင္တိုက္မွာလား၊ ငလ်င္လႈပ္မွာလား၊ မီးေတာင္ေပါက္မွာလား တကယ္ကို မသိေသး။ မအိႁႏၵာက ခင္မင္စြာျဖင့္ တဂ္ေတာ့ စဥ္းစားရၿပီ တကယ္တန္း ကမာၻပ်က္ေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ဘာလုပ္ရမလဲ။<br /><br />ကမာၻပ်က္ေတာ့မယ္ဆိုတာကို အားလံုးက မသိၾကဘဲ ကိုယ္တေယာက္ထဲ (ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ေဆြမ်ိဳး၊ သူငယ္ခ်င္း တစုေလာက္) သိေနတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ မဆိုးဘူး။ ရွိတာအားလံုး ခ်ေရာင္း၊ မိသားစု ေနရာ အႏွံ႔သြားလ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ည္</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">၊ ၾကယ္ငါးပြင့္ ေျခာက္ပြင့္ ေနရာေတြ တက္တည္း။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ေနလိုက္မယ္။ တခုပဲ ေၾကာက္ရတယ္။ တကယ္ ကမာၻမပ်က္ရင္ေတာ့၊ ကိုယ္တေယာက္ထဲ ကမာၻပ်က္ၿပီပဲ။ (ရွိတာ အားလံုး ကုန္သြားၿပီေလ။)<br /><br />ခု ၂</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">၁၂ ကေတာ့ ဒီလို မဟုတ္၊ အားလံုးက ႀကိဳသိေနမွာ။ အလံုးႀကီး တလံုး ကမာၻကို တိုက္ဖို႔ လာေနၿပီ ဆိုပါေတာ့။ တီဗြီကေတာင္ လိုက္ဖ္ ျပခ်င္ ျပေနမွာ။<br /><br />အဲဒီေတာ့ ကမာၻမပ်က္ခင္ တလမွာ (လူမႈေရး အဖြဲ႔ေတြက လြဲရင္)။ ဘယ္သူက အလုပ္လုပ္ေတာ့မွာလဲ။ ေငြနဲ႔ ဘာေတြ ဝယ္လို႔ရမွာလဲ။ ဆားဗစ္ေပးတဲ့ အလုပ္ေတြ ရပ္ကုန္မယ္။ ပစၥည္းခ်င္းလဲတဲ့ ဘာတာ စနစ္လိုမ်ိဳးပဲ ရွိေတာ့မယ္ ထင္တယ္။<br /><br />အဲဒီေတာ့ ကမာၻပ်က္လို႔ ကိုယ္ပါသြားတာ ေနာက္ထား။ အဲဒီ တလမွာ ရပ္တည္ဖို႔ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ႀကိဳးစားရမယ္။ ကဲ -&nbsp; </span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကမာၻပ်က္ မွာက ေသခ်ာေနၿပီ၊ တလ အလိုမွာ အားလံုးက သိၿပီး ၾကၿပီလို႔ သေဘာထားၿပီး </span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေမးခြန္းေလးေတြ ေျဖၾကည့္လိုက္ဦးမယ္ -<br /><br /><span style="color: #0b5394;">(၁) ဘယ္သူေတြနဲ႔ ရွိေနခ်င္လဲ ...</span><br />မိသားစု၊ ၿပီးေတာ့ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ အားနာစရာမလိုတဲ့ ရင္းႏွီးသူ တစုနဲ႔ပါပဲ။ ေတာထဲေတာင္ထဲ တေနရာမွာ စားစရာ ဆန္၊ ဆီ တလစာေလာက္နဲ႔ သြားေနခ်င္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: #0b5394;">(၂) ဘာေတြခံစားေနရမလဲ ...</span><br />ေရွာင္လို႔မွ မရတာ သိပ္ေတာ့ ခံစားရမယ္ မထင္။ ဒါေပမဲ့ တကယ္ႀကံဳလာရင္ ဘယ္ေလာက္ တည္ၿငိမ္မလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ တုန္လႈပ္မလဲ ေသခ်ာေတာ့ မေျပာတတ္။<br /><br /><span style="color: #0b5394;">(၃) ဘာေတြ ျပင္ဆင္ထားမလဲ ...</span><br />အဲဒီ တလစာ အတြက္ အျမန္ဆံုး ရွာေဖြ စုေဆာင္းရမယ္။ အခ်ိန္ကလည္း သိပ္မရွိေတာ့ဘူးေလ။<br /><br /><span style="color: #0b5394;">(၄) ဝမ္းနည္းမိမွာက ...</span><br />ဘာမွ မသိဘဲ၊ ေပ်ာ္ေနမယ့္ ကေလးေတြ အတြက္ပါပဲ။<br /><br /><span style="color: #0b5394;">(၅) ေၾကာက္လန္႔မိတာက ...</span><br />ရက္ခ်ိန္းအတိအက်နဲ႔ လာမွာႀကီးကို ထိုင္ေစာင့္ေနရတာ။<br /><br /><span style="color: #0b5394;">(၆) ေဆာင္ထားခ်င္တာက ...</span><br />အဲဒီ တလက သိပ္ရွည္မယ္။ </span><span style="font-family: Zawgyi-One;">တေန႔စာ တေန႔ ရွာေဖြခ်က္ျပဳတ္ ေနရတာနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ ေနမယ္ </span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ထင္ေပမယ့္ အခ်ိန္ေတြ ပိုေနေသးရင္ ေၾကာက္စရာ။ စာအုပ္ေလး၊ ဖဲထုပ္ေလး (ေဟာလိဝုဒ္ရိုက္ဖို႔ သူက အခ်ိန္ကုန္လြယ္တယ္) ေဆာင္ထားမွ။<br /><br /><span style="color: #0b5394;">(၇) ဘာေတြေရးမိမလဲ ..</span><br />ဘာမွ ေရးမိမယ္ မထင္။ ေျပာပဲ ေျပာျဖစ္မယ္ ထင္တယ္။<br /><br /><span style="color: #0b5394;">(၈) ေတြးမိေတြးရာ အေတြး ...</span><br />စံုေနမွာပဲ။ ဘဝ တသက္တာကိုလဲ ရုပ္ရွင္ျပသလို ျပန္ျမင္မိ မလားပဲ။<br /><br /><span style="color: #0b5394;">(၉) ဂုဏ္ယူခ်င္တာက ...</span><br />တပါးသီလ ၿမဲေနေသးတာ။ သူတပါး မ်က္ရည္ေပါက္ ႀကီးငယ္ က်ပါေစ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">တာ့လို႔ မလုပ္ခဲ့ဘူးတာ။<br /><br /><span style="color: #0b5394;">(၁၀) ရွာႀကံေျဖသိမ့္မိတာက ...</span><br />လူ႔သက္တန္း တဝက္မက ေနခဲ့ၿပီးၿပီပဲ။<br /><br /><span style="color: #0b5394;">(၁၁) က်ဴးရင့္ခ်င္တဲ့ ဥဒါန္း ...</span><br />"ကိုယ္မပ်က္ခင္ ကမာၻပ်က္တယ္။ ကမာၻထက္ အၾကမ္းခံတဲ့ ... ငါကြ" :P<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ ေရးတာလည္း ေနာက္က်ေနေတာ့ </span>၄ ေယာက္ကို<span style="font-family: Zawgyi-One;">ပဲ</span> တဂ္ဆင့္ကမ္း ထားပါတယ္။<span style="font-family: Zawgyi-One;">။</span> <br /><br /><a href="http://auntysweet.blogspot.com/" style="color: #990000;" target="_blank">တီတီဆြိ</a><br style="color: #990000;" /><a href="http://zinpwintmyue.blogspot.com/" style="color: #990000;" target="_blank">မိုးသံစဥ္ ရဲ႕ ကမာၻ</a><br /><div style="color: #990000;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><a href="http://nyeinnyo.blogspot.com/" style="color: #990000;" target="_blank">ကိုညိမ္းညိဳ</a><br /><a href="http://saterdayborn.blogspot.com/" style="color: #990000;" target="_blank">ႏွင္းဆီပန္းခ်စ္တဲ့ ...</a></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-8335690143440987981?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-33094932574994995682009-10-27T10:42:00.006+08:002009-10-27T11:29:29.947+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SuZdiF6d0rI/AAAAAAAAAgI/AH9ODy-dhzk/s1600-h/chethstudios.net.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SuZdiF6d0rI/AAAAAAAAAgI/AH9ODy-dhzk/s200/chethstudios.net.jpg" /></a><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #0b5394; font-size: x-small;">Photo: chethstudios.net</span><br /></div><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">အခုတေလာ တီတီဆြိ စတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ ဟင္းခ်က္နည္းအေၾကာင္း၊ ပံုေလးေတြ ေဝေဝဆာဆာနဲ႔ ေရးၾကတာ အားက်လို႔ ဟင္းခ်က္တဲ့ အေၾကာင္းေရးၾကည့္တာပါ။ အေပၚက ပံုကို ၾကည့္ၿပီး ပစ္ထည့္ဟင္းက ဒီေလာက္ေကာင္းလား မေမးၾကပါနဲ႔၊ အဲဒါက လူစိတ္ဝင္စားေအာင္ အင္တာနက္က ရွာထည့္ထားတာပါ။ ဘာခ်က္ထားတာလဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း မသိပါဘူး။<br /><br />ဟင္းခ်က္တာ အေတာ္အသင့္ ဝါသနာပါပါတယ္။ အိမ္မွာကလည္း အမ၊ ညီမ မရွိေတာ့ အေမ့ကို ကူလုပ္ရင္း ငယ္ငယ္ထဲက ခ်က္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆီျပန္ေတြ၊ ခ်ဥ္ရည္ေတြ ခ်က္ေလ့မရွိပဲ အေၾကာ္လိုမ်ိဳး၊ အသုတ္လိုမ်ိဳး ခ်က္ရတာ၊ စားရတာ ပိုႀကိဳက္ပါတယ္။ ေနာက္တခုက ဘာကိုခ်က္ရင္ ဆီဘယ္ႏွစ္ဇြန္း၊ ဆားဘယ္ႏွစ္ဇြန္း မွတ္ထားေလ့ မရွိဘဲ လက္မွန္းနဲ႔ ထည့္တတ္ပါတယ္။<br /><br />ဟင္းခ်က္တာကို သိပ္မစိမ္းေတာ့ လူတိုင္း အသား ျပဳတ္ေၾကာ္ေလာက္၊ အသီးအရြက္ေၾကာ္ ေလာက္ေတာ့ ခ်က္တတ္မယ္ ထင္ေနတာ။ ပါရမီရွင္ ၂ ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔မွ မွားမွန္းသိပါတယ္။<br /><br />ပထမဆံုး တေယာက္က ရန္ကုန္ရံုးတုန္းက အပ်ိဳႀကီးပါ။ (ကြ်န္ေတာ့္ထက္ေတာ့ ငယ္တာေပါ့။) ရံုးက စက္မႈဇံု ေခါင္တဲ့ေနရာ ဆိုေတာ့ ထမင္းဘူး မထည့္လို႔ မရ။ ေန႔ခင္း ထမင္းစားခ်ိန္ဆို ရံုးကလူေတြ စုစား ၾကပါတယ္။ သူ႔အေမ ခရီးထြက္သြားေတာ့မွ သူ႔လက္ရာကို ျမည္းရေတာ့တာပါ။ ပထမေတာ့ ရယ္ဒီမိတ္ အထုတ္ေတြ ေဖာက္ထည့္လာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ေဖာက္ထည့္ဟင္း လို႔ နာမည္ေပးထားပါတယ္။<br /><br />တရက္ေတာ့ သူ႔လက္ရာ အမဲသားေၾကာ္ ထည့္လာပါတယ္။ အားလံုးက အံ့ဩလြန္းလို႔ ဘယ္လိုခ်က္လဲ ေမးယူရတယ္။ တပိုင္းက တူးၿပီး တပိုင္းက မက်က္ဘူး။ အမရာ ထမင္းတအိုးထဲ သံုးမ်ိဳးရေအာင္ ခ်က္သလိုေပါ့။ သူေျပာတာေတာ့ အသားကို အိုးထဲမွာ ေရနဲ႔ ဆီနဲ႔ထည့္ၿပီး ဖိုေပၚတင္ အဖံုးအုပ္ထားလိုက္တယ္တဲ့။ အနံ႔ထြက္ေတာ့ ေကာက္ထည့္ လာတယ္တဲ့။ ဆားေတာ့ ထည့္ဖို႔ ေမ့သြားတယ္တဲ့။ <br /><br />ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ စကၤာပူကို ကြ်န္ေတာ့္ေနာက္ ၃-၄ လ ေနေတာ့ ေရာက္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းပါ။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အတူေနပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြခ်ည္း စုေနတာဆိုေတာ့ ႀကံဳတဲ့သူ ခ်က္ေပါ့။ သူ႔ အမ်ိဳးသမီး ေျပာျပထားေတာ့ သူ မခ်က္တတ္မွန္း သိပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ဘယ္ေလာက္ မခ်က္တတ္မွန္း မသိဘူး။ တရက္ေတာ့ လြယ္လြယ္ကူကူ ၾကက္ဥပဲ ေၾကာ္လိုက္ကြာ ဆိုၿပီး၊ သူနဲ႔ ဖိုလႊဲခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ဝင္လာေတာ့ သူက ၾကက္ဥေလးကို လွည့္ပတ္ၾကည့္ေနတုန္း။ "ဘယ္နားက ခြဲရမွာလဲ ရွာေနတာ" ဆိုပဲ။<br /><br />ေနာက္တခါ သူ အျပင္သြားတာ ႀကံဳလို႔ သံပုရာသီး မွာလိုက္ပါတယ္။ ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ ဖုန္းလွမ္းဆက္တယ္။ သံပုရာသီး ၂ မ်ိဳးရွိတယ္ အစိမ္း နဲ႔ အဝါ၊ ဘယ္ဟာဝယ္ခဲ့ရမလဲတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူ႔ကို ေနာက္ခ်င္တာနဲ႔ "ခ်ဥ္တာသာ ဝယ္ခဲ့ကြာ" လို႔ ေျဖလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ အမွားပါ "ငါ ဘယ္လိုလုပ္ ခ်ဥ္-မခ်ဥ္ သိမလဲ" ... တဲ့။<br /><br />တရက္က်ေတာ့ သူကိုယ္တိုင္က တက္တက္ႂကြႂကြ ငါးပိရည္ မစားရတာ ၾကာၿပီ သူ ျမန္မာဆိုင္က ဝယ္ခဲ့မယ္တဲ့။ ျပန္လည္းေရာက္လာေရာ က်ိဳေပေတာ့ ဆိုၿပီး စိမ္းစားငါးပိဗူးေလး ထုတ္ေပးပါတယ္။ သူ ဆိုင္ကို "အရည္ေဖ်ာ္လို႔ရလား" ဆိုၿပီး ေသခ်ာေမးဝယ္ လာတာတဲ့။<br /><br />သူမ်ား အေၾကာင္းေျပာလို႔ ဝေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ အေၾကာင္းေျပာပါ့မယ္။ အိမ္ေထာင္က်ခါစကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ေလဒီက သိပ္မခ်က္တတ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က ဆရာႀကီး လုပ္ခဲ့တာေပါ့။ အိမ္ေထာင္သက္ေလးလည္းရ သူလည္း ေကာင္းေကာင္းခ်က္တတ္ေရာ ကြ်န္ေတာ္ ရာထူးက်တာပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ ဝင္ခ်က္ရင္ ဟိုဟာကို ဟိုလိုလွီးရတယ္၊ ဒီဟာကို အရင္ထည့္ရတယ္နဲ႔ ဆရာလုပ္ခံရ ေတာ့တာပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က တီထြင္စိတ္ အျပည့္နဲ႔ လက္လွမ္းမွီရာ ေကာက္ထည့္တတ္တာပဲ ေျပာစရာရွိတယ္။ ဗူးသီးေၾကာ္ရင္း စိတ္ကူးေပါက္ရင္ မုန္လာဥနီပါ ထည့္ေၾကာ္တာမ်ိဳး၊ ၾကက္ဟင္းခါးသီးေၾကာ္ထဲ ဝက္အူေခ်ာင္း ပါလာတာမ်ိဳး ေလာက္ပါပဲ။ စားလို႔ရတာေတြခ်ည္းပဲဟာကို၊ ခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ဟင္းေတြကို <b>"ပစ္ထည့္ဟင္း"</b> တဲ့။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-3309493257499499568?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-1337759555403461042009-10-13T13:59:00.013+08:002009-10-15T16:29:48.050+08:00အရင္ဆုံး တြံေတးသိန္းတန္ ရဲ႕ "ခ်စ္ရက္ရွည္ရွည္အင္းလ်ားေျမ" နားေထာင္ လိုက္ၾကပါဦး ...<br />ၿပီးမွ ဆက္ေျပာၾကတာေပါ့ ...<br /><br /><div style="text-align: center;"><object align="middle" classid="clsid:d27cdb6e-ae6d-11cf-96b8-444553540000" codebase="https://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,0,0" height="52" id="player_v04" width="364"><param value='sameDomain' name='allowScriptAccess'/><param value='http://www.box.net//static/flash/mp3player_player.swf?playlistURL=http://www.box.net/index.php?rm=box_v2_mp3_player_shared%26_playlist%26shared_name=qhox68rt4e%26node=f_342720896' name='movie'/><param value='high' name='quality'/><param value='#ffffff' name='bgcolor'/><param value='transparent' name='wmode'/><embed pluginspage='http://www.macromedia.com/go/getflashplayer' type='application/x-shockwave-flash' allowScriptAccess='sameDomain' align='middle' name='player_v04' height='52' width='364' bgcolor='#ffffff' quality='high' src='http://www.box.net//static/flash/mp3player_player.swf?playlistURL=http://www.box.net/index.php?rm=box_v2_mp3_player_shared%26_playlist%26shared_name=qhox68rt4e%26node=f_342720896' wmode='transparent'/></object><br /></div><br /><b><span style="color: #38761d;">Green Memory</span></b> ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးေတြ ေရးျဖစ္ေတာ့ ေက်ာင္းပုံေလးေတြ ပါရင္ ပိုေကာင္းမယ္ ေျပာၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းပုံ မထည့္ျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းက ေက်ာင္းပုံေတြက သိပ္ကို အင္အား ႀကီးပါတယ္။ ကဗ်ာေလးေတြက ပုံကို မမွီမွာ စိုးတာနဲ႔ မထည့္ျဖစ္တာပါ။<br /><br />တကယ္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ က မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ မိန္းထဲမွာ ၅ ႏွစ္တိတိ က်င္လည္ခဲ့ပါတယ္။ ႐ူပက ဆရာေတြကဆို ကြၽန္ေတာ့္ကို သူတို႔ တပည့္ေတာင္ ထင္ေနတာ။ တရက္ အခန္းျပင္မွာ စာၾကည့္ေနတုန္း ေဒါက္တာထြန္းခင္က "တယ္ဟုတ္ပါလား ဘာစာေတြ ၾကည့္ေနလဲ" ေမးမွ သူ႔တပည့္ မဟုတ္မွန္းသိတာ။<br /><br /><b><a href="http://www.cristcyan.cc.cc/" target="_blank">Crist cyan 's Memories</a></b> ဆိုတဲ့ ဆိုဒ္ကေန ေက်ာင္းပုံေတြ ရထားလို႔ ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။ သူ႔ ဆိုဒ္ကိုသြားၾကည့္လိုက္ပါ၊ ပုံလဲ ပုိစုံ၊ Resolution လဲ ပိုေကာင္းပါတယ္။<br /><br /><div style="color: #38761d; text-align: center;">"ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ စိန္ပန္းေတြလဲ ေျမမွာႀကဲျပန္႔ေန<br />ကံေကာ္ပြင့္ေတြနဲ႔အတူ သူနဲ႔ေတြ႔ရာ ဒီနယ္ေျမ<br />တကၠသိုလ္ သို႔မဟုတ္ ျမကြၽန္းသာ အင္းလ်ားကန္ေတာ္ေျမ" ဆိုတဲ့ အင္းလ်ား ...<br /></div><div style="color: #38761d; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #38761d; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/StQeCBlx9SI/AAAAAAAAAd4/7lxwRbIRw9I/s1600-h/Inya_01.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/StQeCBlx9SI/AAAAAAAAAd4/7lxwRbIRw9I/s320/Inya_01.jpg" /></a><br /></div><div style="color: #38761d; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #38761d; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/StQeKWoXgCI/AAAAAAAAAeA/P9QZJvamvhM/s1600-h/Inya_08.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/StQeKWoXgCI/AAAAAAAAAeA/P9QZJvamvhM/s320/Inya_08.jpg" /></a><br /></div><div style="color: #38761d; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #38761d; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/StQeTYk9LLI/AAAAAAAAAeI/exH6qDwMBq8/s1600-h/Inya_11.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/StQeTYk9LLI/AAAAAAAAAeI/exH6qDwMBq8/s320/Inya_11.jpg" /></a><br /></div><div style="color: #38761d; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #38761d; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/StQeZNWt5DI/AAAAAAAAAeQ/MPU4lLKNmaI/s1600-h/Inya_13.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/StQeZNWt5DI/AAAAAAAAAeQ/MPU4lLKNmaI/s320/Inya_13.jpg" /></a><br /></div><div style="color: #38761d; text-align: center;"><br /></div><div style="color: #38761d; text-align: center;">"စာေပ ဂီတနဲ႔သာ အႏုပညာ ရသမွာလဲစုံ" တဲ့ အာစီ ...<br /></div><div style="color: #38761d; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #38761d; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/StQe0b_XaeI/AAAAAAAAAeY/bMerMm3WDjQ/s1600-h/RASU_16.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/StQe0b_XaeI/AAAAAAAAAeY/bMerMm3WDjQ/s320/RASU_16.jpg" /></a><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #38761d; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #38761d; text-align: center;">လိုင္ဘရီေလးလဲ တို႔နဲ႔ေ၀းခဲ့ၿပီ၊ ကံ့ေတာ္တန္းလည္း ဘယ္ဆီမသိ ...<br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #38761d; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/StQfLHPR0gI/AAAAAAAAAeg/9J7zKnR7tlI/s1600-h/RASU_10.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/StQfLHPR0gI/AAAAAAAAAeg/9J7zKnR7tlI/s320/RASU_10.jpg" /></a><br /></div><div style="color: #38761d; text-align: center;"><br /></div><div style="color: #38761d; text-align: center;">ဂ်က္ဆင္ထိပ္မွာ လရိပ္သာဆဲလား ...<br /></div><div style="color: #38761d; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #38761d; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/StQfjvq6xcI/AAAAAAAAAeo/s93U7FDFhvY/s1600-h/RASU_14.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/StQfjvq6xcI/AAAAAAAAAeo/s93U7FDFhvY/s320/RASU_14.jpg" /></a><br /></div><div style="color: #38761d; text-align: center;"><br /></div><div style="color: #38761d; text-align: center;">ဒီလမ္းေပၚမွာေလွ်ာက္ရင္း ဘ၀လမ္းေပၚေလွ်ာက္ဖို႔ အားမာန္ေတြရခဲ့ ...<br /></div><div style="color: #38761d; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #38761d; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/StQgS8X0A1I/AAAAAAAAAew/qmh8B9au7OM/s1600-h/RASU_04.