Jan 25, 2010

ကဗ်ာျမစ္မ်ား ဆံုစည္းေဝးကြာ (၂)


ကြ်န္ေတာ္ အာအိုင္တီ စတက္ေတာ့ ၁၉၈၈။ အေမွာင္ကို တြန္းလွန္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾက ...

"မီးဒုတ္ ... မီးဒုတ္ ... ႐ွိဳ႕႐ွိဳ႕" ဆိုသည့္ အထဲတြင္ ကြ်န္ေတာ္က ဖေယာင္းတတိုင္မွ်သာ။ ေရာင္နီကို ျမင္ခဲ့ၾက။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ အေမွာင္၊ ပိန္းပိတ္ေအာင္ ေမွာင္သည့္ အေမွာင္ေခတ္။

တကၠသိုလ္ဆိုတာ ဘာမွန္း မသိေသးခင္ ေက်ာင္း ၃ ႏွစ္ ပိတ္သြားခဲ့။ ပိေတာက္ေတြလိႈင္ခဲ့၊ ခေမာက္ေတြႏိုင္ခဲ့။ ဒါကုန္ရင္ ဖ်ာပံုျပန္မယ္ ဆိုတဲ့သူေတြကလည္း၊ တႏိုင္ငံလံုး မကုန္ေသးလို႔လားေတာ့ မသိ မျပန္ေတာ့။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ စာအုပ္ အေဟာင္းတန္းမွာ စာအုပ္ေမႊရင္း စစ္တုရင္ ထိုးရင္း၊ အိမ္ကပ္ရင္ ၿပီးေရာဆိုၿပီး အေမခြင့္ျပဳထားသည့္ ဖဲဝိုင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ႐ွိဳး႐ိုက္ရင္း။

လူငယ္ဘဝရဲ႕ စြန္႔စားခ်င္စိတ္ကို
ဖဲဝိုင္းမွာသာ ပံုေအာလိုက္ရ
စစ္တုရင္ခံုေပၚမွာ ရဲရင့္လိုက္ရနဲ႔
တစ္   ကိုး   ကင္း   ေန႔ေတြ။

တင္မင္းထက္
(၇၁-၉၃၊ ရာစုသစ္ျမစ္က်ဥ္း ၂၊ ၁၉၉၃)

၁၉၉၁ မွာ ေက်ာင္းေတြ ျပန္ဖြင့္၊ အရင္က ဖတ္ဖူး ၾကားဖူးခဲ့တဲ့ "ဘဝမွာ ေရႊေရာင္ေတာက္ပခဲ့တဲ့ ေကာလိပ္ေန႔ရက္မ်ား" နဲ႔ေတာ့ မတူေတာ့ေပ။ သူငယ္ခ်င္း တခ်ိဳ႕ရဲ႕ ထိုင္ခံုေနရာေတြ လစ္လပ္၊ ေက်ာင္းသားနံ႔ မနံတဲ့ တစိမ္းတခ်ိဳ႕က ေက်ာင္းခန္းထဲမွာ။ ေနာက္ေတာ့လည္း ေႏြးေအးမွာ ဆံုစည္းရာမွာ ထိုင္ရင္း၊ ေက်ာင္းရဲ႕ ရွားပါးျဖစ္တဲ့ မိန္းကေလးမ်ားကို စကၠဴျမားနဲ႔ ပစ္ရင္း၊ အာစီတူးကို ဟိုင္းလပ္ကား အမိုးေပၚကေန သက္စြန္႔ဆံဖ်ား သြားၾကရင္း ေပ်ာ္လာပါတယ္။

တသက္တာ ေပါင္းရမယ့္ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ရခဲ့ ... "မိုးေသြး"

ကြ်န္ေတာ့္ထက္ စာဖတ္နာသူ။ ကဗ်ာေတြ ဗလာစာအုပ္နဲ႔ အျပည့္ေရးထားသူ။ လက္ဝဲဆန္တဲ့ စာေရးဆရာ တေယာက္ရဲ႕သား။ ကဗ်ာဆရာ၊ စာေရးဆရာ လုပ္မယ့္သူတဲ့။ ရခိုင္႐ိုးမကိုလည္း ေျခလ်င္ျဖတ္ခ်င္ေသးသတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဘာျဖစ္ခ်င္မွန္း မသိေသးသူ။

***

ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္က သိပၸံ-ဝိဇၨာခြဲသည့္ စနစ္သစ္ ပထမဆံုးႏွစ္၊ ဒီေတာ့ အင္စတီက်ဳ မမွီလိုက္သည့္ မိန္းကေလးမ်ားက အရင္ႏွစ္ေတြလို အီကိုမွာ မစုဘဲ၊ ႐ူပ နဲ႔ ဓာတုမွာ သြားစုေနၾကသည္။ လူစည္ကားသည့္ အဲဒီ အေဆာင္ေတြရဲ႕ အဆံုး အေဆာင္ကန္တင္းဘက္ အထြက္မွာက သူတို႔ မဲဇာလို႔ ေခၚသည့္ ဘူမိေဆာင္။ အစဥ္အဆက္ ေပးထားၾကသည့္ နာမည္ေလးေတြက လွသည္၊ ဘူမိကို မဲဇာ၊ စက္ဝိုင္းပံု သီေရတာျဖစ္သည့္ သခ်ၤာေဆာင္ကို ေမ်ာက္ရြာ၊ မိန္းကေလးေတြ ေက်ာင္းကား ေစာင့္ၾကသည့္ ေက်ာင္းထိပ္က ကုန္းေလ်ာေလးကိုေတာ့ လင္ေမွ်ာ္ကုန္း တဲ့။

မဲဇာမွာက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ရင္းႏွီးသူ မႈန္ႀကီး နဲ႔ တြတ္ပီလို႔ေခၚၾကသည့္ ေက်ာ္သီဟ ရွိသည္။ သူတို႔ ၂ ေယာက္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကိုေနလင္း စသည့္ အေဆာင္ ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ပါ တြဲျဖစ္သည္။ ေမဂ်ာမတူ၊ ဇာတိမတူေပမယ့္ ေက်ာင္းသားခ်င္းမို႔ ရင္းႏွီးခင္မင္လြယ္သည္။

ဘူမိမွာ ဆရာ့ သမီး ခ်ိဳသင္းလည္း ရွိသည္။ ေက်ာင္းဖြင့္စ သူတို႔ဆီ သြားႏႈတ္ဆက္ေတာ့ စာသင္ေနခ်ိန္။ ေက်ာက္သင္ပုန္းေဘး အတန္းနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ျပတင္းေပါက္ကေန အတန္းထဲကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေတြ႔ပါၿပီ။ ခ်ိဳသင္း၊ မိေခ်ာ နဲ႔ ႏိုင္ႏိုင္တို႔ တန္းစီထိုင္ေနၾကတာ မ်က္ႏွာခ်ိဳခ်ိဳ ဝိုင္းဝိုင္းေလးေတြႏွင့္မို႔ ပစ္တိုင္းေထာင္ေလး ၃ ႐ုပ္ တန္းစီ ေထာင္ထားတာႏွင့္ပင္ တူေနေသးသည္။

***

ကဗ်ာ စေရးျဖစ္သည္။ မိုးေသြးကို ကြ်န္ေတာ့္ ကဗ်ာ ေပးဖတ္ရင္း လက္ေရးကဗ်ာစာအုပ္ လုပ္ၾကမယ္လို႔ တိုင္ပင္ျဖစ္သည္။ ၁၉၉၁ ျပန္ဖြင့္တာက သံုးလသာ၊ ေနာက္ ဒုတိယႏွစ္ အတက္ ၁၉၉၁ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းမွာပဲ ေက်ာင္းေတြ ရက္ရွည္ပိတ္သြား ျပန္သည္။