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/StQgS8X0A1I/AAAAAAAAAew/qmh8B9au7OM/s320/RASU_04.jpg" /></a><br /></div><div style="color: #38761d; text-align: center;"><br /></div><div style="color: #38761d; text-align: center;">ေက်ာ္မင္းေမာင္ရဲ႕ ပန္းခ်ီကို ျပန္ျမင္လာတယ္၊ သူ႔ လက္သီးကို ဆုတ္ထားဆဲ ...<br /></div><div style="color: #38761d; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #38761d; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/StQhOnXGd7I/AAAAAAAAAe4/saK1B1rojzU/s1600-h/RASU_08.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/StQhOnXGd7I/AAAAAAAAAe4/saK1B1rojzU/s320/RASU_08.jpg" /></a><br /></div><div style="color: #38761d; text-align: center;"><br /></div><div style="color: #38761d; text-align: center;">တည္ၿငိမ္တဲ့ အသည္းႏွလုံးပိုင္ရွင္ ...<br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/StQhhA1l0mI/AAAAAAAAAfA/Z71iXqFij-s/s1600-h/RASU_03.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/StQhhA1l0mI/AAAAAAAAAfA/Z71iXqFij-s/s320/RASU_03.jpg" /></a><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="color: #0b5394; text-align: left;">ခ်စ္ရက္ရွည္ရွည္အင္းလ်ားေျမ သီခ်င္းအတြက္ မဂ်ံဳးစိန္ (jonesein @ Myanmar Cupid)<br /></div><div style="text-align: left;"><span style="color: #0b5394;">ပုံမ်ားအတြက္ www.cristcyan.cc.cc တို႔ကို ေက်းဇူး အထူးတင္ပါတယ္။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-133775955540346104?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-56791339688623400312009-10-10T10:15:00.000+08:002009-10-10T10:15:15.779+08:00<b>သစ္ပုတ္ပင္</b><br /><br />ႏွစ္ကာလမ်ားစြာက<br />ရင္ကြဲဒဏ္ရာေတြ သစ္ေနဆဲ<br />သူ႔လက္သီးကို က်စ္က်စ္ဆုတ္ထားဆဲ<br /><br /><span style="color: #38761d;">တင္မင္းထက္</span><br />၂ဝဝ၉<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-5679133968862340031?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-60252435992521023912009-10-10T00:21:00.007+08:002009-10-10T07:22:21.908+08:00&nbsp;<b style="color: #38761d;">စတင္ဖြဲ႔စည္းျခင္း</b><br /><br />ျမန္မာမ်ားအတြက္ ျမန္မာအဖြဲ႔ (Myanmar for Myanmars) ဟာ တကယ္ေတာ့ Online Community ကေန အေျခခံလာတာပါ။ နာဂစ္အၿပီးမွာ ျမန္မာက်ဴးပစ္ဖိုရမ္ကေန တဆင့္ အလွဴေငြ စုေဆာင္းခဲ့ၾကပါတယ္။ နာဂစ္ထိခိုက္သြားတဲ့ ေဒသေတြကို က်ပ္သိန္း ၁၃ဝ ေက်ာ္ ေပးပို႔ လွဴဒါန္းႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ဒီလို ရုတ္တရက္ ေပၚလာတဲ့ သဘာဝေဘးေတြကို ကူညီႏိုင္ေအာင္ ရန္ပံုေငြေလး စုေဆာင္းထားရန္ စဥ္းစားမိၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ မိဘမဲ့ကေလးေတြ၊ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးတဲ့ကေလးေတြရဲ႕ စားဝတ္ေနေရး၊ ပညာေရးကိုလည္း ကူညီသြားမယ္လို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး ျမန္မာမ်ားအတြက္ ျမန္မာအဖြဲ႔ ကို ၂ဝဝ၈ ဇြန္လ တြင္ ဖြဲ႔စည္းခဲ့ပါတယ္။<br /><br />စကၤာပူက ျမန္မာက်ဴးပစ္မန္ဘာေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းခဲ့တာပါ။ အမ်ားစုက အြန္လိုင္းမွာပဲ သိတဲ့သူေတြပါ။ အဖြဲ႔ကိုလည္း အြန္လိုင္းမွာပဲ အေျခခံမယ္၊ လစဥ္ မန္ဘာေၾကးေပးတဲ့ ပံုစံနဲ႔ အဓိက စုေဆာင္းမယ္။ မန္ဘာမဟုတ္သူေတြ သီးသန္႔လွဴဒါန္းတာကိုလည္း လက္ခံမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />၁။ လူငယ္ဖြံၿဖိဳးေရး ပရဟိတေက်ာင္းမ်ား<br />၂။ မိဘမဲ့ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေရး ေဂဟာမ်ားကို အဓိက လွဴဒါန္းသြားမယ္လို႔ ရည္ရြယ္ခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><br /><b style="color: #6aa84f;">ပထမဆံုး အလွဴ</b><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/Ss9eRcz3BsI/AAAAAAAAAcw/WGXQUYnPpdc/s1600-h/m4m1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="188" src="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/Ss9eRcz3BsI/AAAAAAAAAcw/WGXQUYnPpdc/s320/m4m1.jpg" width="250" /></a><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/Ss9fZDVqmNI/AAAAAAAAAc4/Ia5jVdgeIgU/s1600-h/school08.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"> </a><br /></div>ရန္ကုန္တိုင္း၊ ေမွာ္ဘီၿမိဳ႔နယ္၊ ေျမာင္းတကာ စိန္႔ဖရန္စစ္ ကက္သလစ္ သီလရွင္မ်ား ေစာင့္ေရွာက္ထားတဲ့ ကေလး ၂၅ ေယာက္ အတြက္ ၄ လ စာ ဆန္ဖိုးေငြ ၆ သိန္း ကို ၇.၉.၂ဝဝ၈ တြင္လွဴဒါန္း ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ေန႔လည္စာ ဒန္ေပါက္ကိုေတာ့ မန္ဘာတဦးက သီးသန္႔ လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။<br /><br /><b style="color: #38761d;">ဒုတိယ အလွဴ</b><br /><br />၁၈.၉.၂ဝဝ၈ တြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔၊ ကမာရြတ္ၿမိဳ႔နယ္၊ ဘုရားသံုးဆူေက်ာင္းတိုက္ မွ ရွင္သာမေဏ ႏွင့္ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားမ်ား အတြက္ ပညာေရး ပေဒသာပင္ ၂ သိန္း + တေန႔စာ ဆြမ္း ထမင္း အတြက္ ၁ သိန္း လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။<br /><br /><b style="color: #38761d;">ေက်ာင္းလွဴဒါန္းရန္ စီစဥ္ျခင္း</b><br /><br />အဖြဲ႔ သက္တန္း ၆ လ မွာေတာ့ အလွဴေငြ စကၤာပူ ေဒၚလာ ၆၆ဝဝ စုေဆာင္းမိၾကၿပီး၊ စာသင္ေက်ာင္း တေဆာင္ နာဂစ္ေဒသမွာ ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ၾကပါတယ္။<br /><br />၁။ အစိုးရ အသိအမွတ္ျပဳ မူလတန္းေက်ာင္း ေဆာက္လွဴမယ္ဆိုရင္ သိန္း ၂၁ဝ ေလာက္ ကုန္က်ပါမယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အလွဴေငြ နဲ႔ မမွီပါ။<br /><br />၂။ အစိုးရ အသိအမွတ္ျပဳ ေက်ာင္း မရွိခင္ ယူနီဆက္ အစီအစဥ္နဲ႔ ယာယီေက်ာင္း လွဴဒါန္းမယ္ဆိုရင္ ယူအက္စ္ေဒၚလာ ၃ဝဝဝ ေလာက္ ကုန္က်ပါမယ္။ ယာယီျဖစ္လို႔ အဖြဲ႔ဝင္ အမ်ားစုက သေဘာမတူၾကပါ။<br /><br />၃။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပရဟိတေက်ာင္းေတြကို လွဴဖို႔ပါ။ ေက်ာင္းေဆာင္ တန္ဖိုးကေတာ့ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ ခ်ိန္ၿပီး လွဴႏိုင္ေပမယ့္၊ ေဝးလံတဲ့ ေဒသေတြမွာ သြားေရာက္ ႀကီးၾကပ္ ေပးမယ့္သူ လိုပါတယ္။<br /><br /><b style="color: #38761d;">ဒဂံုဆိပ္ကမ္း ပရဟိတေက်ာင္း</b><br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ၾကာလာလိုက္တာ ၂ဝဝ၉ ဩဂုတ္လ မွာေတာ့ မန္ဘာတေယာက္လဲ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္၊ စီစဥ္ ဦးစီးမယ့္သူ ရွိတုန္း ေက်ာင္းေဆာင္တေဆာင္ ျဖစ္ေအာင္ လွဴမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ၾကပါတယ္။<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/Ss9fZDVqmNI/AAAAAAAAAc4/Ia5jVdgeIgU/s1600-h/school08.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="188" src="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/Ss9fZDVqmNI/AAAAAAAAAc4/Ia5jVdgeIgU/s320/school08.jpg" width="250" /></a><br /></div><br />လွဴဒါန္းဖို႔ ေနရာလိုက္ရွာေတာ့ ဒဂံုဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႔နယ္က ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပရဟိတ စာသင္ေက်ာင္း တခုမွာ စာသင္ေက်ာင္းေဆာင္ လိုအပ္ေနတာ ေတြ႔ပါတယ္။ (ဆရာေတာ္က သတင္းမႀကီး ေစခ်င္လို႔ လိပ္စာ အတိအက်ကိုေတာ့ မေဖာ္ျပေတာ့ပါ။) ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ ၃၃၇ ဦး သင္ၾကားေနၿပီး အမ်ားစုမွာ မိဘမဲ့၊ မိဘမစံု၊ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသူမ်ား ျဖစ္ၾကပါတယ္။<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/Ss9fuUqyjLI/AAAAAAAAAdA/EevGRP10lEI/s1600-h/school03.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="188" src="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/Ss9fuUqyjLI/AAAAAAAAAdA/EevGRP10lEI/s320/school03.jpg" width="250" /></a><br /></div><br />ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းမယ့္ ေက်ာင္းက ၄၅ ေပ x ၂၅ ေပ၊ အုတ္စီ သြပ္မိုး ျဖစ္ၿပီး ကုန္က်စရိတ္ကို ျမန္မာေငြ သိန္း ၁၄ဝ ခန္႔ ကုန္က်မယ္ မွန္းၾကပါတယ္။ ရရွိထားတဲ့ အလွဴေငြရဲ႕ ၂ ဆေလာက္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေနာက္တခုက အခ်ိန္ပါ၊ လက္ရွိေက်ာင္းေဆာင္ကို ဖ်က္ၿပီး ေဆာက္မွာ ျဖစ္လို႔ ၂ လ အတြင္း အၿပီးေဆာက္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ ျဖစ္ေအာင္လွဴမယ္၊ လုပ္ငန္းစရင္ လွဴမယ့္သူေတြ ထပ္ေပၚလာဦးမယ္၊ အလွဴေငြ မေလာက္ရင္ မ်က္ႏွာက်က္ စတာေတြ ေလ်ာ့မယ္၊ စသည္ျဖင့္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကပါတယ္။<br /><br /><b style="color: #38761d;">လုပ္ငန္းစတင္ျခင္း</b><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/Ss9gWUOZ9VI/AAAAAAAAAdI/Er_dRyXonfQ/s1600-h/DSC00889.