ေက်ာင္းေတြပိတ္တုန္း မိုးေသြး ဆီကိုေတာ့ တခါတေလ ေရာက္ျဖစ္သည္။ မိုးေသြး အခန္းေလးက ပံုႏွိပ္တိုက္၏ အေပၚထပ္ ခပ္ေမွာင္ေမွာင္ အခန္းေလး။ ေအးေအးေဆးေဆး ရွိသည္။ အရင္ စာအုပ္ထုတ္ေဝေရး လုပ္စဥ္က သူတို႔တိုက္မွ ထုတ္ခဲ့သည့္ ႏိုင္ဝင္းေဆြ စာအုပ္တခ်ိဳ႕ႏွင့္ အျခားစာအုပ္ေတြရွိသည္။

မိုးေသြး ကဗ်ာေရးသည့္ မွတ္စုစာအုပ္ကို ငွားလာၿပီး ဖတ္ေနစဥ္မွာပဲ မိုးေသြး ေဆး႐ံုတက္ရသည္ဟု ၾကားသည္။ တပတ္ေလာက္ အၾကာမွာေတာ့ -

ႏွင္းဆီ ဈာပန

အပိုင္း (က)
ႏွင္းဆီဟာ နာက်င္ေနတယ္။
ႏွင္းဆီဟာ ေၾကကြဲေနတယ္။
ႏွင္းဆီဟာ သတိရေနတယ္။
 

အေရာင္စံု တိမ္ေတြေအာက္မွာ ...
ပန္း႐ိုင္းပြင့္ေတြၾကားမွာ ...
အရည္ေပ်ာ္ ဆီးႏွင္းပြင့္ေတြလို
ေအးစက္တဲ့ညရဲ႕ ရယ္သံလို
႐ိုးသားတဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္ရဲ႕
သြားရာလမ္းလို
ဓားတလက္ဟာ ရင္ဘတ္ထဲကို
ခပ္နက္နက္ စူးဝင္ခဲ့ၿပီ
႐ိုးသားျခင္းဟာ ...
မင္းတို႔အတြက္ ဆူးတေခ်ာင္းလား ...။

သစၥာတရားဟာ ...
မင္းတို႔အတြက္ အဆိပ္ျဖစ္ေနမလား။
 

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
ေသြးတစက္နဲ႔ မ်က္ရည္တစ
တန္ဖိုးျခင္း အတူတူပါပဲ
တစံုတရာကို ေသြးထြက္ေစမွ
ရာဇဝတ္မႈ မဟုတ္ပါဘူး။
မ်က္ရည္ က်ေအာင္ လုပ္ရင္လဲ
ရာဇဝတ္မႈပါပဲ။
မ်က္ရည္တစက္ဟာ
ေသြးစက္ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖစ္ေစႏိုင္ရဲ႕။ 

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြနဲ႔
ႏွင္းဆီဟာ တက္ႂကြခဲ့တယ္။
အင္အားသစ္ေတြနဲ႔
ႏွင္းဆီဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တယ္။
ေလာကကို
ျမတ္ႏိုးျခင္း မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ၾကည့္ခဲ့တယ္။
စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ေတြနဲ႔ ႏွင္းဆီ။
ေန႔သစ္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့ ႏွင္းဆီ။
ရင္ခုန္ျခင္း ႏွင္းဆီ။

အပိုင္း (ခ)
ႏွင္းဆီဟာ နာက်င္ေနတယ္။
ႏွင္းဆီဟာ ေၾကကြဲေနတယ္။
ႏွင္းဆီဟာ သတိရေနတယ္။
ႏွင္း ဆီ ေသ သြား ၿပီ။ ။

မိုးေသြး
(ႏွင္းဆီဈာပန၊ ၁၉၉၁)

၁၉၉၂ ေမ၊ အသက္ ၂၁ ႏွစ္ မွာပဲ မိုးေသြး ကြယ္လြန္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီကမာၻေျမမွာ ေနထိုင္သြားတယ္ဆိုတဲ့ သက္ေသအျဖစ္ ကဗ်ာ တခ်ိဳ႕ ခ်န္ခဲ့ပါတယ္။

***

(ဆက္ရန္ ..)

11 comments:

Kay January 26, 2010 at 1:03 AM  

ဖတ္ေကာင္းျပီဗ်ိဳ႕.. နဲနဲေလး ပိုုေရးပါ..း)
ကိုုတြတ္ပီ..ကိုုေနလင္း..မေခ်ာ..မနိုုင္.. ျမင္ေယာင္ သတိရလ်က္..

ေရႊရတုမွတ္တမ္း January 26, 2010 at 6:38 AM  

ကိုတင္မင္းထက္ေရ...၁၀၀ ျပည့္ေအာင္ေတာ့ေရးဗ်ာ..
မေကလိုေတာ့နဲနဲ နဲ႔ရပ္မပစ္နဲ႔

ၿငိမ္းေ၀ January 26, 2010 at 9:56 AM  

ခင္ဗ်ားရဲ့ သူငယ္ခ်င္း မိုးေသြး အတြက္ က်ေနာ္ ေၾကကြဲမိတယ္။ သူဟာ တကယ္ပဲ ကမၻာေျမကို ခ်စ္ျခင္းမ်ားနဲ ့ႏွဳတ္ဆက္သြားတဲ ့နာမက်န္းသည္ အိုႏွင္းဆီပါ..။ က်ေနာ္တို ့ဒီလိုပဲ လွပစြာ ေၾကကြဲၾကရေတာ့မွာလား..။

SuuChit January 26, 2010 at 4:53 PM  

ကိုထက္... သူ႔အိမ္ကို ျပန္ေပးလိုက္ရတယ္ဆိုတဲ့ သူ႔လက္ေရးမူကဗ်ာစာအုပ္ျပန္ရပီလား...
မရေသးရင္ ၾကိဳးစားဆက္သြယ္ျပီး ေတာင္းၾကည့္ပါလား...
သူ႔ကဗ်ာေတြအားလံုး ႏွစ္ျခိဳက္မိတယ္...
း-)

ေႏြဆူးလကၤာ January 26, 2010 at 8:19 PM  

ေအာ္ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ ကဗ်ာေကာင္းတစ္ပုဒ္ ႏွင္းဆီလို လႊင့္ေႁကြခဲ႔ဖူးပါလားေနာ္။ က်ေနာ္လည္း ဝတၱဳေတြထဲကလို မဟုတ္တဲ႔ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးေတြထဲမွာ စိတ္ဓါတ္က်ခဲ႔ဖူးပါတယ္။

johnmoeeain January 26, 2010 at 11:38 PM  

"ကဗ်ာျမစ္မ်ား ဆံုစည္းေဝးကြာ "

ေမွ်ာ္ေနပါ့မယ္.....

လူငယ္ဘဝရဲ႕ စြန္႔စားခ်င္စိတ္ကို
ဖဲဝိုင္းမွာသာ ပံုေအာလိုက္ရ
စစ္တုရင္ခံုေပၚမွာ ရဲရင့္လိုက္ရနဲ႔
တစ္ ကိုး ကင္း ေန႔ေတြ... က ရွိျမဲ.. ရွိေနဆဲ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္....။ ဒါေပမယ့္... တစ္ခါ တစ္ခါ ခုေနာက္ပိုင္း GTC ေတြ TU ေတြမွာ ျမင္ေနရတဲ့... ဖဲ၀ိုင္း ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္အတြက္ စိတ္ေတာ့ မေကာင္းဖူး...။

MANORHARY January 28, 2010 at 3:31 PM  

တစ္မိုးတည္းေအာက္မွာ ... မွာ မိုးေသြးကို စသိေတာ့
သူမရွိေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္းသားနံ႔မရွိတဲ့ သူစိမ္းေတြတဲ့
တစ္ခုခုကိုေၿပးၿမင္မိသလိုပဲ ...
အဲဒီတုန္းက ေခ်ာဆီသြားရင္း ခ်ိဳသင္းတို႔နဲ႔ေတြ႕ခဲ့ဖူးတာ
သတိရတယ္။ ဘူမိခန္းမွာ အမ ေမၿငိမ္း စာသင္တယ္ လာၾကည့္ဆိုတဲ့ မိေခ်ာရဲ႕ သတင္းေပးမႈနဲ႔ ေရာက္ခဲ့တာေလ။
ကိုယ့္အလွည့္က် ဆက္လြမ္းႏိုင္ပါ့မလားပဲ ..း(

Maung February 1, 2010 at 10:40 PM  

ငထက္..