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="188" src="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/Ss9gWUOZ9VI/AAAAAAAAAdI/Er_dRyXonfQ/s320/DSC00889.JPG" width="250" /></a><br /></div><br />ေက်ာင္းေဆာင္ ေဆာက္လုပ္ျခင္းကို ဩဂုတ္လ ၂ဝ ရက္ေန႔မွာ စတင္ခဲ့ပါတယ္။ မစခင္ ရက္ပိုင္းမွာပဲ ထိုင္းက က်ဴးပစ္မန္ဘာ တဦးက ဘတ္ ၂ဝဝဝဝ လွဴဒါန္းပါတယ္။ စကၤာပူက ျမန္မာ သေဘၤာသားမ်ားက စကၤာပူေဒၚလာ ၅၀ဝ၀ လွဴဒါန္း ၾကပါတယ္။ ဂ်ပန္က က်ဴးပစ္မန္ဘာမ်ား ကလည္း အလွဴေငြ ေကာက္ခံေပးမယ္ ေျပာလာပါတယ္။ (သိန္း ၃ဝ ေက်ာ္ ရရွိပါတယ္။)<br /><br />ေတာ္ေတာ္ကို အားတက္သြားၾကပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ျမန္မာျပည္တြင္းက၊&nbsp; ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ေရာက္ရွိေနၾကတဲ႔ ဂ်ပန္၊ စကၤာပူ၊ ဂ်ာမဏီ၊ ဩစေတးလ်၊ အေမရိကန္၊ တရုပ္၊ လာအို၊ ထိုင္း ႏွင့္ အဂၤလန္ ႏိုင္ငံတို႔မွ အလွဳရွင္ေတြ ေပၚလာပါတယ္။ အမ်ားစုဟာ လူခ်င္းျမင္ေတာင္ မျမင္ဖူးတဲ့၊ နာမည္ရင္းေလးေတာင္ မသိတဲ့ အြန္လိုင္း မိတ္ေဆြေတြ ျဖစ္ၾကၿပီး၊ ကေလးေတြ ပညာေရး အတြက္ဆိုၿပီး ယံုယံုၾကည္ၾကည္ လွဴၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><b style="color: #38761d;">အလွဴၿပီးစီးျခင္း</b><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/Ss9gwHdbXCI/AAAAAAAAAdQ/R7HhU6TUaTk/s1600-h/DSC00494.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="188" src="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/Ss9gwHdbXCI/AAAAAAAAAdQ/R7HhU6TUaTk/s320/DSC00494.jpg" width="250" /></a><br /></div><br />အလွဴေငြ လံုေလာက္သြားၿပီမို႔ မ်က္ႏွာက်က္၊ ေဆး၊ အခန္းဖြဲ႔၊ လွ်ပ္စစ္မီး ျပည့္ျပည့္စံုစံု ေဆာက္လုပ္ ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အားလံုးျပည့္စံုေတာ့ စာသင္ခံုေတြပါ လွဴႏိုင္ရင္ ေကာင္းမယ္လို႔ စိတ္ကူးမိၾကတယ္။ အခ်ိန္ကိုက္ပါပဲ&nbsp; ျမန္မာဆိုင္ဘာ ဖိုရမ္က စာသင္ခံု ၁၁ သိန္းဖိုး လွဴဒါန္းလာပါတယ္။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/Ss9hDttJCHI/AAAAAAAAAdY/E-eDk4JwkMU/s1600-h/p1030078a.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="167" src="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/Ss9hDttJCHI/AAAAAAAAAdY/E-eDk4JwkMU/s320/p1030078a.jpg" width="250" /></a><br /></div><br />စုစုေပါင္း ကုန္က်ေငြ ၁၄,ဝ၆၆,၄၅ဝ က်ပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ အလွဴရွင္မ်ားရဲ႕ ေစတနာ၊ ျပည္တြင္းကေန ကူညီေဆာင္ရြက္မ်ားရဲ႕ ႀကိဳးစားမႈတို႔ေၾကာင့္ ၂ဝဝ၉ စက္တင္ဘာလ ၁၅ မွာ ေက်ာင္းေဆာင္ လႊဲေျပာင္း လွဴဒါန္းႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ စက္တင္ဘာ ၂ဝ မွာေတာ့ ေရစက္ခ် ဆြမ္းကပ္ရင္း၊ ကေလးေတြကို ၾကာဇံေၾကာ္ေကြ်း၊ စာအုပ္ ခဲတံ ေထာက္ပံ့ စသည္ျဖင့္ လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။ <br /><br />ဒီ စာသင္ေက်ာင္းေဆာင္ဟာ ျမန္မာမ်ားအတြက္ ျမန္မာအဖြဲ႕ အတြက္ မွတ္တမ္းတင္စရာ ေအာင္ျမင္မႈ တခု ျဖစ္ခဲ့ပါၿပီ။ ဤကဲ့သို႔ လွဴဒါန္းခဲ့ရေသာ ကုသိုလ္ကို ကမၻာအရပ္ရပ္မွ အလွဳရွင္မ်ားနဲ႔ ၃၁ ဘံု က်င္လည္ၾကေသာ သတၱဝါအေပါင္းတို႔ကို အမွ် ေပးေဝပါတယ္။<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/Ss9iWelTSsI/AAAAAAAAAdg/4CnHMuTOwNU/s1600-h/DSC00471.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="188" src="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/Ss9iWelTSsI/AAAAAAAAAdg/4CnHMuTOwNU/s320/DSC00471.jpg" width="250" /></a><br /></div><br />(ဝန္ခံခ်က္။ ။ ျမန္မာမ်ားအတြက္ ျမန္မာအဖြဲ႔ ဝဘ္ဆိုဒ္ <b><a href="http://www.m4mcommunity.org/" target="_blank">www.m4mcommunity.org</a></b> ႏွင့္ ျမန္မာက်ဴးပစ္ဖိုရမ္ <b><a href="http://myanmarcupid.net/" target="_blank">myanmarcupid.net</a></b> တို႔ကို ကိုးကားပါတယ္။)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-6025243599252102391?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-82462304775032972009-10-09T15:56:00.000+08:002009-10-09T15:56:03.059+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/Ss7sW2Bv_KI/AAAAAAAAAcg/W-q7THYvCgo/s1600-h/8minutesold.com.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/Ss7sW2Bv_KI/AAAAAAAAAcg/W-q7THYvCgo/s200/8minutesold.com.jpg" /></a><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #0b5394; font-size: x-small;">photo: 8minutesold.com</span><br /></div><b style="color: #0b5394;">ကဗ်ာ</b><br /><br />ကဗ်ာႀကီးႀကီးေရးဖို႔<br />ကမာၻႀကီးပါရမွာလား။<br /><br />ဆင္ႀကီးကိုဂဠဳန္ခ်ီတဲ့<br />ကမာၻႀကီးကို ငါမခ်ီႏိုင္ဘူးကြယ့္။<br /><br />ကမ္းေျခမွာ ေကာက္ရခဲ့တဲ့<br />ေပါက္စန ကဗ်ာေလးပါ<br />တက္မနင္းၾကပါနဲ႔။<br /><br /><span style="color: #274e13;">တင္မင္းထက္</span><br />ဝ၉.၁ဝ.ဝ၉<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-8246230477503297?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-87056859114740843462009-10-06T09:06:00.008+08:002009-10-06T09:14:30.523+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SsqWXPC5RTI/AAAAAAAAAb4/_FbkQ-WC6UE/s1600-h/Bagyi+Aung+Soe_Photo.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="270" src="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SsqWXPC5RTI/AAAAAAAAAb4/_FbkQ-WC6UE/s320/Bagyi+Aung+Soe_Photo.jpg" width="180" /></a><br /></div><div style="color: #0b5394; text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဗဂ်ီေအာင္စိုး (၁၉၂၄-၁၉၉ဝ)<br /><br /></span><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ျမန္မာႏိုင္ငံကို ေမာ္ဒန္ပန္းခ်ီနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့သူ တဦးျဖစ္ပါတယ္။</span><br /></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> အေပၚက ဓာတ္ပံုက သူဆံုးၿပီးစက ယုဒသန္မွာ လုပ္တဲ့ အမွတ္တရ ျပပြဲမွာ ေရာင္းတဲ့ ပံုပါ (</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">လက္ကိုင္ပုဝါမွာ ေဆး႐ိုက္ထားတာ)</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">။</span><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> မေန႔က ဘေလာ့ဂ္လည္ရင္း <a href="http://imaginarycloudsno2.blogspot.com/" style="color: #38761d;" target="blank">imaginarycloudsno2</a> မွာ ဗဂ်ီေအာင္စိုး ဆိုၿပီး လင့္ခ္ေပးထားတာ ေတြ႕ပါတယ္။ အံ့ဩဝမ္းသာ သြားပါတယ္။ အဆင္အျပင္က အစ ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းတဲ့ ဆိုဒ္ပါ။ မဂၢဇင္း သ႐ုပ္ေဖာ္ ပန္းခ်ီေတြက စၿပီး၊ ဘယ္ တုန္းက ဘယ္ကဗ်ာမွာ ဆြဲထားတဲ့ပံု စသည္ျဖင့္ မွတ္တမ္းနဲ႔ တကြ ေဖာ္ျပ ထားပါတယ္။ ဗဂ်ီေအာင္စိုးရဲ႕ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ ေလးစားသူ လူႀကီး လူငယ္မ်ား စုစည္းၿပီး လုပ္တဲ့ ဆိုဒ္လို႔ ဆိုပါတယ္။<br /><br /></span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SsqY2I2rwGI/AAAAAAAAAcA/mDrPjRWcF-c/s1600-h/Bagyi+Aung+Soe.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SsqY2I2rwGI/AAAAAAAAAcA/mDrPjRWcF-c/s320/Bagyi+Aung+Soe.jpg" /></a><br /></div><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒါက Website ပါ ..</span><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><a href="http://www.bagyiaungsoe.com/" target="blank"><b>http://www.bagyiaungsoe.com/</b></a><br /><br />ဒါက သူတို႔ပဲ လုပ္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ပါ ..</span><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><a href="http://bagyiaungsoe.wordpress.com/" target="blank"><b>http://bagyiaungsoe.wordpress.com/</b></a><br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-8705685911474084346?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-31633455298530208752009-09-25T15:19:00.002+08:002009-09-25T15:20:55.927+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SrxuXBHoauI/AAAAAAAAAVY/dIsR-WwKV44/s1600-h/pot_parasolgarden.com.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SrxuXBHoauI/AAAAAAAAAVY/dIsR-WwKV44/s200/pot_parasolgarden.com.jpg" /></a><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: #0b5394; font-size: x-small;">Photo: parasolgarden.com</span><br /></span><br /></div><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b style="color: #351c75;">ရပ္တန္႔ေနေသာ ေန႔စြဲမ်ား</b><br /><br />ငယ္ငယ္တုန္းကမုန္႔ေတြကပိုခ်ိဳတယ္<br />အခ်ိန္ေတြကလည္းပိုၾကာတယ္<br />စာသင္ႏွစ္ တႏွစ္ တႏွစ္ ဆိုရင္<br />မၿပီးဆံုးေတာ့ဘူးထင္ရေလာက္ေအာင္ၾကာတယ္<br />ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြကလည္း<br />စာေတြအားလံုးျပန္ေမ့သြားတဲ့အထိၾကာတယ္။<br /><br />ခုေတာ့<br />ဆံပင္ေတြရွည္လာမွ<br />တလကုန္မွန္းသိေတာ့တယ္။<br /><br />ခု ဒီဇင္ဘာထြက္ရင္<br />ေနာက္ ဒီဇင္ဘာ လူစားဝင္မယ္တဲ့<br />ကစားပြဲက ရပ္လို႔မရဘူးေလ။<br /><br />မက္တဲ့ အိပ္မက္အလိုက္<br />ညတာ ရွည္လိုက္ တိုလိုက္ပါပဲ။<br /><br />ေလထဲမွာခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ပန္းဆိုင္းေလးေတြလို<br />ရပ္တန္႔ၿငိမ္သက္စြာ အၿမဲေမႊးျမေနတာကေတာ့<br />သူနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ ျမကြ်န္းသာေန႔စြဲမ်ား ...။<br /><br /><span style="color: #990000;">တင္မင္းထက္</span><br />၂ဝဝ၉<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-3163345529853020875?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-60619585144635158952009-09-24T01:20:00.002+08:002009-09-24T01:23:21.800+08:00<span style="font-family: Zawgyi-One;">ျမန္မာက်ဴးပစ္ဖိုရမ္ကေန တဆင့္ ျမန္မာမ်ားအတြက္ ျမန္မာ (<a href="http://www.m4mcommunity.org/" target="_blank">Myanmar for Myanmars</a>) ဆိုတဲ့ အြန္လိုင္း အဖြဲ႔အစည္းေလး ျဖစ္ေပၚလာပံုနဲ႔ ၂</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ၉ စက္တင္ဘာ ၁၅ ရက္ေန႔က လႊဲေျပာင္းလွဴဒါန္း ခဲ့ၾကတဲ့ စာသင္ေက်ာင္းေဆာင္ (ဒဂံုဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႕နယ္က ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ စာသင္ေက်ာင္း အတြက္) အေၾကာင္း ေရးျပခ်င္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ခုေတာ့ ဒီကဗ်ာေလးနဲ႔၊ ေရႊဝါျပည္မွာ တင္ထားတဲ့ ကိုေဘာ့က်န္ ကဗ်ာ ၂ ပုဒ္ကို ဖတ္ထားၾကပါဦး။<br /></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SrpWa7cGRxI/AAAAAAAAAVA/48w0z8a-7Do/s1600-h/logo.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SrpWa7cGRxI/AAAAAAAAAVA/48w0z8a-7Do/s200/logo.JPG" /></a><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #0b5394; font-size: large;">ျမန္မာမ်ားအတြက္ ျမန္မာ</span><br /><br />သမီးေရ ...<br />တီဗြီပဲၾကည့္မေနနဲ႔<br />စာလဲက်က္ဦး ...<br /><br />သမီးေရ ...<br />ထမင္းခ်ည္းစားေနရင္<br />ဘယ္အား႐ွိပါ႔မလဲ ...<br /><br />သားေရ ...<br />ခဲတံနဲ႔ေလွ်ာက္ျခစ္ရင္<br />နံရံေတြညစ္ကုန္မွာေပါ႔ ...<br /><br />သမီးေရ ...<br />သားေရ ...<br />... ... ... ... ...<br /><br />အဲဒီလို ဆိုရင္းေျပာရင္း<br />နာဂစ္ရဲ႕ ကေလးေလးေတြ<br />ျပန္ျမင္ေယာင္လာ ...<br /><br />ဘယ္မွာလဲ သူ႔ညစာ<br />ဘယ္မွာလဲ သူ႔အမိုးအကာ<br />ဘယ္မွာလဲ သူ႔သင္ခန္းစာ<br /><br />ငါ႔သမီး ငါ႔သား<br />ငါ႔အေရးပဲ<br />ငါေတြးေနမိသလား ...<br /><br />ၿပံဳးေပ်ာ္ႏိုင္တဲ့ ဘ<span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ</span>ေတြမ်ားေစဖို႔<br />တို႔စြမ္းသမွ်ေဆာင္ၾကစို႔ ...<br /><br /><span style="color: #990000;">တင္မင္းထက္</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ</span>၅<span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ</span>၈<span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ</span>၈<br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="color: #0b5394;">(ဝန္ခံခ်က္။&nbsp; ။ ကဗ်ာကို ျမန္မာက်ဴးပစ္ဖိုရမ္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကဗ်ာေနာက္ဆံုးပိုဒ္မွာ ျမန္မာမ်ားအတြက္ ျမန္မာအဖြဲ႕ ၏ ေဆာင္ပုဒ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္သူေရးတယ္ ဆိုတာ ျပန္ေဖာ္ျပေပးပါမယ္။)</span> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-6061958514463515895?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-28181728757605033352009-09-06T00:18:00.013+08:002009-09-12T09:43:11.902+08:00မီးမီးေခ်ာ ဘေလာ့ဂ္အေၾကာင္း ေျပာတုန္းက၊ ပန္းခ်ီအေၾကာင္း ေျပာရင္း ကြ်န္ေတာ္လည္း ရွားရွားပါးပါး ၂ ကား ၃ ကား ဆြဲဖူးတယ္ ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။<br /><br />တကယ္က ပန္းခ်ီဆြဲတယ္ ဆိုေပမယ့္ ခဲတံနဲ႔ စုတ္တံနဲ႔ ဆြဲတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ မေတာ္တဆ ျဖစ္တဲ့ Effect ေတြ အားကိုးနဲ႔ ဆြဲတာပါ။<br /><br />ပထမဆံုးနည္းက Time တို႔ Newsweek တို႔ထဲက ေရာင္စံုစာရြက္ေတြ ၿဖဲၿပီး ျပန္ကပ္တဲ့ Collage နည္းပါ။ မူလပံုရဲ႕ အရိပ္၊ အ႐ုပ္ နဲ႔ အေရာင္ေၾကာင့္ မထင္မွတ္ပဲ ပိုေကာင္း သြားတတ္ပါတယ္။ စီးပြား ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ ၂ ကား တိတိ ဆြဲဖူးတာ ခုေတာ့ ျပန္ရွာ မရေတာ့ပါ။ တကားကေတာ့ ခပ္လြယ္လြယ္ ပန္းအိုးပံုပါ။ ေရာင္စံု စကၠဴစ ေသးေသးေလးေတြကို အစုလိုက္ အစုလိုက္ ကပ္လိုက္ေတာ့ ပန္းေရာင္စံု ျဖစ္ေရာ။ ေနာက္တကားကေတာ့ ပန္းခ်ီကိုၿမိဳး ကို တုထားတာပါ။ ေယာက်ာ္းေလး ကိုယ္တပိုင္းပံု၊ ဆံပင္လြင့္ေနတာက တိမ္ေတြ၊ ကိုယ္လံုးေနရာမွာက ေက်ာက္ေတာင္ပံုေတြ၊ ရင္ဘတ္မွာ အေပါက္တေပါက္၊ အဲဒီကမွ ႐ိုးတံတခု ထြက္လာၿပီး ႏွင္းဆီတပြင့္ ပြင့္ေနတဲ့ပံု။ (ျပစရာ မရွိေတာ့ ေျပာခ်င္တိုင္း ေျပာလို႔ ရတာေပါ့။)<br /><br />ေနာက္တနည္းကေတာ့ အဆင့္ျမင့္နည္းပညာ တခုျဖစ္တဲ့ ေဆးစက္မႈန္ေလးေတြနဲ႔ ဆြဲတဲ့နည္းပါ (မူႀကိဳေတြမွာ သံုးေလ့ရွိပါတယ္ :P)။ သားပြတ္တံနဲ႔ ေဆးကိုတို႔ၿပီး အမႈန္ေလးေတြ ျဖန္းတဲ့ နည္းပါ။ သူက ၂ မ်ိဳး လုပ္လို႔ရတယ္။ ဆိုင္းဘုတ္မွာ နာမည္ေရးသလိုမ်ိဳး ကဒ္ျပားေပၚမွာ ေဆးထိေစခ်င္တဲ့ ေနရာေတြကို အေပါက္ေဖါက္ထားၿပီး ေဆးနဲ႔ ျဖန္းတာပါ။ ဒါမွမဟုတ္ ပထမနည္းနဲ႔ ေျပာင္းျပန္၊ ကဒ္ကေလးေတြကို ျဖတ္ၿပီး မထိေစခ်င္တဲ့ ေနရာကို အုပ္ထားတာပါ။ ဒါမ်ိဳးေပါ့ ..<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SqKL10SlMNI/AAAAAAAAATA/nBQRFSYcHeU/s1600-h/ehow.com.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SqKL10SlMNI/AAAAAAAAATA/nBQRFSYcHeU/s200/ehow.com.jpg" /></a></div><div style="color: #0b5394; text-align: center;"><span style="font-size: x-small;">ehow.com</span></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"><br />အဲဒီနည္းနဲ႔ ကံေကာ္ ၂ ပြင့္ ပံုဆြဲျဖစ္ပါတယ္။ အရြက္ေတြ ပြင့္ဖတ္ေတြ ေနရာကို ကဒ္ကေလးေတြ ျဖတ္ၿပီး ဖံုးထား။ ေကာင္းကင္ အျပာနဲ႔ သစ္ရြက္ အစိမ္းကို သားပြတ္တံနဲ႔တို႔ ၿပီးေတာ့ ဘီးေပၚမွာ ျခစ္ၿပီး ေဆးျဖန္းပါတယ္။ ေဆးမႈန္ေလးေတြ ေရာသြားေတာ့ ၾကည့္လို႔ေကာင္းပါတယ္။ ကံ့ေကာ္ဝတ္ဆံ ေနရာကိုေတာ့ ေဆးအဝါ ထူထူပံု၊ ဆူးခြ်န္နဲ႔ ဆြလိုက္ေတာ့ စကၠဴသား ပြၿပီး ဝတ္ဆံနဲ႔ တူသြားပါတယ္။<br /><br /><div style="color: #0b5394;">ကံေကာ္ပန္းေတြနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့</div><div style="color: #0b5394;">ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြဟာ</div><div style="color: #0b5394;">သူ႔ကို ရည္စူးခဲ့တာပါ ..</div><br />ပထမဆံုး တကားကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ေကာင္မေလးဆီ ေရာက္သြားတာေပါ့ (ရန္ကုန္အိမ္က နံရံမွာ ခ်ိတ္ရက္သား က်န္ခဲ့ပါတယ္။) ေနာက္ ဆင္တူ ၂ ကား ထပ္ဆြဲၿပီး ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္း အတြဲ ၂ တြဲ ကို မဂၤလာလက္ဖြဲ႔&nbsp; လိုက္ပါတယ္။ ထူးထူးျခားျခားေလးလည္း ျဖစ္တာေပါ့။ (လက္ဖြဲ႔ဖိုးလည္း သက္သာ :P)<br /><br />ဒီပံုကေတာ့ (ေကာင္း + ေအး) ကို လက္ဖြဲ႔ခဲ့တဲ့ ကားပါ ..<br /><span style="color: white;">.</span> </div><div style="text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SqKPFojfJ4I/AAAAAAAAATI/J0xfijNLOnk/s1600-h/tin+min+htet.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SqKPFojfJ4I/AAAAAAAAATI/J0xfijNLOnk/s400/tin+min+htet.jpg" /></a></div><div style="text-align: center;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-2818172875760503335?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-44408328843373094582009-09-03T09:49:00.003+08:002009-09-03T12:58:57.611+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/Sp8lDEuwJ1I/AAAAAAAAASI/avJbErfITpk/s1600-h/zazzle.com.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/Sp8lDEuwJ1I/AAAAAAAAASI/avJbErfITpk/s200/zazzle.com.jpg" /></a></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: x-small;"><span style="color: #0b5394;"></span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: x-small;"><span style="color: #0b5394;">zazzle.com</span></span></div><div style="color: #674ea7;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One;">ငါး</span></b></div><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br />ပင္လယ္ျပင္ကိုေငးၾကည့္ေနမိတဲ့ တေန႔<br />ငါးေလးတေကာင္ အနားမွာလာထိုင္ၿပီး သူ႔အေၾကာင္းေျပာျပခဲ့တယ္<br />ေရကူးဝါသနာဆိုတာမသိဘူး တသက္လံုးကူးခတ္ခဲ့ရတယ္ .. တဲ့<br />နီးကပ္တယ္ထင္ရတဲ့ လရိပ္ဟာလည္း ေဝးတာပါပဲ .. တဲ့<br />တည္ၿငိမ္တဲ့ေရျပင္ေအာက္မွာလည္း ဝဲဂယက္ေတြရွိတယ္ .. တဲ့<br />ေနာက္ဆံုးေတာ့<br />ေရထဲက သူ႔မ်က္ရည္ကို ဘယ္သူမွ မျမင္ႏိုင္ပါဘူး .. ဆိုၿပီး<br />အေဝးႀကီးကိုထြက္သြားတယ္ ဘယ္ေတာ့မွျပန္မလာေတာ့ဘူး<br />ေရမကူးတတ္ေပမယ့္ ငါလည္း ငါးတေကာင္ပါပဲ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း<br />ပုလင္းလြတ္တလံုးထဲ ထည့္ေမွ်ာလိုက္တယ္ သူဖတ္ရမွာပါ။<br /><br /><span style="color: #38761d;">တင္မင္းထက္</span><br /><br />(အိႁႏၵာ ရဲ႕&nbsp; <a href="http://eaindrar.blogspot.com/2009/08/blog-post_29.html" target="_blank">ငါးျပတိုက္</a> ကအျပန္၊ ငါးတေကာင္နဲ႔ ေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-4440832884337309458?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-53088683279718017632009-08-28T16:20:00.009+08:002009-08-28T21:52:51.386+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SpeejZ-Vo0I/AAAAAAAAAQ4/rm-vFh200lk/s1600-h/cupid.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SpeejZ-Vo0I/AAAAAAAAAQ4/rm-vFh200lk/s200/cupid.jpg" /></a></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #0b5394; font-size: x-small;">Photo: vidalia_11 (flickr.com)</span></div><br /><div style="text-align: left;"><div style="color: #0b5394;"></div><div style="color: #0b5394;"><b>ျမား</b></div><br />ခ်စ္ဆိပ္ရည္ သုတ္လူးထားတဲ့<br />စူးရွတဲ့ျမားကို သိမ္းေလ<br />ေ႐ႊေတာင္ပံေတြ အနားေပး<br />ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ထိုင္ေနပါလား<br />အေဆြ ... ျမားနတ္ေမာင္။<br /><br />ေျပမေယာင္ ေကြးမေယာင္<br />ညိဳေမွာင္တဲ့မ်က္ခံုးနဲ႔ ေလးတင္<br />ညွိဳ႔ငင္တဲ့မ်က္ဝန္း အပစ္<br />စူးနစ္ခဲ့ရ ႏွစ္ေပါင္းတရာ။<br /><br /><span style="color: #38761d;">တင္မင္းထက္</span><br />၂၈.ဝ၈.ဝ၉</div><div style="text-align: left;"><br />(ခ်စ္ဇနီးသို႔ ...)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-5308868327971801763?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-45531982158613045632009-08-26T01:31:00.012+08:002009-08-26T22:47:16.344+08:00<div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SpQaRw0Gl9I/AAAAAAAAAPA/PKp9Nlee9f0/s1600-h/A_184.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SpQaRw0Gl9I/AAAAAAAAAPA/PKp9Nlee9f0/s200/A_184.gif" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><span style="font-family: Zawgyi-One;"> &nbsp;</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဂရိ ေတြးေခၚပညာရွင္ ဆိုကေရးတီး (Socrates) အေၾကာင္း မဟုတ္ပါဘူး။&nbsp; </span><span style="font-family: Zawgyi-One;"><a href="http://sonata-cantata.blogspot.com/2009/08/blog-post_16.html" target="_blank">SONATA-CANTATA</a>&nbsp; </span><span style="font-family: Zawgyi-One;"> မွာ </span><span style="font-family: Zawgyi-One;">မသီတာ ဆို-က-ေရး-တီး အေၾကာင္းေရးထားတာ ေတြ႔ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ပါရမီကို ႀကံဳရင္ေရးပါ့မယ္၊ ေျပာထားမိပါတယ္။<b style="color: #0b5394;">&nbsp;</b></span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b style="color: #0b5394;">ဆို</b></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br />ကြ်န္ေတာ့္ အသံဟာ အေမ့အသံကို ၁ဝဝ% အေမြဆက္ခံၿပီး ဘယ္ကီးမွ မ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">င္</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">၊</span><span style="font-family: Zawgyi-One;"> သီခ်င္းဆိုရင္ စာရြတ္ေနသလား အေမးခံရပါတယ္။ အလယ္အလတ္ သီခ်င္းေတြကို မႀကိဳက္</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">။</span><span style="font-family: Zawgyi-One;"> တခုခု ဆန္းသစ္မွ ႀကိဳက္ပါတယ္။ အသံမေကာင္း၊ အဆိုမပိုင္ေပမယ့္ ခင္ေမာင္တိုး - မြန္းေအာင္ အစ၊ ထူးအိမ္သင္ - ေလးျဖဴ အလယ္၊ ၾကက္ဖ - အရိုး အဆံုး သီခ်င္းေပါင္း မ်ားစြာ အလြတ္ရပါတယ္။</span><span style="font-family: Zawgyi-One;"> ဆိုရခက္တဲ့ ကိုေစာညိန္း။ ခင္</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">မ္း စတဲ့ သီခ်င္းေတြကို ဟိုေအာ္ ဒီေအာ္ လုပ္တတ္ပါတယ္။<br /><br />ငယ္ငယ္က အိမ္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဖဲစုရိုက္ၾကၿပီဆို</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">၊ </span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကြ်န္ေတာ္ ရံႈးေနလို႔ကေတာ့ နားမသက္သာဖူး မွတ္ေပေတာ့။ ကိုေနဝင္း သီခ်င္းဖြင့္ နည္းနည္းပါးပါး လိုက္ဆိုလိုက္ရင္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ စိတ္ညစ္။ လူမရႊင္ေတာ့ ဖဲက် ျဖစ္ကုန္ၾကပါတယ္။<br /><br /><b style="color: #0b5394;">က</b></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br />စင္ေၾကာက္တဲ့ သူဆိုေတာ့ တသက္မွာ တခါပဲ စင္ေပၚ တက္ကဖူးပါတယ္။ ၈ တန္းတုန္းက နယ္မွာပါ။ ေက်ာင္းက ၈ တန္း ၄ ေယာက္ပဲ ရွိတဲ့ တြဲ-အလက မွာ။ သီတင္းကြ်တ္မွာ ဆရာကေတာ့ပြဲ နဲ႔ ေက်ာင္းကပြဲ လုပ္ပါတယ္။ ပြဲငတ္တဲ့ ေဒသဆိုေတာ့ ရြာလံုးကြ်တ္ လာအားေပး ၾကမွာပါ။ ေက်ာင္းမွာက လူက နည္းနည္းေလး ဆိုေတာ့ ဘယ္လိုမွ ေျပးမရ။ ဖိုးသူေတာ္ ယိမ္းထြက္ရပါေတာ့တယ္။ <br /><br />အဲဒီတုန္းက ျဖဴျဖဴသြယ္သြယ္ဆိုေတာ့ မိန္းကေလးလို </span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">တ္ၿပီး ေတးသရုပ္ေဖာ္လိုမ်ိဳး ကခိုင္းဖို႔ ဆရာ / ဆရာမမ်ားက ရက္ရက္စက္စက္ ႀကံၾကပါေသးတယ္။ မွတ္မိေသးတယ္ "ကမ္းစပ္ တို႔ဟာကမ္းစပ္ မင္းဟာ ေရလိႈင္းေလးေပါ့" .. ဆိုတဲ့ သီခ်င္းနဲ႔ေပါ့။ အက သင္ေပးတဲ့ သူက မူလတန္းျပ လုပ္အားေပး ဆရာမ၊ သူက ေရွ႕က ကျပ၊ ကြ်န္ေတာ္က ႀကိဳးစားၿပီး လိုက္ကေသာ္လည္း၊ ကပံု အခ်ိဳးက်လြန္းေတာ့ သူ႔ကို ေနာက္ပါတယ္ ဆိုၿပီး ဆက္မသင္ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒါနဲ႔ ၇ တန္းေက်ာင္းသူ တေယာက္က သင္ေပးပါတယ္။ ဒီတခါမွာေတာ့ အက ဆရာမ ထိုင္ငို သြားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အက ပညာခန္းလည္း ဖိုးသူေတာ္ယိမ္းနဲ႔ပဲ တခန္းရပ္သြားပါတယ္။<br /><br /><b style="color: #0b5394;">ေရး</b></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br />ဒါကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ပါရမီ ဆိုတာထက္ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ပါရမီပါ။ ကြ်န္ေတာ္ သီခ်င္းမေရးဖူးပါ။ ကဗ်ာတပုဒ္ကိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက သူဆိုမယ္ ဆိုၿပီး (အလကား ရတာလည္း တေၾကာင္း) သံစဥ္ ထည့္ဆိုဖူးပါတယ္။<br /><br />သူ႔အႀကံကလည္း မေသးပါ။ အလကား ရတဲ့ သီခ်င္း တေခြစာစုၿပီး စီးရီးထုတ္မယ့္ အႀကံပါ။ နီးစပ္ရာ လိုက္ရွာရင္းနဲ႕ တတန္းႀကီးတဲ့ အကိုႀကီး တေယာက္က သီခ်င္းေတြ ဗလာစာအုပ္နဲ႕ တအုပ္ ေပးလိုက္ပါတယ္။ ႀကိဳက္တာေလးေတြ ေရြးၿပီး အေခြၾကမ္းသြင္း၊ အဲဒီ အကိုႀကီးကို သြားဖြင့္ျပပါတယ္။ သီခ်င္း တပုဒ္ အေရာက္မွာေတာ့ အကိုႀကီး ထခုန္ပါေတာ့တယ္။ "ဒါ .. ဒါ .. ငါ့ရည္းစားစာ" တဲ့။ စာအုပ္ ေနာက္ဆံုးမွာ ေရးထားတဲ့ ရည္းစားစာကို သီခ်င္းမွတ္လို႔ ဆိုျပစ္လိုက္တာပါ။ သူ႔ အေခြကလည္း ထြက္မလာျဖစ္ေတာ့၊ ကြ်န္ေတာ့္ ကဗ်ာလည္း ေမာင္စိန္ဝင္း ကဗ်ာေတြလို သီခ်င္းျဖစ္ခြင့္ မႀကံဳလိုက္ပါ။<br /><br /><b style="color: #0b5394;">တီး</b></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br />၁</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;"> တန္း ၿပီးေတာ့မွ ဂစ္တာတီး စသင္ပါတယ္။ ပထမဆံုး တက္ျဖစ္တာက ဆူးေလနားက တိုက္ခန္း အေပၚထပ္မွာ သင္တဲ့ သင္တန္းပါ။ ေနာက္ေတာ့ အလံု ကရင္ၿခံက ကလပ္စစ္ကယ္တီးတဲ့ ဆရာႀကီးဆီမွာ ဆက္သင္ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ဆံုး ဆရာကေတာ့ အရင္က E-Machine မွာ ကီးဘုတ္တီးတဲ့ သူပါ။ ေတာ္မီေက်ာ္ႏိုင္တို႔ ဝိုင္း ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ ဆရာက အမ်ားႀကီး ငယ္ပါတယ္။ ၁၆-၁၇ ေလာက္နဲ႔ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ တီးလာတဲ့ သူပါ။ </span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ငယ္ငယ္က စာလည္းေတာ္၊ ဂီတမွာလည္း ထူးခြ်န္တဲ့ သူပါ။ </span><span style="font-family: Zawgyi-One;">သူ႔</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">အေဖက အေတာ္အသင့္လည္း ျပည့္စံုတဲ့၊ လူ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">လည္း </span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေလးစားတဲ့ စာေရးဆရာႀကီး တဦးပါ။ သူ႔ကို ဖ်က္တာကေတာ့ (ထံုးစံအတိုင္း) မူးယစ္ေဆးပါပဲ။ ေနာက္ဆံုး သူ႔ အသက္ကိုပါ ယူသြားပါတယ္။<br /><br />ဆရာေတြ နာမည္ကို အတိအက် မေဖာ္ျပ ထားတာက ဆရာ့ေက်းဇူး မသိလို႔ မဟုတ္။ ဆရာေတြ နာမည္ပ်က္မွာ စိုးလို႔ပါ။ ဆရာ ၃ ေယာက္သာ ေျပာင္းသြားတယ္၊ ဂစ္တာကို ေရာင္းေကာ့ဒ္ သီခ်င္းတခ်ိဳ႕ ေခါက္တတ္တာက လြဲရင္၊ ႀကိဳးကို မညွိတတ္လိုက္ပါဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">(ခုလည္း "ေရႊဟသၤာေမာင္ႏွံရယ္ .. ေတာင္ပံယွက္ၿပီ .. လည္ခ်င္းမွီလို႔ .." .. ဆိုတဲ့ ဆည္းဆာ ကို ေအာ္ေနပါတယ္။ တကယ္က အဲဒီ သီခ်င္းကို အစအဆံုး မရပါဘူး။ မရတရ သီခ်င္းက ပိုဆိုလို႔ ေကာင္းတယ္ မဟုတ္လား။)</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"> <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-4553198215861304563?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-19650386094156449952009-08-19T23:19:00.003+08:002009-08-19T23:20:46.438+08:00<b>ကံ့ေကာ္ေတာ</b><br /><br />ရနံ႔ေကာက္သူေတြ မရွိတဲ့<br />ေနာက္ထပ္ေႏြဦးတခုမွာ<br />မ်က္ရည္စိုလို႔ ငိုေနၾကစဲလား<br /><br /><span style="color: #38761d;">တင္မင္းထက္</span><br />၂ဝဝ၉<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-1965038609415644995?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-79836693697895661522009-08-19T16:29:00.002+08:002009-09-11T22:05:00.651+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/Sou3VRrXdzI/AAAAAAAAAOg/Pm4dUe3z288/s1600-h/NayMyoSay.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://2.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/Sou3VRrXdzI/AAAAAAAAAOg/Pm4dUe3z288/s320/NayMyoSay.JPG" width="250" /></a></div><div style="text-align: center;"><a href="http://www.naymyosay.com/" target="_blank"><span style="color: #0b5394; font-size: x-small;">ပန္းခ်ီ - ေနမ်ိဳးေဆး</span></a></div><b style="color: #0b5394;">ကမ္းေျခ</b><br /><br />ေရပန္းဆိုတာကို စျမင္ဖူးေတာ့<br />မွင္သက္ေငးေမာေနမိ<br />ေရမႈန္စိန္စ လင္းလက္တဲ့<br />ငယ္ဘဝရဲ႕ ပြဲေတာ္ညတခုမွာ။<br /><br />ပင္လယ္ကို ေရာက္ခဲ႔တာလား<br />နယ္ေျမသစ္ မေတြ႔ခဲ႔ေပမယ့္<br />ငါးမန္းေတြဘာေတြနဲ႔ ေတြ႔ခဲ႔<br />ကမ္းေဝးတဲ့ေန႔ေတြ။<br /><br />လက္ယက္သဲတြင္းေလးေဘးမွာ<br />ေရၾကည္ေအးျမ<br />အနည္က်ေအာင္ေစာင့္ၿပီး<br />သူ႔ကို တိုက္ခ်င္ပါေသးတယ္။<br /><br /><span style="color: #38761d;">တင္မင္းထက္</span><br />(၂၂.ဝ၇.ဝ၉)<span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: #444444;">မေနာ္ရဲ႕ "ကြ်န္မခ်စ္ေသာကဗ်ာမ်ား" မွာ ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးပါတယ္။ </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-7983669369789566152?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-47255145042426633652009-08-17T18:27:00.003+08:002009-08-18T12:50:56.679+08:00<b>စာတိုငညိဳ</b><br /><br />စာအုပ္စုတဲ့သူ အမ်ားစုက စာအုပ္ခိုးရင္ ငရဲမႀကီးဘူး ထင္ေနတတ္ၾကတယ္။ ငွားတယ္လို႔ပဲ စိတ္ထဲမွာ ထားၾကတာ၊ ျပန္မေပးတာက တပိုင္းေပါ့။ <br /><br />ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ဆီက ပါသြားတာက အမ်ားႀကီး ပိုမ်ားပါတယ္။ တမင္ျပန္မေပးတာက မွတ္မွတ္ရရ တအုပ္ပဲ ရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ဆီက သီခ်င္းစာအုပ္ တထပ္ႀကီးငွားၿပီး ျပန္မေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆီကပါ။ သူ႔စာအုပ္ေတြက စိတ္ႀကိဳက္တအုပ္ (ေမွာ္႐ံုေတာ္မွာ ေမာလွၿပီ) ကိုငွား၊ ၿပီးေတာ့ အေပ်ာက္ ရိုက္လိုက္ပါတယ္။<br /><br />စာအုပ္ မေပ်ာက္ေအာင္ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ စာအုပ္မငွားတာပါ။ ဒါေပမဲ့ စာအုပ္ေကာင္း တအုပ္ဖတ္ရရင္ ဘယ္သူေတာ့ ႀကိဳက္မယ္ဆိုၿပီး ေပးဖတ္ခ်င္ပါတယ္။ အိမ္တိုင္ရာေရာက္ေတာင္ သြားေပးလိုက္ေသး။ အဲဒီေတာ့ ေပ်ာက္တာေပါ့။ "ေဘာင္းဘီဝတ္မိုးတိမ္" ဖေယာင္း လက္ေရး စာအုပ္ေလးဆို ကဗ်ာခ်စ္သူ တေယာက္က ငွားသြားတယ္။ "နန္းဟာဗီး" ဆို အဖံုးေလးပဲ က်န္ခဲ့တယ္။<br /><br />အထိအနာဆံုးက ဆရာေက (ဦးခင္ေဇာ္ ထင္တယ္) စာအုပ္ေတြပါ၊ သူ႔စာအုပ္ေတြမွာ စာေရးဆရာ လက္မွတ္ေတြ ပါပါတယ္။ လူထုဦးလွ၊ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ၊ ဆရာမင္းသုဝဏ္ စသည္ျဖင့္ အမ်ားႀကီးပါ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ စာေပျမတ္ႏိုးသူ တစ္ေယာက္က လက္မွတ္ပါတဲ့ စာအုပ္ ၁ဝ အုပ္ေလာက္ကို ေ႐ြးငွားၿပီး ျပန္မေပးေတာ့ပါဘူး။ ငွားတာကလည္း သေဘၤာတက္ရင္ ဖတ္ဖို႔တဲ့၊ ကြ်န္ေတာ္ကိုက "အ" တာပါ။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ အမ်ားဆံုးလုပ္တာက မဂၢဇင္းေတြထဲက ျဖဳတ္တာပါ။ အသစ္ကိုေတာ့ မလုပ္ပါဘူး။ သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ဝတၳဳ၊ ေဆာင္းပါး ပါရင္၊ လကုန္မွ တခါျပန္ငွားၿပီး ျဖဳတ္ပါတယ္။ ၿဖဲယူတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္၊ စာအုပ္ကို လံုးဝ ျဖဳတ္ပစ္ၿပီး ႀကိဳက္တာယူ၊ ဟန္မပ်က္ ျပန္ခ်ဳပ္ေပးပါတယ္။<br /><br /><b>Silver Pages</b><br /><br />Yellow Pages လိုမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ စီစစ္ေရးမိလို႔ ေငြမွင္သုတ္ ခံရတဲ့ စာမ်က္ႏွာေတြပါ။ စီစစ္ေရး မိရင္ လုပ္ၾကရတာက မ်ိဳးစံု၊ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း နည္းမ်ိဳးစံု သံုးၿပီး ဖတ္တာပဲ။ ၿဖဲထားတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဘာမွ လုပ္မရပါ။၊ စာရြက္ ၂ ႐ြက္ကို ပူးၿပီးေကာ္နဲ႔ ကပ္ရင္ စာရြက္ေလးၿဖဲ ေရစိမ္ၿပီး ျပန္ခြာ။ နည္းနည္းပါးပါး ထိလို႔ စကၠဴအပိုင္းနဲ႔ ပိတ္ကပ္ရင္ ေရဆြတ္ၿပီး ပြတ္ထုတ္၊ ေငြမွင္သုတ္ရင္ လက္သည္းဖ်က္ေဆးနဲ႔ ဖ်က္ (ဝယ္ကိုေဆာင္ထားတာ၊ အိမ္မွာ လက္သည္းဆိုးတဲ့သူ မရွိ)။<br /><br />ခ်ယ္ရီမွာ ပါတဲ့ ေမာင္သစ္ နဲ႔ ေမာင္ေသာ္က ေဆာင္းပါးေတြဆို ၂ ပုဒ္ လံုးလြတ္တဲ့ လက ခပ္ရွားရွား။ တခါတေလၾကေတာ့ ကိုယ္ကသာ ႀကိဳးစားပမ္းစား ခြာရတယ္၊ ဘာမွလည္း မဟုတ္။ စီစစ္ေရးက အေတြးေခါင္ၿပီး ပိတ္ထားတာ။ အဲ .. သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း နာမည္ကို ေငြမွင္သုတ္တဲ့ ေခတ္လည္း ရွိဖူးပါတယ္။<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SokwGwI2L-I/AAAAAAAAANo/a8d0QZKAcK0/s1600-h/censor+2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="285" src="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SokwGwI2L-I/AAAAAAAAANo/a8d0QZKAcK0/s320/censor+2.jpg" width="215" /></a></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #0b5394; font-size: x-small;">ကာတြန္းဦးေဖသိန္း (ေကာင္းကင္မဂၢဇင္းမွ)</span></div><b>စာအုပ္လိုင္း</b><br /><br />စာအုပ္စုရာမွာ တခ်ိဳ႕က စာေရးဆရာ ကို လိုက္စုတယ္။ တခ်ိဳ႕က အမ်ိဳးအစားကို လိုက္စုတယ္။ လူထုဦးလွ စုတဲ့သူ၊ ခရီးသြားေဆာင္းပါး စုတဲ့သူ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ပုဂံတိုက္ထုတ္ စာအုပ္မွန္သမွ် စုတဲ့သူလည္း ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ သူက စာအုပ္ အျပင္အဆင္၊ စာအုပ္ စီစဥ္ပံု နမူနာ ယူခ်င္လို႔ပါ။<br /><br />သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ကေတာ့ ေ႐ႊငါးေမြးနည္းကေန ႏြားေမြးျမဴေရးအထိ၊ ဗူး ဖ႐ံု သခြားကေန စပါးမ်ိဳးစပ္နည္း အထိ အဂၤလိပ္ ျမန္မာ စာအုပ္စံု စုပါတယ္။ ထူးဆန္းတာက ေျမနီကုန္းမွာေနတဲ့ သူ႔မွာ ဘာပင္ ဘာေကာင္မွ မရွိပါဘူး။ အခုေတာ့ အက္ဖ္အီးစီ ပြဲစားလုပ္ေနတယ္။<br /><br /><b>စင္ၿဖိဳျခင္း</b><br /><br />စာအုပ္စုတဲ့ သူေတြအဖို႔ တစ္ကယ့္ကို စိတ္မေကာင္းစရာပါ။ အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ စာအုပ္စင္ တစ္စင္လံုး ပုတ္ျပတ္ေရာင္းတာကို စင္ၿဖိဳတယ္ ေခၚပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ တစ္အုပ္စီ ေဈးမျဖတ္ေတာ့ပါဘူး၊ စာအုပ္ အဆိုးအေကာင္း အေနအထားကို ၾကည့္ၿပီး တစ္အုပ္ ဘယ္ေလာက္ဆိုၿပီး ပွ်မ္းမွ်ႏႈန္း ျဖတ္ပါတယ္။ တစ္ခါမွေတာ့ လိုက္မသြားဖူး ပါဘူး။ စင္ၿဖိဳၿပီး စာအုပ္ေတြ အပံုလိုက္ ေရာက္လာတာေတာ့ ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ ဝယ္ရတဲ့သူလဲ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။<br /><br />တခ်ိဳ႕ၾကေတာ့လဲ စင္မၿဖိဳေပမယ့္၊ အရင္ စုေဆာင္းထားတဲ့ သူေတြရဲ႕ တူ၊ သား စတဲ့ ေနာက္လက္ထက္မွာ နည္းနည္းစီခြဲၿပီး ကုန္ေအာင္ ေရာင္းတတ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ "ေမာင္ .. .. .. ကိုယ္ပိုင္စာၾကည့္တိုက္" ဆိုတဲ့ တံဆိပ္တံုးနဲ႔ စာအုပ္ေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိပါတယ္။ တစ္ဆိုင္ထဲက ရတာပါ။ ေမးၾကည့္ေတာ့ ဆံုးသြားတဲ့ သူ႔အေဖ စုထားတာေတြ၊ သားက လာေရာင္းတာတဲ့။ ေနာက္ဆံုးက် စာအုပ္ ဗီဒိုႀကီးပါ ေရာင္းသြားပါတယ္။<br /><br /><i><span style="color: #38761d;">(ဆက္ရန္ ...)</span></i><br /><br /><span style="color: #444444;">ဝန္ခံခ်က္။&nbsp; ။ ျမန္မာက်ဴးပစ္ဖိုရမ္တြင္ ေရးခဲ့သည္မ်ားကို ျပန္လည္တည္းျဖတ္ ထားပါသည္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6635428945914044324-4725514504242663365?l=tinminhtet.blogspot.com' alt='' /></div>tin min htethttp://www.blogger.com/profile/11162807101049664027noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6635428945914044324.post-75863006813370001042009-08-13T10:45:00.007+08:002009-08-26T10:27:18.592+08:00<span style="font-family: Zawgyi-One;"> <b>ေဘာ္တယ္ဆိုင္</b></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br />ေဘာ္တယ္ (Bottle) ဆိုင္ ဆိုတာကေတာ့ "ႏို႔ဆီခြက္ေတြ ဝယ္</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">၊ ပုလင္းေတြ ဝ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ယ္</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">" ဆိုတဲ့ အထမ္းနဲ႔ အေဟာင္းလိုက္ဝယ္တဲ့ သူေတြဆီက ျပန္ေကာက္တဲ့ ဆိုင္ေလးေတြပါ။ သတင္းစာေဟာင္း ဝယ္သလို၊ စာအုပ္ေဟာင္းကိုလည္း ပိႆာခ်ိန္နဲ႔ ဝယ္တာပါပဲ။ အဲဒီေခတ္က ဘားျပာေတြ ဘားေၾကာင္ေတြ ေခတ္မစားေသးေတာ့ အမ်ားစုက ေဆးလိပ္ ဖင္စီခံ ျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲဒီဆိုင္ေလးေတြကို </span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဦး</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">လ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">း </span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေမာင္နႏၵာတို႔လို လိုက္ၿပီး စာအုပ္ေကာက္တဲ့သူေတြ ရွိပါတယ္။ ဒီေန႔ အလံု၊ ေနာက္ေန႔ ကမာ႐ြတ္ စသည္ျဖင့္ လွည့္ေကာက္တာပါ။ အုပ္ခ်င္းေဈးနဲ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ </span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဆိုင္</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">က </span><span style="font-family: Zawgyi-One;">တ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ပိႆာ ၂ က်ပ္ ဆိုၿပီးေကာက္ထားရင္၊ စာအုပ္သမားက တပိႆာ ၅ က်ပ္ ေလာက္ ေပးၿပီး ျပန္ေကာက္တာပါ။ ေဘာ္တယ္ဆိုင္ကလည္း ေဈးပိုရေတာ့ စာအုပ္သမား ပယ္ခဲ့တာေတြကိုမွ အျခားကို ျပန္ေရာင္းပါတယ္။</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br />ကြ်န္ေတာ္လည္း အျခားၿမိဳ႕နယ္က ဆိုင္ေတြ မေရာက္ဖူးေပမယ့္၊ စမ္းေခ်ာင္း၊ ေျမနီကုန္းထဲေတာ့ ႀကံဳရင္ ဝင္ေမႊပါတယ္။ ဦးႏုရဲ႕ "လူေပၚလူေဇာ္ လုပ္နည္း" ေတာင္ ေဘာ္တယ္ဆိုင္က ရဖူးေသး။ (ကြ်န္ေတာ္က တက္က်မ္း ဖတ္ေလ့ မရွိေတာ့ ဆံုးေအာင္ေတာင္ မဖတ္ျဖစ္ပါဘူး၊ ျပန္ေရာင္းလိုက္တယ္။)</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br />ေဘာ္တယ္ဆိုင္က ရရင္ေတာ့ အသက္သာဆံုးေပါ့။ အေဟာင္းဆိုင္မွာ ေရာင္းတဲ့ေဈးကလည္း ေက်ာင္းသား တေယာက္တတ္ႏိုင္တဲ့&nbsp; ေဈးမ်ိဳးပါ။ ၈၈မွာ ပထမႏွစ္ တက္ေတာ့ တပတ္ မုန္႔ဘိုး ၅</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">။ တပတ္ကုန္ရင္ စာအုပ္ေကာင္းေကာင္း တအုပ္ </span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ယ္လို႔ရပါတယ္။ ဘုန္းႏိုင္တအုပ္ ၂</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;"> -၂၅။ ေဆြလိႈင္ဦးက တစ္က်ပ္ပံုမွာပါ။ ေနာက္ "မေအးပြင့္ ျမင့္ျမင့္စန္း" ရုပ္ရွင္ထြက္လာၿပီး၊ ျပန္ေဟာ့ လာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ တစ္အုပ္မွ ဆံုးေအာင္ မဖတ္ဖူးပါ။<br /><br /><b>ဆိုင္ျပန္</b><br /><br />အငွားဆိုင္ေတြက လေက်ာ္ စာအုပ္ေတြ ျပန္ေရာင္းတာကို၊ ဆိုင္ျပန္လို႔ ေခၚပါတယ္။ ေျမနီကုန္းမွာလဲ ၂ ဆိုင္ ၃ ဆိုင္ရွိပါတယ္။ နယ္က အငွားဆိုင္ေတြက တခါျပန္ ဝယ္ၾကပါတယ္။ သူတို႔က စာအုပ္အေဟာင္း သမားေတြနဲ႔ မတူပဲ၊ စီးပြားေရး သက္သက္မို႔ မရင္းႏွီးပါ။ အဲဒီေခတ္ကလဲ ခုလို စာအုပ္ေဟာင္း စာအုပ္ေကာင္းေတြ ျပန္ထုတ္တာ ေခတ္မစားေသးေတာ့၊ သူတို႔ဆီကလဲ </span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ယ္စရာ သိပ္မရွိပါ။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ </span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">တၳဳတို ေပါင္းခ်ဳပ္လိုမ်ိဳး၊ ေပါသြပ္လိုမ်ိဳး ရတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လိုင္း</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">င္တဲ့ စာအုပ္မ်ိဳးဆို ေဈးထဲက လူေတြက ေကာက္သြားတာ မ်ားပါတယ္။<br /><br /><b>စာအုပ္ထဲက ဇာတ္လမ္းေတြ</b></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br />စာအုပ္ထဲမွာ ေရးထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြကို ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အပို ဇာတ္လမ္းေလးေတြပါ။ တခ်ိဳ႕စာအုပ္ေတြမွာ ကဗ်ာ အတိုအစေလးေတြ၊ မွတ္စု အတိုအစေလးေတြ ေရးထားတတ္ပါတယ္။ တခါတေလလည္း စာအုပ္ထဲမွာ ေဈးစာရင္း စာ႐ြက္လိုမ်ိဳး ညႇပ္ပါလာတတ္ပါတယ္။ စိတ္ဝင္စား စရာပါ။</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ခုထိ မွတ္မိေနေသးတဲ့ တခုက ပလတ္စတစ္ အိတ္ေလးနဲ႔ ေသခ်ာထည့္ထားတဲ့ ဘာ႐ြက္မွန္း မသိတဲ့ သစ္႐ြက္ေျခာက္ေလး တ႐ြက္ပါ။ သစ္႐ြက္ေပၚမွာ "ခင္" လို႔ ေရးထားတယ္။ လက္ ၂ လံုးေလာက္ စာ႐ြက္ပိုင္းေလးလဲ ပါတယ္။ ေဖာင္တိန္နဲ႔ ေရးထားတဲ့ မိန္းကေလး လက္ေရး </span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ိုင္း</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ိုင္းေလးနဲ႔ "ဒါ...ခင္ေလး ကို ေစာင္းေရးထားတာ ေပါ့ေလ ... မခံႏိုင္ေပါင္" ... တဲ့။ သူတို႔ဇာတ္လမ္း ဘယ္လို အဆံုးသတ္ သြားတယ္ေတာ့ မသိ၊ အဲဒါေလး ၂ ခု ကို ကြ်န္ေတာ္ ၁</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဝ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;"> ႏွစ္ေလာက္ သိမ္းထား ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ျမန္မာျပည္က ထြက္လာေတာ့မွ ဘယ္မွာ က်န္ေနခဲ့တယ္ မသိ။<br />&nbsp;</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b>႐ိုး႐ိုးခ်ဳပ္၊ ခန္႔ခ်ဳပ္</b><br /><br />စုတဲ့ စာအုပ္ေတြက အေျခအေန အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ တစ္ခ်ိဳ႕က နဂိုအဖံုးနဲ႔၊ တစ္ခ်ိဳ႕က စာအုပ္ အငွားဆိုင္ကလို ေနာက္က ကတ္ထူ ေရွ႕ကဖလင္၊ တစ္ခ်ိဳ႕က ခန္႔ခ်ဳပ္။ အစက Original အဖံုးရဲ႕ တန္ဖိုး၊ ပထမႏွိပ္ျခင္းရဲ႕ တန္ဖိုးကို မသိေသးဘူး။ အဲဒါနဲ႔ အားလံုး ဆင္တူျဖစ္ေအာင္ ဆိုၿပီး။ အကုန္လံုး ခန္႔ခ်ဳပ္ အပ္လိုက္တယ္။ အပ္တာက စာအုပ္အေဟာင္း ေရာင္းတဲ့သူေတြကို ပါပဲ။ အကုန္လံုးေလာက္က စာအုပ္ ခ်ဳပ္တတ္ၾကတယ္။ ဆိုင္လူပါးတဲ့ အခ်ိန္</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">မွာ</span><span style="font-family: Zawgyi-One;"> ျပင္စရာရွိတဲ့ စာအုပ္ျပင္၊ ခ်ဳပ္စရာရွိတာ ခ်ဳပ္ၾကတာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္လဲ ေနာက္ေတာ့ ခ်ဳပ္တတ္သြားပါတယ္။<br /><br />ခုနက စကား ျပန္ဆက္ရရင္ - ခန္႔ခ်ဳပ္အပ္ေတာ့ နဂို အဖံုးေကာင္းေနတာ၊ ႏွေျမာစရာႀကီး ေျပာတာကို မရဘူး အတင္းအပ္တာပဲ။ ေနာက္ပိုင္း နဂို အဖံုးတန္ဖိုး သိလာေတာ့၊ မခ်ဳပ္ေတာ့ပါဘူး။ ဆိုင္ေတြမွာ အဖံုးပါတာ ေတြ႔ရင္ ကြ်န္ေတာ့္ အဖံုးမပါတာနဲ႔ လဲတယ္။ ပုဂံတိုက္ထုတ္ေတြ႔ရင္ အျခားတိုက္ထုတ္တာနဲ႔ ျပန္လဲတယ္။<br /><br />အငွားဆိုင္ခ်ဳပ္ ကိုေတာ့ သိၾကမွာပါ။ ခန္႔ခ်ဳပ္ဆိုတာက ဒီလိုမ်ိဳး -</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SoN9EcHyI9I/AAAAAAAAAMw/i8pPk_leQ0w/s1600-h/bookbinder.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_OOdeyQ0ZyaQ/SoN9EcHyI9I/AAAAAAAAAMw/i8pPk_leQ0w/s320/bookbinder.jpg" /></a>&nbsp;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ကဒ္ထူျပား ၂ ခုကို ေရွ႕ေနာက္ထည့္ၿပီး အေပၚက သားေရတု (သို႔) ျဗဳတ္ပါတဲ့ စကၠဴ တစ္မ်ိဳးနဲ႔ အုပ္လိုက္တာပါ။ ၿပီးေတာ့ ေရခံ (End Paper) စကၠဴနဲ႔ ထိမ္းရပါတယ္။ ပံုထဲမွာ ျပထားတဲ့နည္းက နည္းနည္း ပိုခက္တယ္။ စာအုပ္တန္းမွာ အသံုးမ်ားတာက အေႏွာင့္ကို ပိတ္စ (မ်ားေသာအားျဖင့္ အမဲ) နဲ႔ ကပ္၊ ကဒ္ထူကို ေပၚကို စိမ္းျပာေရာင္ စကၠဴ အေျပာင္နဲ႔ ဖံုးတယ္။ ၿပီးမွ နဂိုအဖံုး ရွိရင္ အေပၚက ထပ္ကပ္။ စာအုပ္ ေဘးသားကို မွင္နီနဲ႔ သုတ္လိုက္ေသးတယ္။ (တကယ္ကေတာ့ ညစ္ပတ္ေနတာေတြ ေပ်ာက္ေအာင္။)</div><br />ေနာက္ပိုင္းေတာ့ စာအုပ္ရဲ႕ နဂို႐ုပ္ မေပ်ာက္ေအာင္ ခ်ဳပ္တတ္လာတယ္။ Original အဖံုးက က်ိဳးေနရင္၊ အေပၚဆံုး