ေကာင္းပါေလ႕..ငါကေတာ႕ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ေရွ႕ က ၿခေသႍ႕ေပၚခြစီးရတာႀကိဳက္တဲ႕..
(ဇာတိမ်ား ေၿပာပါတယ္..ဟား..ဟား)

ၿခေသႍ႕ဆိုေတာ႕ အဂႍါသားသမီးမ်ားေဝးေဝးေရွာင္သင္႕ပါတယ္..:)

စကားေၿပာရင္ မ်က္မွန္ပင္႕တင္
ၿပီးေၿပာေလ႕ရွိတဲ႕...

နဖူးေၿပာင္ေၿပာင္(မဟာနဖူးလို႕ဆိုလိုခ်င္တာပါ)ပုဂၢိဳလ္ကိုမွတ္မိေနေသးတယ္..:)

tin min htet February 2, 2010 at 11:45 PM  

မေက - ေခ်ာေခ်ာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔က ငယ္သူငယ္ခ်င္း။ ၿမိဳ႕မက ထြက္တာေလ။

ဘေက်ာက္ေရ - ပို႔စ္တရာေတာ့ ျပည့္မျပည့္ မသိဘူး။ အသက္တရာထိေတာ့ ေရးခ်င္သား။

ကိုၿငိမ္းေဝ၊ မစုခ်စ္၊ ကိုေႏြဆူး - ေက်းဇူးပါ။ မိုးေသြး ကဗ်ာစာအုပ္ေတာ့ ဒီတခါ ရန္ကုန္ ျပန္ေရာက္ရင္ သြားေမးၾကည့္ဦးမယ္။

မဂြ်န္မိုးအိမ္ - တစ္ ကိုး ကင္း အျဖစ္ဆိုးျခင္း။ ကြ်န္ေတာ္ အေဆာင္မွာေတာ့ တခါမွ မရိုက္ဖူးဘူး။ ေက်ာင္းသားအရြယ္မွာ အေပ်ာ္သေဘာေလာက္ကေတာ့ ရွိၾကတာပါပဲ။ ေနာက္ပိုင္းမွာ အႀကီးအက်ယ္ ဝိုင္းေတြ ျဖစ္တယ္ဆိုတာက၊ ေက်ာင္းသားဘဝေတြ ေက်ာင္းသားလို ေပ်ာ္စရာ၊ စိတ္ဝင္စားစရာေတြ မရွိလို႔ အျခားဖက္က အေပ်ာ္ရွာၾကတာလည္း တပိုင္းပါမွာပါ။

မေနာ္ - ေက်ာင္းသားနံ႔မနံတဲ့ တစိမ္းေတြ ဆိုတာက သိသိသာသာ သူေတြပါ။ မသိသာတဲ့ သူေတြလည္း ရွိေသးတယ္ေလ၊ မ်က္စိထဲ ျမင္လာတယ္ မဟုတ္လား။

ကိုေနလင္း - လာဖတ္လို႔ ဝမ္းသာပါတယ္။ ျခေသၤ့စီးတာ ကြ်န္ေတာ္လည္း မွတ္မိေနတယ္။ (စိုးစိုးလည္း ပါတယ္ထင္တယ္။) ေသခ်ာမွတ္မိရင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာျပပါဦး။

Moe Cho Thinn February 6, 2010 at 7:15 AM  

ငါအခုမွ ဖတ္မိတာ..
နင္ေရးေတာ႔ လြမ္းရအုံးမွာေပါ႔။

(ပစ္တိုင္းေထာင္ေတာ႔ ပစ္လိုက္တိုင္း ေထာင္မတ္ေနႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားဆဲ သူငယ္ခ်င္းေရ႔..)

ေမျငိမ္း February 8, 2010 at 7:02 PM  

ျမကၽြန္းညိဳညိဳနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ခုထိ စိတ္မခိုင္ေသးဘူး..။ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့တဲ့ ဘ၀ဆိုတဲ့ အသိကုိက နာက်င္.. ေၾကကြဲစရာ...

  © Blogger templates Psi by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP