Dec 31, 2009

အေကာင္းျမင္သမား

အေကာင္းျမင္သမား

တရားမွ်တပါတယ္ ..
ပါးစပ္နဲ႔ကေလာင္နဲ႔ တိုက္ခိုက္ခံရမွေတာ့
ေသနတ္နဲ႔ေထာင္နဲ႔ ခုခံရေတာ့မွာေပါ့

မုဒိတာပြားၾကပါ ..
ကမာၻ႔အျမင့္ဆံုး စာရင္းဝင္သြားတဲ့
စြန္႔ဦးတီထြင္ ေတာင္တန္းႀကီးေတြအတြက္
(သူတို႔ကိုဖို႔ဘို႔ အလိုမတူဘဲ တူးဆြခံလိုက္ရတဲ့
က်င္းေတြ ခ်ိဳင့္ေတြအေၾကာင္းေတာ့ မေျပာၾကေၾကး)

ခြင့္လႊတ္ခဲ့ၾကပါ ..
မေန႔က မိတ္ကပ္အေဖြးသားနဲ႔ သတင္းမင္းသား
ဒီကေန႔ မုတ္ဆိတ္အေဖြးသားနဲ႔ ဘိုးေတာ္နင္းျပား

သည္းခံေစာင့္စားပါ ..
မနက္ျဖန္၊ သဘက္ခါ၊ ဖိန္းႏြဲခါ
ခရစ္သကၠရာဇ္ ၂
ဆက္ဆက္ေရာက္လာပါေတာ့မယ္
ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၂
ကေတာ့ နည္းနည္းလိုပါေသးတယ္

တင္မင္းထက္
၃၁ ဒီဇင္ဘာ ၂
ဝ၉

(ဝန္ခံခ်က္- ျမန္မာက်ဴးပစ္မွ ကိုရင္အုန္း၊ ကိုေဘာင္း၊ ကိုေမာ္ကင္း၊ ကိုေအေဇာ္ႀကီး တို႔ရဲ႕ စကားလံုးမ်ားကို ျဖတ္ညွပ္ကပ္ လုပ္ထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ ဆိုလိုရင္းကို ေျပာင္းျပန္လွန္ ပစ္မိတာ နဲ႔ အခ်ိန္မရလို႔ ႀကိဳတင္ခြင့္မေတာင္းႏိုင္တာကို ခြင့္လႊတ္ပါ။)

Read more...

Dec 30, 2009

မ်ိဳးဆက္



Photo: Wiki

မ်ိဳးဆက္

ဒီအေမွာင္ မ်က္လံုးေတြက၊ အေမွာင္ညရဲ႕လက္ေဆာင္
ငါ ရေအာင္ရွာမွာက
ေတာက္ပအလင္းေရာင္

ဂူက်န္း

တင္မင္းထက္ ျမန္မာျပန္သည္။

..............................................................  

A Generation

Even with these dark eyes, a gift of the dark night
I go to seek the shining light


Translated by Joseph Allen

..............................................................  

黑夜給了我黑色的眼睛
我卻用它尋找光明

顾城

..............................................................

Gu Cheng (1956-1993) ရဲ႕ ကဗ်ာျဖစ္ပါတယ္။ ဂူက်န္းဟာ တရုပ္ေခတ္ေပၚ စာေပမွာ အေရးပါတဲ့ ကဗ်ာဆရာ၊ စာေရးဆရာ တဦးျဖစ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာမွာ ထင္ရွားသူျဖစ္ၿပီး၊ သူနဲ႔ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာဆရာ အမ်ားစုလိုပဲ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြကို ေျပာင္းေရႊ႕ ေနထိုင္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ေနာက္ပိုင္း ႏွစ္ေတြမွာ နယူးဇီလန္မွာ အေျခခ်ခဲ့ပါတယ္။ စိတ္မေကာင္းစရာ ေကာင္းတာက ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ ၃၇ ႏွစ္မွာပဲ သူ႔ ဇနီးသည္ကို ပုဆိန္နဲ႔ တိုက္ခိုက္ၿပီး (ေနာက္ပိုင္း ေဆးရံုမွာ ကြယ္လြန္) သူကိုယ္တိုင္လည္း သတ္ေသသြားပါတယ္။

သူ႔ရဲ႕ ဒီကဗ်ာကို ဖတ္ရေတာ့ အေမွာင္ေခတ္ေၾကာင့္ မ်က္စိေတြ အေမွာင္ဖံုးရေနေပမယ့္ အလင္းေရာင္ကို ႀကိဳးစားရွာရမွာ မ်ိဳးဆက္ေတြရဲ႕ တာဝန္လို႔ ခံစားရတာနဲ႔ ဘာသာျပန္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ အေမွာင္ေခတ္ဆိုတာက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေခတ္မွာလည္း ေခတ္စားေနဆဲ စကားလံုး တခုပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း "အေမွာင္ေခတ္ထဲက ရတတ္သမွ်အလင္းေရာင္" .. လို႔ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ ကဗ်ာက အခ်စ္ကဗ်ာပါ။

၁၉၇၉ မွာ ေရးခဲ့တဲ့ "A Generation" ဆိုတဲ့ ဒီကဗ်ာဟာ သူတို႔ ေခတ္ရဲ႕ Slogan တခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

Read more...

Dec 26, 2009

သိုက္


Photo: organizationquest.com

သိုက္

သိုက္ကလာတဲ့ ကေလးေတြဟာ
႐ုပ္ရည္လွပ၊ လာဘ္ကလည္းရႊင္
လူခ်စ္ခင္ၾကသတဲ့ ...။

တာေမြမွာေမြးၿပီး
လွ်ာေလးနည္းနည္းရွည္တဲ့ သမီးက
ငွက္သိုက္ကလာတာျဖစ္မယ္
တခ်ိန္လံုး ပိက်ိပိက်ိနဲ႔ပါပဲ။

ေက်ာက္ကုန္းမွာဖြားလို႔
ေမ်ာက္႐ံႈးေအာင္ကစားတဲ့ သားက
ႂကြက္သိုက္ကလာတာထင္တယ္
တအိမ္လံုး ႐ႈပ္ပြေနေတာ့တာပဲ။

အေပ်ာ္လြန္လို႔ ငိုလိုက္ၾက
အငိုလြန္လို႔ ရီလိုက္ရနဲ႔
မိသားစု အသိုက္ေလးမွာ
ေရႊမန္က်ီးသီးေတာင့္ေတြ မလိုပါ။

တင္မင္းထက္
ဒီဇင္ဘာ ၂ဝဝ၉

Read more...

Dec 18, 2009

Green Memory (10)

အင္းလ်ားအေၾကာ္ဆိုင္

ေန႔ဖို႔ညစာ ခ်န္စရာမလို
ဘဝကို ပူပူေႏြးေႏြး
အခ်ဥ္ရည္ေလးနဲ႔ ျမည္းခဲ့တယ္


တင္မင္းထက္
၂ဝဝ၉

Read more...

Dec 16, 2009

မရီရတဲ့ ကဗ်ာ



မရီရတဲ့ ကဗ်ာ

အျမစ္ကိုထိလို႔မွ မနာတတ္ရင္
အသီးအေၾကာင္း မေျပာၾကေၾကး။

ၾကက္သြန္ေတြနာတတ္သလားဆိုၿပီး
တလႊာခ်င္းခြာၾကည့္မိတယ္
သူတို႔ကေတာ့ ဗလာ
ကိုယ့္မွာသာ မ်က္ရည္ေတြက်လို႔ ...။

တင္မင္းထက္
၁၆.၁၂.ဝ၉

Read more...

Dec 15, 2009

ပထမ ကဗ်ာ

တေန႔က သူငယ္ခ်င္း တေယာက္နဲ႔ ကဗ်ာဝပ္ေရွာ့ေလး လုပ္ၾကမလား တိုင္ပင္ျဖစ္ေတာ့ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ ကဗ်ာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ငါ ဘာမ်ား ေျပာစရာ ထူးထူးျခားျခား ရွိသလဲ လို႔။

အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္ဖာသာ ျပန္သတိထားမိတယ္။ ကဗ်ာ သေဘာတရား၊ နည္းစနစ္ စတာေတြ ဘာမွ မသိပါလား ဆိုတာကို။ ကဗ်ာကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ဖတ္ဖူးေပမယ့္ ေရွးကဗ်ာဆိုလည္း သင္ရိုးမေက်၊ ေခတ္ေပၚကဗ်ာၾကေတာ့လည္း မႏွံ႔စပ္။ (အဲဒါနဲ႔ပဲ မလုပ္ၾကတာေကာင္းမယ္၊ ရိုးရိုးပဲ ဆံုၾကမယ္လို႔ ျဖစ္သြားတယ္။)

ေရးတာကလည္း ခပ္နည္းနည္းပဲ။ ေက်ာင္းတုန္းက ၁ဝ ပုဒ္ေလာက္ေရးၿပီး၊ ၁ဝ ႏွစ္ေလာက္ မေရးျဖစ္။ ေနာက္ပိုင္း ဖိုရမ္၊ ဘေလာ့ဂ္၊ အြန္လိုင္း သိုင္းေလာကထဲ ေရာက္မွ ျပန္ေရးျဖစ္တယ္၊ အပုဒ္ ၂ဝ ဝန္းက်င္။ တခ်ိဳ႔ၾကေတာ့ သြားေလရာ၊ လုပ္ေလရာ ကဗ်ာေလးနဲ႔။ တခ်ိဳ႔ၾကေတာ့ ေကာ္ဖီကိုပဲ ကဗ်ာ ၄-၅-၆ ပုဒ္ တန္းစီေရးသြားလိုက္တာ။

၂ဝဝ၉ တႏွစ္ထဲမွာ အပုဒ္ ၂ဝ ေလာက္ ေရးျဖစ္တာကလည္း အသစ္ေလး ေရးၿပီးတင္လိုက္၊ ဖတ္တဲ့သူ အသံကို ခ်က္ခ်င္းၾကားရ ဆိုေတာ့ အားတက္လို႔လည္း ပါပါတယ္။ ေကာင္းတယ္ေျပာၾကလို႔ အတင္းေရးျပန္ေတာ့လည္း ဟို ပံုျပင္လို ျဖစ္မွာေၾကာက္ရေသးတယ္။

ေရွးေရွးတုန္းက ရြာတရြာမွာ ကဗ်ာ ဝါသနာပါတဲ့ ဘုန္းႀကီးတပါး ရွိသတဲ့။ တေန႔ၾကေတာ့ စာဖတ္ရင္း ယပ္ေတာင္ခပ္ရင္း ကေန၊ ထန္းလက္ယပ္ေတာင္ အေၾကာင္း ကဗ်ာေရးဦးမွပဲလို႔ အႀကံရတယ္။ အဲဒါနဲ႔ "ရိုးရင့္ရြက္ရွည္" လို႔ တေၾကာင္းေရးလိုက္ သတဲ့။ ၿပီးေတာ့ ခဏထသြားတုန္း ဦးသူေတာ္ ေရာက္လာၿပီး။ ငါ့ ကိုယ္ေတာ္ ကဗ်ာစပ္ေနတာပဲ ဆိုၿပီး "တိုးဆင့္က်က္သေရ" လို႔ ဆက္ေရးသြားသတဲ့။

ကိုယ္ေတာ္လည္း စားပြဲျပန္ေရာက္ေရာ ဒါ ဘယ္သူေရးသြားတာလဲ၊ တယ္ေကာင္းပါလား ဆိုေတာ့ ဦးသူေတာ္လည္း ခပ္ႂကြားႂကြားနဲ႔ "တပည့္ေတာ္ပါ ဘုရား" လို႔ ေလွ်ာက္တာေပါ့။ ဒါဆိုရင္ ဆက္စပ္စမ္း ဆိုေတာ့ ဦးသူေတာ္ ဒုကၡေရာက္ေတာ့တာပဲ။ သူမွ ကဗ်ာ မစပ္တတ္တာ။ ေနာက္ဆံုး ႀကံရာမရတာနဲ႔ "ဂိုးဂြင့္ဂြက္ေဂြ" လို႔ စပ္လိုက္သတဲ့။

ကိုယ္ေတာ္လည္း ေဒါပြပြနဲ႔ ထကန္လိုက္တာ၊ ဦးသူေတာ္ ခမ်ာ ေက်ာင္းေလွကားကေန လိမ့္ၿပီး ေလွကားရင္းက စဥ့္အိုးႀကီးနား က်သြားသတဲ့။ အဲဒီေတာ့မွ ကဗ်ာဉာဏ္ ကြန္႔ျမဴးၿပီး "အိုးျဖင့္ဖက္သေလ" ဆိုၿပီး အိုးကို ဖက္ေနသတဲ့။ ကိုယ္ေတာ္လည္း ေဒါသ ထြက္သထက္ ထြက္လာၿပီး ဦးသူေတာ္ ဆံုးမမယ္ဆိုၿပီး ေၾကးစည္လက္ခတ္နဲ႔ ဆင္းလာသတဲ့။ ဒီေတာ့မွ ဦးသူေတာ္လည္း ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ "က်ိဳးင့္ခက္မေလ" လို႔ ထပ္စပ္ျပန္သတဲ့။ ကိုယ္ေတာ္လည္း သတိဝင္လာၿပီး ဦးသူေတာ္ကို ခ်မ္းသာခြင့္ေပးလိုက္သတဲ့ကြယ္။

အဲဒီလိုပဲ ကြ်န္ေတာ္လည္း "တိုးဆင့္က်က္သေရ" တုန္းက ေျမွာက္ေပးၾကတာနဲ႔ ေရးလာလိုက္တာ "ဂိုးဂြင့္ဂြက္ေဂြ" ေလာက္ေတာ့ ျဖစ္ေနၿပီထင္တယ္။

ေက်ာင္းတုန္းကေရးတဲ့ ၁ဝ ပုဒ္ေလာက္မွာမွ မႀကိဳက္ေတာ့တာနဲ႔ ျပန္မတင္ေတာ့တာ ၂-၃ ပုဒ္ရွိပါတယ္။ ဒီေန႔ စာအုပ္ရွင္းရင္း အဲဒီ ခ်န္ခဲ့တဲ့ထဲက တပုဒ္ထြက္လာေတာ့ အဲဒါ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ပထမဆံုး ကဗ်ာဆိုတာ သတိရမိတယ္။

လြတ္ေျမာက္ရာ

ဦးတည္ရာမဲ့ ... မီးရထား
ျမင္ေနက် ရႈခင္း
တဝက္စိမ္းလယ္ကြင္းမ်ားနဲ႔
စဥ္ဆက္မျပတ္ ေတာင္တန္းေတြ ...။

နရီကိုက္ ... ေရြ႕လ်ားမႈက
လြတ္ေျမာက္ခ်င္လွၿပီ ...။

ေနၾကာရိုင္းေတြက
စနက္တံထင္တယ္
ဆံဖ်ားထိေလာင္ကြ်မ္းေနေပါ့ ...။

ေနာက္ဆံုးေတာ့
သည္းခံျခင္း အေငြ႔ပ်ံ
ေကာင္းကင္ေအာက္ကရုန္းထြက္
စည္းရိုးကိုခ်ိဳးဖ်က္
ငါ့ျမင္းကို
မင္းဆီစိုင္းခဲ့ၿပီ ...။

တင္မင္းထက္
(ဝိညာဥ္ျပာတို႔ မိုးေကာင္းကင္၊ ၁၉၉၂)

ဖတ္ရင္းနဲ႔ အဲဒီကဗ်ာကို ေရးျဖစ္ပံုကို သတိရလာတယ္။ ဘာရယ္ မဟုတ္၊ မႏၲေလးကို ရထားနဲ႔ သြားရင္း ပ်င္းကလည္းပ်င္း၊ ရထားလမ္းေဘးမွာ ေတြ႔သမွ် လယ္ကြင္း၊ ေတာင္တန္း၊ ေနၾကာခင္း စတာေတြ အကုန္ထည့္ေရးထားတာပဲ။ ေနာက္ဆံုး တပိုဒ္ကေတာ့ ဆရာေအာင္ေဝးတို႔ ခရမ္းျပာျမင္းရိုင္းနဲ႔ ဒုန္းဆိုင္းေနတဲ့ ကာလဆိုေတာ့ ျမင္းစီးၾကည့္မိတာပါ။

ကိုယ့္ ပထမ ကဗ်ာကို ျပန္ဖတ္ျဖစ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားရဲ႕ ပထမ ကဗ်ာေတြကိုလည္း သိခ်င္မိပါတယ္။ (ဤကား အလစ္အငိုက္ တက္ဂ္လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။)

ကိုေအာင္သာငယ္ကိုညိမ္းညိဳတီခ်ယ္ေမၿငိမ္း၊ မေနာ္၊ မအိႁႏၵာ၊ မေကသြယ္၊ မသီတာ၊ မမသီရိ တို႔ အဆင္ေျပရင္ ေရးေပးေစခ်င္ပါတယ္။ မအားရင္၊ အာရံုမရရင္လည္း ေနပါေစ။ ပထမဆံုးေရးတဲ့ ကဗ်ာမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ပထမဆံုး ပံုႏွိပ္တဲ့ ကဗ်ာ၊ ပထမဆံုး ရည္းစားကို ပထမဆံုး ေပးျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာ၊ ပထမဆံုး အမ်ိဳးသားစာေပဆုရတဲ့ ကဗ်ာ စသည္ျဖင့္ ပထမ တခုခုေပါ့။

Read more...

Dec 2, 2009

ေဖာ္ဝဒ္ေမးလ္




ေဖာ္ဝဒ္ေမးလ္ေတြ ရတတ္ၾကပါသလား။ အီးေမးလ္ သံုးသူေတြရဲ႕ ၁ဝဝ% က ရပါတယ္လို႔ ေျဖၾကမွာပါ။

အီးလ္ေမးလ္ဟာ အေနေဝးေနၾကတဲ့၊ ေတြ႔ဆံုဖို႔ မလြယ္တဲ့ ေဆြမ်ိဳး အေပါင္းအသင္းေတြ အလြယ္တကူ ထိေတြ႔ ဆက္သြယ္လို႔ရတဲ့ အသံုးဝင္လွတဲ့ ေခတ္ေပၚ နည္းပညာတခုပါပဲ။ ဟိုးအရင္တုန္းကေတာ့ စာေရးၿပီး စာတိုက္ကေန ပို႔ၾကတယ္။ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာနဲ႔ အတူ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရး အေၾကာင္းအရာစံု ပါဝင္တဲ့ ေပးစာေတြကို စုၿပီး ဘယ္သူဘယ္ဝါ့ ေပးစာမ်ား ဆိုၿပီး စာအုပ္ေတာင္ စုထုတ္ တတ္ၾကေသးတယ္။

ဘယ္သူ႔ အီးေမးလ္မ်ား ဆိုၿပီး စာအုပ္ ထုတ္ဖို႔ေတာ့ မလြယ္ေပဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ပို႔တဲ့ ေမးလ္အမ်ားစုက အလြယ္တကူ ပို႔လို႔ရတဲ့ ေဖာ္ဝဒ္ေမးလ္ေတြ ျဖစ္ေနတာကိုး။ မူရင္းက ဝဘ္ဆိုဒ္တခု၊ ဘေလာ့ဂ္တခု ျဖစ္ေနတာလည္း မ်ားတာကိုး။ ဒါေပမဲ့ ေဖာ္ဝဒ္ေမးလ္လည္း မဆိုးပါဘူး အနည္းဆံုး "သူ ငါ့ကို သတိရသားပဲ" လို႔ သိရတာေပါ့။

ေဖာ္ဝဒ္ေမးလ္ေတြရဲ႕ အေၾကာင္းအရာကလည္း စံုပါတယ္။ ဟာသတိုထြာ အစ၊ ႏွလံုးေရာဂါ ကာကြယ္နည္း အလယ္၊ ေမာ္ဒယ္မေလး အိပ္ခန္းထဲမွာ ဖံုးေျပာေနပံု အဆံုး အားလံုးပါပါတယ္။ အမ်ားစုက စိတ္ဝင္စားစရာပါ။ တခ်ိဳ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ပို႔တဲ့ ေမးလ္ေတြကိုေတာ့ ရံုးမွာဖြင့္ရင္ ကမန္းကတန္း ပိတ္ျပစ္ရလြန္းလို႔၊ ဘယ္သူေတြ ပို႔တာဆို ရံုးမွာ ဖြင့္လို႔ မျဖစ္ဆိုတာမ်ိဳး မွတ္ထားရတယ္။

မႀကိဳက္တဲ့ ေဖာ္ဝဒ္ေမးလ္ေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ပထမတမ်ိဳးက ေရႊေပလႊာ။ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ဒီလို စာမ်ိဳးေတြက စာတိုက္က လာပါတယ္။ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး အိပ္မက္ဆိုတာမ်ိဳး။ ခုေတာ့ အေၾကာင္းအရာ ေျပာင္းသြားပါၿပီ။ ေငြနတ္သမီးတို႔၊ ဦးဘီဂိတ္ ေမတၱာေဝတယ္တို႔ ျဖစ္သြားပါၿပီ။ ပို႔တဲ့သူေရာ ရတဲ့သူပါ အခ်ိန္ကုန္ပါတယ္။ ေနာက္တမ်ိဳးက Internet Hoaxes ေခၚတဲ့ အလိမ္အညာ သတင္းေတြပါပဲ။ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ထန္းပင္ေလာက္ျမင့္တဲ့ လူေတြရဲ႕ အရိုးစုေတြ႔တာတို႔၊ လွ်ာထဲက ပိုးဟပ္တို႔ စသည္ျဖင့္ေပါ့။

အေကာင္းအဆိုး ေရာေနတဲ့ ေဖာ္ဝဒ္ေမးလ္ကေတာ့ ျမန္မာ ဘေလာ့ဂ္ေတြက၊ ဝဒ္ဆိုဒ္ေတြက ေကာင္းႏိုးရာရာေလးေတြ ကူးၿပီးပို႔ေပးတာပါ။ ကိုယ္ လက္လွမ္းမမွီတဲ့၊ သတိမထားမိလိုက္တဲ့ သတင္း၊ ဗဟုသုတ၊ ရသစာစု စတာေတြ ပါတတ္လို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆိုးတာက ေရးတဲ့သူနဲ႔၊ မူလဆိုဒ္ မပါတာ မ်ားပါတယ္။ စာတပုဒ္လံုးကို ဓာတ္ပံုေတြပါကူးၿပီးမွ ဘာလို႔ေရးသူ နာမည္ ခ်န္ထားခဲ့ၾကသလဲ စဥ္းစားမရပါ။

ဒီေန႔ မနက္ပဲ ေဖာ္ဝဒ္ေမးလ္တေစာင္ ရပါတယ္။ သီေပါေစာ္ဘြား စဝ္ၾကာဆိုင္ရဲ႕ ဇနီးေဟာင္း ႏိုင္ငံျခားသူ ေရးတဲ့ စာအုပ္အေၾကာင္းပါ။ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေရးသူ နာမည္ေတာ့ မပါပါ။ ပို႔ေပးသူ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ေဖာ္ဝဒ္ေမးလ္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မူရင္းေရးသူကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေရးထားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ စာပိုဒ္ထဲက ထူးျခားတဲ့ စာသားတခု ျဖစ္တဲ့ "ကိႏၵရီ နဲ႕ မာယာရီ" ဆိုတာကို ကူးၿပီး Google မွာ ရွာၾကည့္လိုက္ေတာ့ မေကသြယ္ ဘေလာ့ဂ္ကဆိုတာ သိရပါတယ္။ ဒီမွာပါ ..


Twilight over Burma

ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခ်င္တဲ့ သတင္းစကားက ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ (နာမည္မပါတဲ့) ေဖာ္ဝဒ္ေမးလ္တခုကို ထပ္ၿပီး ေဖာ္ဝဒ္ မလုပ္ခင္မွာ၊ စာသားထဲက တခု ႏွစ္ခုကို ကူးၿပီး Google မွာ ရွာၾကည့္လိုက္ပါ။ ေမးလ္ထဲမွာလည္း ေဇာ္ဂ်ီေဖာင့္၊ ျမန္မာဆိုဒ္ အမ်ားစုကလည္း ေဇာ္ဂ်ီေဖာင့္ ဆိုေတာ့ မူလ စာကို ေတြ႔ပါလိမ့္မယ္။ ဒါဆို ခုနက ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ ေမးလ္မွာ ေရးသူနာမည္ေလး ထည့္ေပးၿပီး ေဖာ္ဝဒ္လုပ္လိုက္ရင္ ျပည့္စံုတဲ့ ေဖာ္ဝဒ္ေမးလ္ တေစာင္ ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။

Read more...

Nov 14, 2009

ေမးခြန္းနံပါတ္ ၁ဝ


The Rose : Salvador Dali

ေမးခြန္းနံပါတ္ ၁ဝ

သူသည္ ...
(က) ကြ်န္ေတာ္၏ ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ ခႏၶာကိုယ္တျခမ္း။
(ခ)   ကြ်န္ေတာ္၏ ႏွလံုးသားႏွင့္ အနီးဆံုးေနရာမွ နံ႐ိုးတေခ်ာင္း။
(ဂ)   ကြ်န္ေတာ့္ႏွဖူးတြင္ နတ္တို႔ေရးထားေသာ အမည္နာမ၏ပိုင္ရွင္။
(ဃ) ကြ်န္ေတာ့္ကို စူးဝင္ေနသည့္ ေရႊစင္ျမား၏ ေလးညွိဳ႕ရွင္။
(င)   အထက္ပါ အခ်က္မ်ား တခုမွ မမွန္ပါ။

မည္သည့္အေျဖကို ေ႐ြးခ်ယ္သည္ျဖစ္ေစ -
သူသည္ ...
သူျဖစ္ေနျခင္းကပင္
ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ျပည့္စံုလွပေနပါသည္။

တင္မင္းထက္
(၁၄.၁၁.၂ဝဝ၉ ဆယ္ႏွစ္ျပည့္ မဂၤလာ)

Read more...

Nov 13, 2009

Green Memory (9)

တံတားျဖဴ

ၾကည္ႏူးေျခရာေတြ တြက္ေရရင္း
နာၾကည္းဒဏ္ရာေတြ ဆူညံလာခဲ့
မ်က္ရည္နဲ႔ေဆးလည္း မျဖဴ

တင္မင္းထက္
၂ဝဝ၉

Read more...

Nov 11, 2009

Green Memory (8)

ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမ

သူ႔ဆီေရာက္ေအာင္လာခဲ့ၿပီးမွ
သူနဲ႔ခြဲခြာဖို႔ႀကိဳးစားၾကရျပန္တယ္
သံသားေတြ ဓားျဖစ္ဖို႔

တင္မင္းထက္
၂ဝဝ၉

Read more...

Oct 31, 2009

ကမာၻေႂကြမယ့္ေန႔


Painting: Pierre Marcel

ကမာၻႀကီးက ပန္းသီးတလံုးဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ပန္းသီးထဲက ပိုးေကာင္ေလးေတြေပါ့။ (ေနာက္ေခ်းပံုႀကီး လို႔ေတာ့ မေျပာခ်င္၊ ကိုယ္ပါေရာၿပီး ဘာေကာင္ ညာေကာင္ ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။) ပန္းသီးဆိုေပမယ့္ တလံုးလံုး ခ်ိဳျမေနတာေတာ့ မဟုတ္။ ဖန္တန္တန္၊ ခ်ဥ္စုပ္စုပ္ ေနရာေတြက အမ်ားသား၊ ပုတ္ေနတဲ့ ေနရာေတြက ရွိေသး။ ဒါေပမဲ့ ဒီထဲမွာ ပိုးေကာင္ျဖစ္လာေတာ့ ဒီထဲမွာပဲ ေပ်ာ္ရႊင္၊ ေၾကကြဲ၊ ပ်င္းရိ၊ နာက်င္၊ တက္ႂကြ ေနေနၾကရတာပဲ။ ခုေတာ့ အဲဒီ ပန္းသီးက ေႂကြေတာ့ မယ္တဲ့လား။ ကိုယ္ေတြက ဘာမို႔ က်န္ခဲ့ၾကမွာလဲ။

အဲဒါက ဇာတ္နာေအာင္ ေရးထားတာ။ တကယ္ေတာ့ ၂၁.၁၂.၂
၁၂ ကမာၻပ်က္မယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို ေတြ႔သာေတြ႔ေနတယ္။ စိတ္မဝင္စားလွ၊ ခုထိလည္း ဘယ္လိုပ်က္မယ္ ဆိုတာေတာင္ မသိေသး။ တခုခုက ကမာၻကို ဝင္တိုက္မွာလား၊ ငလ်င္လႈပ္မွာလား၊ မီးေတာင္ေပါက္မွာလား တကယ္ကို မသိေသး။ မအိႁႏၵာက ခင္မင္စြာျဖင့္ တဂ္ေတာ့ စဥ္းစားရၿပီ တကယ္တန္း ကမာၻပ်က္ေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ဘာလုပ္ရမလဲ။

ကမာၻပ်က္ေတာ့မယ္ဆိုတာကို အားလံုးက မသိၾကဘဲ ကိုယ္တေယာက္ထဲ (ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ေဆြမ်ိဳး၊ သူငယ္ခ်င္း တစုေလာက္) သိေနတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ မဆိုးဘူး။ ရွိတာအားလံုး ခ်ေရာင္း၊ မိသားစု ေနရာ အႏွံ႔သြားလ
ည္၊ ၾကယ္ငါးပြင့္ ေျခာက္ပြင့္ ေနရာေတြ တက္တည္း။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ေနလိုက္မယ္။ တခုပဲ ေၾကာက္ရတယ္။ တကယ္ ကမာၻမပ်က္ရင္ေတာ့၊ ကိုယ္တေယာက္ထဲ ကမာၻပ်က္ၿပီပဲ။ (ရွိတာ အားလံုး ကုန္သြားၿပီေလ။)

ခု ၂
၁၂ ကေတာ့ ဒီလို မဟုတ္၊ အားလံုးက ႀကိဳသိေနမွာ။ အလံုးႀကီး တလံုး ကမာၻကို တိုက္ဖို႔ လာေနၿပီ ဆိုပါေတာ့။ တီဗြီကေတာင္ လိုက္ဖ္ ျပခ်င္ ျပေနမွာ။

အဲဒီေတာ့ ကမာၻမပ်က္ခင္ တလမွာ (လူမႈေရး အဖြဲ႔ေတြက လြဲရင္)။ ဘယ္သူက အလုပ္လုပ္ေတာ့မွာလဲ။ ေငြနဲ႔ ဘာေတြ ဝယ္လို႔ရမွာလဲ။ ဆားဗစ္ေပးတဲ့ အလုပ္ေတြ ရပ္ကုန္မယ္။ ပစၥည္းခ်င္းလဲတဲ့ ဘာတာ စနစ္လိုမ်ိဳးပဲ ရွိေတာ့မယ္ ထင္တယ္။

အဲဒီေတာ့ ကမာၻပ်က္လို႔ ကိုယ္ပါသြားတာ ေနာက္ထား။ အဲဒီ တလမွာ ရပ္တည္ဖို႔ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ႀကိဳးစားရမယ္။ ကဲ - 
ကမာၻပ်က္ မွာက ေသခ်ာေနၿပီ၊ တလ အလိုမွာ အားလံုးက သိၿပီး ၾကၿပီလို႔ သေဘာထားၿပီး ေမးခြန္းေလးေတြ ေျဖၾကည့္လိုက္ဦးမယ္ -

(၁) ဘယ္သူေတြနဲ႔ ရွိေနခ်င္လဲ ...
မိသားစု၊ ၿပီးေတာ့ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ အားနာစရာမလိုတဲ့ ရင္းႏွီးသူ တစုနဲ႔ပါပဲ။ ေတာထဲေတာင္ထဲ တေနရာမွာ စားစရာ ဆန္၊ ဆီ တလစာေလာက္နဲ႔ သြားေနခ်င္ပါတယ္။

(၂) ဘာေတြခံစားေနရမလဲ ...
ေရွာင္လို႔မွ မရတာ သိပ္ေတာ့ ခံစားရမယ္ မထင္။ ဒါေပမဲ့ တကယ္ႀကံဳလာရင္ ဘယ္ေလာက္ တည္ၿငိမ္မလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ တုန္လႈပ္မလဲ ေသခ်ာေတာ့ မေျပာတတ္။

(၃) ဘာေတြ ျပင္ဆင္ထားမလဲ ...
အဲဒီ တလစာ အတြက္ အျမန္ဆံုး ရွာေဖြ စုေဆာင္းရမယ္။ အခ်ိန္ကလည္း သိပ္မရွိေတာ့ဘူးေလ။

(၄) ဝမ္းနည္းမိမွာက ...
ဘာမွ မသိဘဲ၊ ေပ်ာ္ေနမယ့္ ကေလးေတြ အတြက္ပါပဲ။

(၅) ေၾကာက္လန္႔မိတာက ...
ရက္ခ်ိန္းအတိအက်နဲ႔ လာမွာႀကီးကို ထိုင္ေစာင့္ေနရတာ။

(၆) ေဆာင္ထားခ်င္တာက ...
အဲဒီ တလက သိပ္ရွည္မယ္။
တေန႔စာ တေန႔ ရွာေဖြခ်က္ျပဳတ္ ေနရတာနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ ေနမယ္ ထင္ေပမယ့္ အခ်ိန္ေတြ ပိုေနေသးရင္ ေၾကာက္စရာ။ စာအုပ္ေလး၊ ဖဲထုပ္ေလး (ေဟာလိဝုဒ္ရိုက္ဖို႔ သူက အခ်ိန္ကုန္လြယ္တယ္) ေဆာင္ထားမွ။

(၇) ဘာေတြေရးမိမလဲ ..
ဘာမွ ေရးမိမယ္ မထင္။ ေျပာပဲ ေျပာျဖစ္မယ္ ထင္တယ္။

(၈) ေတြးမိေတြးရာ အေတြး ...
စံုေနမွာပဲ။ ဘဝ တသက္တာကိုလဲ ရုပ္ရွင္ျပသလို ျပန္ျမင္မိ မလားပဲ။

(၉) ဂုဏ္ယူခ်င္တာက ...
တပါးသီလ ၿမဲေနေသးတာ။ သူတပါး မ်က္ရည္ေပါက္ ႀကီးငယ္ က်ပါေစ
တာ့လို႔ မလုပ္ခဲ့ဘူးတာ။

(၁၀) ရွာႀကံေျဖသိမ့္မိတာက ...
လူ႔သက္တန္း တဝက္မက ေနခဲ့ၿပီးၿပီပဲ။

(၁၁) က်ဴးရင့္ခ်င္တဲ့ ဥဒါန္း ...
"ကိုယ္မပ်က္ခင္ ကမာၻပ်က္တယ္။ ကမာၻထက္ အၾကမ္းခံတဲ့ ... ငါကြ" :P

ကြ်န္ေတာ္ ေရးတာလည္း ေနာက္က်ေနေတာ့
၄ ေယာက္ကိုပဲ တဂ္ဆင့္ကမ္း ထားပါတယ္။

တီတီဆြိ
မိုးသံစဥ္ ရဲ႕ ကမာၻ

Read more...

Oct 27, 2009

ပစ္ထည့္ဟင္း


Photo: chethstudios.net

အခုတေလာ တီတီဆြိ စတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ ဟင္းခ်က္နည္းအေၾကာင္း၊ ပံုေလးေတြ ေဝေဝဆာဆာနဲ႔ ေရးၾကတာ အားက်လို႔ ဟင္းခ်က္တဲ့ အေၾကာင္းေရးၾကည့္တာပါ။ အေပၚက ပံုကို ၾကည့္ၿပီး ပစ္ထည့္ဟင္းက ဒီေလာက္ေကာင္းလား မေမးၾကပါနဲ႔၊ အဲဒါက လူစိတ္ဝင္စားေအာင္ အင္တာနက္က ရွာထည့္ထားတာပါ။ ဘာခ်က္ထားတာလဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း မသိပါဘူး။

ဟင္းခ်က္တာ အေတာ္အသင့္ ဝါသနာပါပါတယ္။ အိမ္မွာကလည္း အမ၊ ညီမ မရွိေတာ့ အေမ့ကို ကူလုပ္ရင္း ငယ္ငယ္ထဲက ခ်က္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆီျပန္ေတြ၊ ခ်ဥ္ရည္ေတြ ခ်က္ေလ့မရွိပဲ အေၾကာ္လိုမ်ိဳး၊ အသုတ္လိုမ်ိဳး ခ်က္ရတာ၊ စားရတာ ပိုႀကိဳက္ပါတယ္။ ေနာက္တခုက ဘာကိုခ်က္ရင္ ဆီဘယ္ႏွစ္ဇြန္း၊ ဆားဘယ္ႏွစ္ဇြန္း မွတ္ထားေလ့ မရွိဘဲ လက္မွန္းနဲ႔ ထည့္တတ္ပါတယ္။

ဟင္းခ်က္တာကို သိပ္မစိမ္းေတာ့ လူတိုင္း အသား ျပဳတ္ေၾကာ္ေလာက္၊ အသီးအရြက္ေၾကာ္ ေလာက္ေတာ့ ခ်က္တတ္မယ္ ထင္ေနတာ။ ပါရမီရွင္ ၂ ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔မွ မွားမွန္းသိပါတယ္။

ပထမဆံုး တေယာက္က ရန္ကုန္ရံုးတုန္းက အပ်ိဳႀကီးပါ။ (ကြ်န္ေတာ့္ထက္ေတာ့ ငယ္တာေပါ့။) ရံုးက စက္မႈဇံု ေခါင္တဲ့ေနရာ ဆိုေတာ့ ထမင္းဘူး မထည့္လို႔ မရ။ ေန႔ခင္း ထမင္းစားခ်ိန္ဆို ရံုးကလူေတြ စုစား ၾကပါတယ္။ သူ႔အေမ ခရီးထြက္သြားေတာ့မွ သူ႔လက္ရာကို ျမည္းရေတာ့တာပါ။ ပထမေတာ့ ရယ္ဒီမိတ္ အထုတ္ေတြ ေဖာက္ထည့္လာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ေဖာက္ထည့္ဟင္း လို႔ နာမည္ေပးထားပါတယ္။

တရက္ေတာ့ သူ႔လက္ရာ အမဲသားေၾကာ္ ထည့္လာပါတယ္။ အားလံုးက အံ့ဩလြန္းလို႔ ဘယ္လိုခ်က္လဲ ေမးယူရတယ္။ တပိုင္းက တူးၿပီး တပိုင္းက မက်က္ဘူး။ အမရာ ထမင္းတအိုးထဲ သံုးမ်ိဳးရေအာင္ ခ်က္သလိုေပါ့။ သူေျပာတာေတာ့ အသားကို အိုးထဲမွာ ေရနဲ႔ ဆီနဲ႔ထည့္ၿပီး ဖိုေပၚတင္ အဖံုးအုပ္ထားလိုက္တယ္တဲ့။ အနံ႔ထြက္ေတာ့ ေကာက္ထည့္ လာတယ္တဲ့။ ဆားေတာ့ ထည့္ဖို႔ ေမ့သြားတယ္တဲ့။

ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ စကၤာပူကို ကြ်န္ေတာ့္ေနာက္ ၃-၄ လ ေနေတာ့ ေရာက္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းပါ။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အတူေနပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြခ်ည္း စုေနတာဆိုေတာ့ ႀကံဳတဲ့သူ ခ်က္ေပါ့။ သူ႔ အမ်ိဳးသမီး ေျပာျပထားေတာ့ သူ မခ်က္တတ္မွန္း သိပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ဘယ္ေလာက္ မခ်က္တတ္မွန္း မသိဘူး။ တရက္ေတာ့ လြယ္လြယ္ကူကူ ၾကက္ဥပဲ ေၾကာ္လိုက္ကြာ ဆိုၿပီး၊ သူနဲ႔ ဖိုလႊဲခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ဝင္လာေတာ့ သူက ၾကက္ဥေလးကို လွည့္ပတ္ၾကည့္ေနတုန္း။ "ဘယ္နားက ခြဲရမွာလဲ ရွာေနတာ" ဆိုပဲ။

ေနာက္တခါ သူ အျပင္သြားတာ ႀကံဳလို႔ သံပုရာသီး မွာလိုက္ပါတယ္။ ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ ဖုန္းလွမ္းဆက္တယ္။ သံပုရာသီး ၂ မ်ိဳးရွိတယ္ အစိမ္း နဲ႔ အဝါ၊ ဘယ္ဟာဝယ္ခဲ့ရမလဲတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူ႔ကို ေနာက္ခ်င္တာနဲ႔ "ခ်ဥ္တာသာ ဝယ္ခဲ့ကြာ" လို႔ ေျဖလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ အမွားပါ "ငါ ဘယ္လိုလုပ္ ခ်ဥ္-မခ်ဥ္ သိမလဲ" ... တဲ့။

တရက္က်ေတာ့ သူကိုယ္တိုင္က တက္တက္ႂကြႂကြ ငါးပိရည္ မစားရတာ ၾကာၿပီ သူ ျမန္မာဆိုင္က ဝယ္ခဲ့မယ္တဲ့။ ျပန္လည္းေရာက္လာေရာ က်ိဳေပေတာ့ ဆိုၿပီး စိမ္းစားငါးပိဗူးေလး ထုတ္ေပးပါတယ္။ သူ ဆိုင္ကို "အရည္ေဖ်ာ္လို႔ရလား" ဆိုၿပီး ေသခ်ာေမးဝယ္ လာတာတဲ့။

သူမ်ား အေၾကာင္းေျပာလို႔ ဝေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ အေၾကာင္းေျပာပါ့မယ္။ အိမ္ေထာင္က်ခါစကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ေလဒီက သိပ္မခ်က္တတ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က ဆရာႀကီး လုပ္ခဲ့တာေပါ့။ အိမ္ေထာင္သက္ေလးလည္းရ သူလည္း ေကာင္းေကာင္းခ်က္တတ္ေရာ ကြ်န္ေတာ္ ရာထူးက်တာပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ ဝင္ခ်က္ရင္ ဟိုဟာကို ဟိုလိုလွီးရတယ္၊ ဒီဟာကို အရင္ထည့္ရတယ္နဲ႔ ဆရာလုပ္ခံရ ေတာ့တာပဲ။


တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က တီထြင္စိတ္ အျပည့္နဲ႔ လက္လွမ္းမွီရာ ေကာက္ထည့္တတ္တာပဲ ေျပာစရာရွိတယ္။ ဗူးသီးေၾကာ္ရင္း စိတ္ကူးေပါက္ရင္ မုန္လာဥနီပါ ထည့္ေၾကာ္တာမ်ိဳး၊ ၾကက္ဟင္းခါးသီးေၾကာ္ထဲ ဝက္အူေခ်ာင္း ပါလာတာမ်ိဳး ေလာက္ပါပဲ။ စားလို႔ရတာေတြခ်ည္းပဲဟာကို၊ ခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ဟင္းေတြကို "ပစ္ထည့္ဟင္း" တဲ့။

Read more...

Oct 13, 2009

ခ်စ္ရက္ရွည္ရွည္အင္းလ်ားေျမ

အရင္ဆုံး တြံေတးသိန္းတန္ ရဲ႕ "ခ်စ္ရက္ရွည္ရွည္အင္းလ်ားေျမ" နားေထာင္ လိုက္ၾကပါဦး ...
ၿပီးမွ ဆက္ေျပာၾကတာေပါ့ ...



Green Memory ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးေတြ ေရးျဖစ္ေတာ့ ေက်ာင္းပုံေလးေတြ ပါရင္ ပိုေကာင္းမယ္ ေျပာၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းပုံ မထည့္ျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းက ေက်ာင္းပုံေတြက သိပ္ကို အင္အား ႀကီးပါတယ္။ ကဗ်ာေလးေတြက ပုံကို မမွီမွာ စိုးတာနဲ႔ မထည့္ျဖစ္တာပါ။

တကယ္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ က မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ မိန္းထဲမွာ ၅ ႏွစ္တိတိ က်င္လည္ခဲ့ပါတယ္။ ႐ူပက ဆရာေတြကဆို ကြၽန္ေတာ့္ကို သူတို႔ တပည့္ေတာင္ ထင္ေနတာ။ တရက္ အခန္းျပင္မွာ စာၾကည့္ေနတုန္း ေဒါက္တာထြန္းခင္က "တယ္ဟုတ္ပါလား ဘာစာေတြ ၾကည့္ေနလဲ" ေမးမွ သူ႔တပည့္ မဟုတ္မွန္းသိတာ။

Crist cyan 's Memories ဆိုတဲ့ ဆိုဒ္ကေန ေက်ာင္းပုံေတြ ရထားလို႔ ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။ သူ႔ ဆိုဒ္ကိုသြားၾကည့္လိုက္ပါ၊ ပုံလဲ ပုိစုံ၊ Resolution လဲ ပိုေကာင္းပါတယ္။

"ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ စိန္ပန္းေတြလဲ ေျမမွာႀကဲျပန္႔ေန
ကံေကာ္ပြင့္ေတြနဲ႔အတူ သူနဲ႔ေတြ႔ရာ ဒီနယ္ေျမ
တကၠသိုလ္ သို႔မဟုတ္ ျမကြၽန္းသာ အင္းလ်ားကန္ေတာ္ေျမ" ဆိုတဲ့ အင္းလ်ား ...









"စာေပ ဂီတနဲ႔သာ အႏုပညာ ရသမွာလဲစုံ" တဲ့ အာစီ ...



လိုင္ဘရီေလးလဲ တို႔နဲ႔ေ၀းခဲ့ၿပီ၊ ကံ့ေတာ္တန္းလည္း ဘယ္ဆီမသိ ...



ဂ်က္ဆင္ထိပ္မွာ လရိပ္သာဆဲလား ...



ဒီလမ္းေပၚမွာေလွ်ာက္ရင္း ဘ၀လမ္းေပၚေလွ်ာက္ဖို႔ အားမာန္ေတြရခဲ့ ...



ေက်ာ္မင္းေမာင္ရဲ႕ ပန္းခ်ီကို ျပန္ျမင္လာတယ္၊ သူ႔ လက္သီးကို ဆုတ္ထားဆဲ ...



တည္ၿငိမ္တဲ့ အသည္းႏွလုံးပိုင္ရွင္ ...



ခ်စ္ရက္ရွည္ရွည္အင္းလ်ားေျမ သီခ်င္းအတြက္ မဂ်ံဳးစိန္ (jonesein @ Myanmar Cupid)
ပုံမ်ားအတြက္ www.cristcyan.cc.cc တို႔ကို ေက်းဇူး အထူးတင္ပါတယ္။

Read more...

Oct 10, 2009

Green Memory (7)

သစ္ပုတ္ပင္

ႏွစ္ကာလမ်ားစြာက
ရင္ကြဲဒဏ္ရာေတြ သစ္ေနဆဲ
သူ႔လက္သီးကို က်စ္က်စ္ဆုတ္ထားဆဲ

တင္မင္းထက္
၂ဝဝ၉

Read more...

M4M အလွဴ

 စတင္ဖြဲ႔စည္းျခင္း

ျမန္မာမ်ားအတြက္ ျမန္မာအဖြဲ႔ (Myanmar for Myanmars) ဟာ တကယ္ေတာ့ Online Community ကေန အေျခခံလာတာပါ။ နာဂစ္အၿပီးမွာ ျမန္မာက်ဴးပစ္ဖိုရမ္ကေန တဆင့္ အလွဴေငြ စုေဆာင္းခဲ့ၾကပါတယ္။ နာဂစ္ထိခိုက္သြားတဲ့ ေဒသေတြကို က်ပ္သိန္း ၁၃ဝ ေက်ာ္ ေပးပို႔ လွဴဒါန္းႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ဒီလို ရုတ္တရက္ ေပၚလာတဲ့ သဘာဝေဘးေတြကို ကူညီႏိုင္ေအာင္ ရန္ပံုေငြေလး စုေဆာင္းထားရန္ စဥ္းစားမိၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ မိဘမဲ့ကေလးေတြ၊ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးတဲ့ကေလးေတြရဲ႕ စားဝတ္ေနေရး၊ ပညာေရးကိုလည္း ကူညီသြားမယ္လို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး ျမန္မာမ်ားအတြက္ ျမန္မာအဖြဲ႔ ကို ၂ဝဝ၈ ဇြန္လ တြင္ ဖြဲ႔စည္းခဲ့ပါတယ္။

စကၤာပူက ျမန္မာက်ဴးပစ္မန္ဘာေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းခဲ့တာပါ။ အမ်ားစုက အြန္လိုင္းမွာပဲ သိတဲ့သူေတြပါ။ အဖြဲ႔ကိုလည္း အြန္လိုင္းမွာပဲ အေျခခံမယ္၊ လစဥ္ မန္ဘာေၾကးေပးတဲ့ ပံုစံနဲ႔ အဓိက စုေဆာင္းမယ္။ မန္ဘာမဟုတ္သူေတြ သီးသန္႔လွဴဒါန္းတာကိုလည္း လက္ခံမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။

၁။ လူငယ္ဖြံၿဖိဳးေရး ပရဟိတေက်ာင္းမ်ား
၂။ မိဘမဲ့ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေရး ေဂဟာမ်ားကို အဓိက လွဴဒါန္းသြားမယ္လို႔ ရည္ရြယ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ပထမဆံုး အလွဴ


ရန္ကုန္တိုင္း၊ ေမွာ္ဘီၿမိဳ႔နယ္၊ ေျမာင္းတကာ စိန္႔ဖရန္စစ္ ကက္သလစ္ သီလရွင္မ်ား ေစာင့္ေရွာက္ထားတဲ့ ကေလး ၂၅ ေယာက္ အတြက္ ၄ လ စာ ဆန္ဖိုးေငြ ၆ သိန္း ကို ၇.၉.၂ဝဝ၈ တြင္လွဴဒါန္း ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ေန႔လည္စာ ဒန္ေပါက္ကိုေတာ့ မန္ဘာတဦးက သီးသန္႔ လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။

ဒုတိယ အလွဴ

၁၈.၉.၂ဝဝ၈ တြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔၊ ကမာရြတ္ၿမိဳ႔နယ္၊ ဘုရားသံုးဆူေက်ာင္းတိုက္ မွ ရွင္သာမေဏ ႏွင့္ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားမ်ား အတြက္ ပညာေရး ပေဒသာပင္ ၂ သိန္း + တေန႔စာ ဆြမ္း ထမင္း အတြက္ ၁ သိန္း လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။

ေက်ာင္းလွဴဒါန္းရန္ စီစဥ္ျခင္း

အဖြဲ႔ သက္တန္း ၆ လ မွာေတာ့ အလွဴေငြ စကၤာပူ ေဒၚလာ ၆၆ဝဝ စုေဆာင္းမိၾကၿပီး၊ စာသင္ေက်ာင္း တေဆာင္ နာဂစ္ေဒသမွာ ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ၾကပါတယ္။

၁။ အစိုးရ အသိအမွတ္ျပဳ မူလတန္းေက်ာင္း ေဆာက္လွဴမယ္ဆိုရင္ သိန္း ၂၁ဝ ေလာက္ ကုန္က်ပါမယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အလွဴေငြ နဲ႔ မမွီပါ။

၂။ အစိုးရ အသိအမွတ္ျပဳ ေက်ာင္း မရွိခင္ ယူနီဆက္ အစီအစဥ္နဲ႔ ယာယီေက်ာင္း လွဴဒါန္းမယ္ဆိုရင္ ယူအက္စ္ေဒၚလာ ၃ဝဝဝ ေလာက္ ကုန္က်ပါမယ္။ ယာယီျဖစ္လို႔ အဖြဲ႔ဝင္ အမ်ားစုက သေဘာမတူၾကပါ။

၃။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပရဟိတေက်ာင္းေတြကို လွဴဖို႔ပါ။ ေက်ာင္းေဆာင္ တန္ဖိုးကေတာ့ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ ခ်ိန္ၿပီး လွဴႏိုင္ေပမယ့္၊ ေဝးလံတဲ့ ေဒသေတြမွာ သြားေရာက္ ႀကီးၾကပ္ ေပးမယ့္သူ လိုပါတယ္။

ဒဂံုဆိပ္ကမ္း ပရဟိတေက်ာင္း

ဒီလိုနဲ႔ ၾကာလာလိုက္တာ ၂ဝဝ၉ ဩဂုတ္လ မွာေတာ့ မန္ဘာတေယာက္လဲ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္၊ စီစဥ္ ဦးစီးမယ့္သူ ရွိတုန္း ေက်ာင္းေဆာင္တေဆာင္ ျဖစ္ေအာင္ လွဴမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ၾကပါတယ္။



လွဴဒါန္းဖို႔ ေနရာလိုက္ရွာေတာ့ ဒဂံုဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႔နယ္က ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပရဟိတ စာသင္ေက်ာင္း တခုမွာ စာသင္ေက်ာင္းေဆာင္ လိုအပ္ေနတာ ေတြ႔ပါတယ္။ (ဆရာေတာ္က သတင္းမႀကီး ေစခ်င္လို႔ လိပ္စာ အတိအက်ကိုေတာ့ မေဖာ္ျပေတာ့ပါ။) ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ ၃၃၇ ဦး သင္ၾကားေနၿပီး အမ်ားစုမွာ မိဘမဲ့၊ မိဘမစံု၊ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသူမ်ား ျဖစ္ၾကပါတယ္။



ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းမယ့္ ေက်ာင္းက ၄၅ ေပ x ၂၅ ေပ၊ အုတ္စီ သြပ္မိုး ျဖစ္ၿပီး ကုန္က်စရိတ္ကို ျမန္မာေငြ သိန္း ၁၄ဝ ခန္႔ ကုန္က်မယ္ မွန္းၾကပါတယ္။ ရရွိထားတဲ့ အလွဴေငြရဲ႕ ၂ ဆေလာက္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေနာက္တခုက အခ်ိန္ပါ၊ လက္ရွိေက်ာင္းေဆာင္ကို ဖ်က္ၿပီး ေဆာက္မွာ ျဖစ္လို႔ ၂ လ အတြင္း အၿပီးေဆာက္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ျဖစ္ေအာင္လွဴမယ္၊ လုပ္ငန္းစရင္ လွဴမယ့္သူေတြ ထပ္ေပၚလာဦးမယ္၊ အလွဴေငြ မေလာက္ရင္ မ်က္ႏွာက်က္ စတာေတြ ေလ်ာ့မယ္၊ စသည္ျဖင့္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကပါတယ္။

လုပ္ငန္းစတင္ျခင္း



ေက်ာင္းေဆာင္ ေဆာက္လုပ္ျခင္းကို ဩဂုတ္လ ၂ဝ ရက္ေန႔မွာ စတင္ခဲ့ပါတယ္။ မစခင္ ရက္ပိုင္းမွာပဲ ထိုင္းက က်ဴးပစ္မန္ဘာ တဦးက ဘတ္ ၂ဝဝဝဝ လွဴဒါန္းပါတယ္။ စကၤာပူက ျမန္မာ သေဘၤာသားမ်ားက စကၤာပူေဒၚလာ ၅၀ဝ၀ လွဴဒါန္း ၾကပါတယ္။ ဂ်ပန္က က်ဴးပစ္မန္ဘာမ်ား ကလည္း အလွဴေငြ ေကာက္ခံေပးမယ္ ေျပာလာပါတယ္။ (သိန္း ၃ဝ ေက်ာ္ ရရွိပါတယ္။)

ေတာ္ေတာ္ကို အားတက္သြားၾကပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ျမန္မာျပည္တြင္းက၊  ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ေရာက္ရွိေနၾကတဲ႔ ဂ်ပန္၊ စကၤာပူ၊ ဂ်ာမဏီ၊ ဩစေတးလ်၊ အေမရိကန္၊ တရုပ္၊ လာအို၊ ထိုင္း ႏွင့္ အဂၤလန္ ႏိုင္ငံတို႔မွ အလွဳရွင္ေတြ ေပၚလာပါတယ္။ အမ်ားစုဟာ လူခ်င္းျမင္ေတာင္ မျမင္ဖူးတဲ့၊ နာမည္ရင္းေလးေတာင္ မသိတဲ့ အြန္လိုင္း မိတ္ေဆြေတြ ျဖစ္ၾကၿပီး၊ ကေလးေတြ ပညာေရး အတြက္ဆိုၿပီး ယံုယံုၾကည္ၾကည္ လွဴၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။

အလွဴၿပီးစီးျခင္း



အလွဴေငြ လံုေလာက္သြားၿပီမို႔ မ်က္ႏွာက်က္၊ ေဆး၊ အခန္းဖြဲ႔၊ လွ်ပ္စစ္မီး ျပည့္ျပည့္စံုစံု ေဆာက္လုပ္ ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အားလံုးျပည့္စံုေတာ့ စာသင္ခံုေတြပါ လွဴႏိုင္ရင္ ေကာင္းမယ္လို႔ စိတ္ကူးမိၾကတယ္။ အခ်ိန္ကိုက္ပါပဲ  ျမန္မာဆိုင္ဘာ ဖိုရမ္က စာသင္ခံု ၁၁ သိန္းဖိုး လွဴဒါန္းလာပါတယ္။



စုစုေပါင္း ကုန္က်ေငြ ၁၄,ဝ၆၆,၄၅ဝ က်ပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ အလွဴရွင္မ်ားရဲ႕ ေစတနာ၊ ျပည္တြင္းကေန ကူညီေဆာင္ရြက္မ်ားရဲ႕ ႀကိဳးစားမႈတို႔ေၾကာင့္ ၂ဝဝ၉ စက္တင္ဘာလ ၁၅ မွာ ေက်ာင္းေဆာင္ လႊဲေျပာင္း လွဴဒါန္းႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ စက္တင္ဘာ ၂ဝ မွာေတာ့ ေရစက္ခ် ဆြမ္းကပ္ရင္း၊ ကေလးေတြကို ၾကာဇံေၾကာ္ေကြ်း၊ စာအုပ္ ခဲတံ ေထာက္ပံ့ စသည္ျဖင့္ လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။

ဒီ စာသင္ေက်ာင္းေဆာင္ဟာ ျမန္မာမ်ားအတြက္ ျမန္မာအဖြဲ႕ အတြက္ မွတ္တမ္းတင္စရာ ေအာင္ျမင္မႈ တခု ျဖစ္ခဲ့ပါၿပီ။ ဤကဲ့သို႔ လွဴဒါန္းခဲ့ရေသာ ကုသိုလ္ကို ကမၻာအရပ္ရပ္မွ အလွဳရွင္မ်ားနဲ႔ ၃၁ ဘံု က်င္လည္ၾကေသာ သတၱဝါအေပါင္းတို႔ကို အမွ် ေပးေဝပါတယ္။



(ဝန္ခံခ်က္။ ။ ျမန္မာမ်ားအတြက္ ျမန္မာအဖြဲ႔ ဝဘ္ဆိုဒ္ www.m4mcommunity.org ႏွင့္ ျမန္မာက်ဴးပစ္ဖိုရမ္ myanmarcupid.net တို႔ကို ကိုးကားပါတယ္။)

Read more...

Oct 9, 2009

ကဗ်ာ


photo: 8minutesold.com
ကဗ်ာ

ကဗ်ာႀကီးႀကီးေရးဖို႔
ကမာၻႀကီးပါရမွာလား။

ဆင္ႀကီးကိုဂဠဳန္ခ်ီတဲ့
ကမာၻႀကီးကို ငါမခ်ီႏိုင္ဘူးကြယ့္။

ကမ္းေျခမွာ ေကာက္ရခဲ့တဲ့
ေပါက္စန ကဗ်ာေလးပါ
တက္မနင္းၾကပါနဲ႔။

တင္မင္းထက္
ဝ၉.၁ဝ.ဝ၉

Read more...

Oct 6, 2009

ဗဂ်ီေအာင္စိုး


ဗဂ်ီေအာင္စိုး (၁၉၂၄-၁၉၉ဝ)


ျမန္မာႏိုင္ငံကို ေမာ္ဒန္ပန္းခ်ီနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့သူ တဦးျဖစ္ပါတယ္။

အေပၚက ဓာတ္ပံုက သူဆံုးၿပီးစက ယုဒသန္မွာ လုပ္တဲ့ အမွတ္တရ ျပပြဲမွာ ေရာင္းတဲ့ ပံုပါ (လက္ကိုင္ပုဝါမွာ ေဆး႐ိုက္ထားတာ)

မေန႔က ဘေလာ့ဂ္လည္ရင္း imaginarycloudsno2 မွာ ဗဂ်ီေအာင္စိုး ဆိုၿပီး လင့္ခ္ေပးထားတာ ေတြ႕ပါတယ္။ အံ့ဩဝမ္းသာ သြားပါတယ္။ အဆင္အျပင္က အစ ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းတဲ့ ဆိုဒ္ပါ။ မဂၢဇင္း သ႐ုပ္ေဖာ္ ပန္းခ်ီေတြက စၿပီး၊ ဘယ္ တုန္းက ဘယ္ကဗ်ာမွာ ဆြဲထားတဲ့ပံု စသည္ျဖင့္ မွတ္တမ္းနဲ႔ တကြ ေဖာ္ျပ ထားပါတယ္။ ဗဂ်ီေအာင္စိုးရဲ႕ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ ေလးစားသူ လူႀကီး လူငယ္မ်ား စုစည္းၿပီး လုပ္တဲ့ ဆိုဒ္လို႔ ဆိုပါတယ္။




ဒါက Website ပါ ..
http://www.bagyiaungsoe.com/

ဒါက သူတို႔ပဲ လုပ္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ပါ ..

Read more...

Sep 25, 2009

ရပ္တန္႔ေနေသာ ေန႔စြဲမ်ား



Photo: parasolgarden.com

ရပ္တန္႔ေနေသာ ေန႔စြဲမ်ား

ငယ္ငယ္တုန္းကမုန္႔ေတြကပိုခ်ိဳတယ္
အခ်ိန္ေတြကလည္းပိုၾကာတယ္
စာသင္ႏွစ္ တႏွစ္ တႏွစ္ ဆိုရင္
မၿပီးဆံုးေတာ့ဘူးထင္ရေလာက္ေအာင္ၾကာတယ္
ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြကလည္း
စာေတြအားလံုးျပန္ေမ့သြားတဲ့အထိၾကာတယ္။

ခုေတာ့
ဆံပင္ေတြရွည္လာမွ
တလကုန္မွန္းသိေတာ့တယ္။

ခု ဒီဇင္ဘာထြက္ရင္
ေနာက္ ဒီဇင္ဘာ လူစားဝင္မယ္တဲ့
ကစားပြဲက ရပ္လို႔မရဘူးေလ။

မက္တဲ့ အိပ္မက္အလိုက္
ညတာ ရွည္လိုက္ တိုလိုက္ပါပဲ။

ေလထဲမွာခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ပန္းဆိုင္းေလးေတြလို
ရပ္တန္႔ၿငိမ္သက္စြာ အၿမဲေမႊးျမေနတာကေတာ့
သူနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ ျမကြ်န္းသာေန႔စြဲမ်ား ...။

တင္မင္းထက္
၂ဝဝ၉

Read more...

Sep 24, 2009

ျမန္မာမ်ားအတြက္ ျမန္မာ

ျမန္မာက်ဴးပစ္ဖိုရမ္ကေန တဆင့္ ျမန္မာမ်ားအတြက္ ျမန္မာ (Myanmar for Myanmars) ဆိုတဲ့ အြန္လိုင္း အဖြဲ႔အစည္းေလး ျဖစ္ေပၚလာပံုနဲ႔ ၂ဝ၉ စက္တင္ဘာ ၁၅ ရက္ေန႔က လႊဲေျပာင္းလွဴဒါန္း ခဲ့ၾကတဲ့ စာသင္ေက်ာင္းေဆာင္ (ဒဂံုဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႕နယ္က ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ စာသင္ေက်ာင္း အတြက္) အေၾကာင္း ေရးျပခ်င္ပါတယ္။

ခုေတာ့ ဒီကဗ်ာေလးနဲ႔၊ ေရႊဝါျပည္မွာ တင္ထားတဲ့ ကိုေဘာ့က်န္ ကဗ်ာ ၂ ပုဒ္ကို ဖတ္ထားၾကပါဦး။






ျမန္မာမ်ားအတြက္ ျမန္မာ

သမီးေရ ...
တီဗြီပဲၾကည့္မေနနဲ႔
စာလဲက်က္ဦး ...

သမီးေရ ...
ထမင္းခ်ည္းစားေနရင္
ဘယ္အား႐ွိပါ႔မလဲ ...

သားေရ ...
ခဲတံနဲ႔ေလွ်ာက္ျခစ္ရင္
နံရံေတြညစ္ကုန္မွာေပါ႔ ...

သမီးေရ ...
သားေရ ...
... ... ... ... ...

အဲဒီလို ဆိုရင္းေျပာရင္း
နာဂစ္ရဲ႕ ကေလးေလးေတြ
ျပန္ျမင္ေယာင္လာ ...

ဘယ္မွာလဲ သူ႔ညစာ
ဘယ္မွာလဲ သူ႔အမိုးအကာ
ဘယ္မွာလဲ သူ႔သင္ခန္းစာ

ငါ႔သမီး ငါ႔သား
ငါ႔အေရးပဲ
ငါေတြးေနမိသလား ...

ၿပံဳးေပ်ာ္ႏိုင္တဲ့ ဘေတြမ်ားေစဖို႔
တို႔စြမ္းသမွ်ေဆာင္ၾကစို႔ ...

တင္မင္းထက္


(ဝန္ခံခ်က္။  ။ ကဗ်ာကို ျမန္မာက်ဴးပစ္ဖိုရမ္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကဗ်ာေနာက္ဆံုးပိုဒ္မွာ ျမန္မာမ်ားအတြက္ ျမန္မာအဖြဲ႕ ၏ ေဆာင္ပုဒ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္သူေရးတယ္ ဆိုတာ ျပန္ေဖာ္ျပေပးပါမယ္။)

Read more...

Sep 6, 2009

ကံ့ေကာ္ ၂ ပြင့္

မီးမီးေခ်ာ ဘေလာ့ဂ္အေၾကာင္း ေျပာတုန္းက၊ ပန္းခ်ီအေၾကာင္း ေျပာရင္း ကြ်န္ေတာ္လည္း ရွားရွားပါးပါး ၂ ကား ၃ ကား ဆြဲဖူးတယ္ ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။

တကယ္က ပန္းခ်ီဆြဲတယ္ ဆိုေပမယ့္ ခဲတံနဲ႔ စုတ္တံနဲ႔ ဆြဲတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ မေတာ္တဆ ျဖစ္တဲ့ Effect ေတြ အားကိုးနဲ႔ ဆြဲတာပါ။

ပထမဆံုးနည္းက Time တို႔ Newsweek တို႔ထဲက ေရာင္စံုစာရြက္ေတြ ၿဖဲၿပီး ျပန္ကပ္တဲ့ Collage နည္းပါ။ မူလပံုရဲ႕ အရိပ္၊ အ႐ုပ္ နဲ႔ အေရာင္ေၾကာင့္ မထင္မွတ္ပဲ ပိုေကာင္း သြားတတ္ပါတယ္။ စီးပြား ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ ၂ ကား တိတိ ဆြဲဖူးတာ ခုေတာ့ ျပန္ရွာ မရေတာ့ပါ။ တကားကေတာ့ ခပ္လြယ္လြယ္ ပန္းအိုးပံုပါ။ ေရာင္စံု စကၠဴစ ေသးေသးေလးေတြကို အစုလိုက္ အစုလိုက္ ကပ္လိုက္ေတာ့ ပန္းေရာင္စံု ျဖစ္ေရာ။ ေနာက္တကားကေတာ့ ပန္းခ်ီကိုၿမိဳး ကို တုထားတာပါ။ ေယာက်ာ္းေလး ကိုယ္တပိုင္းပံု၊ ဆံပင္လြင့္ေနတာက တိမ္ေတြ၊ ကိုယ္လံုးေနရာမွာက ေက်ာက္ေတာင္ပံုေတြ၊ ရင္ဘတ္မွာ အေပါက္တေပါက္၊ အဲဒီကမွ ႐ိုးတံတခု ထြက္လာၿပီး ႏွင္းဆီတပြင့္ ပြင့္ေနတဲ့ပံု။ (ျပစရာ မရွိေတာ့ ေျပာခ်င္တိုင္း ေျပာလို႔ ရတာေပါ့။)

ေနာက္တနည္းကေတာ့ အဆင့္ျမင့္နည္းပညာ တခုျဖစ္တဲ့ ေဆးစက္မႈန္ေလးေတြနဲ႔ ဆြဲတဲ့နည္းပါ (မူႀကိဳေတြမွာ သံုးေလ့ရွိပါတယ္ :P)။ သားပြတ္တံနဲ႔ ေဆးကိုတို႔ၿပီး အမႈန္ေလးေတြ ျဖန္းတဲ့ နည္းပါ။ သူက ၂ မ်ိဳး လုပ္လို႔ရတယ္။ ဆိုင္းဘုတ္မွာ နာမည္ေရးသလိုမ်ိဳး ကဒ္ျပားေပၚမွာ ေဆးထိေစခ်င္တဲ့ ေနရာေတြကို အေပါက္ေဖါက္ထားၿပီး ေဆးနဲ႔ ျဖန္းတာပါ။ ဒါမွမဟုတ္ ပထမနည္းနဲ႔ ေျပာင္းျပန္၊ ကဒ္ကေလးေတြကို ျဖတ္ၿပီး မထိေစခ်င္တဲ့ ေနရာကို အုပ္ထားတာပါ။ ဒါမ်ိဳးေပါ့ ..

ehow.com

အဲဒီနည္းနဲ႔ ကံေကာ္ ၂ ပြင့္ ပံုဆြဲျဖစ္ပါတယ္။ အရြက္ေတြ ပြင့္ဖတ္ေတြ ေနရာကို ကဒ္ကေလးေတြ ျဖတ္ၿပီး ဖံုးထား။ ေကာင္းကင္ အျပာနဲ႔ သစ္ရြက္ အစိမ္းကို သားပြတ္တံနဲ႔တို႔ ၿပီးေတာ့ ဘီးေပၚမွာ ျခစ္ၿပီး ေဆးျဖန္းပါတယ္။ ေဆးမႈန္ေလးေတြ ေရာသြားေတာ့ ၾကည့္လို႔ေကာင္းပါတယ္။ ကံ့ေကာ္ဝတ္ဆံ ေနရာကိုေတာ့ ေဆးအဝါ ထူထူပံု၊ ဆူးခြ်န္နဲ႔ ဆြလိုက္ေတာ့ စကၠဴသား ပြၿပီး ဝတ္ဆံနဲ႔ တူသြားပါတယ္။

ကံေကာ္ပန္းေတြနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့
ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြဟာ
သူ႔ကို ရည္စူးခဲ့တာပါ ..

ပထမဆံုး တကားကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ေကာင္မေလးဆီ ေရာက္သြားတာေပါ့ (ရန္ကုန္အိမ္က နံရံမွာ ခ်ိတ္ရက္သား က်န္ခဲ့ပါတယ္။) ေနာက္ ဆင္တူ ၂ ကား ထပ္ဆြဲၿပီး ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္း အတြဲ ၂ တြဲ ကို မဂၤလာလက္ဖြဲ႔  လိုက္ပါတယ္။ ထူးထူးျခားျခားေလးလည္း ျဖစ္တာေပါ့။ (လက္ဖြဲ႔ဖိုးလည္း သက္သာ :P)

ဒီပံုကေတာ့ (ေကာင္း + ေအး) ကို လက္ဖြဲ႔ခဲ့တဲ့ ကားပါ ..
.

Read more...

Sep 3, 2009

ငါး

zazzle.com
ငါး

ပင္လယ္ျပင္ကိုေငးၾကည့္ေနမိတဲ့ တေန႔
ငါးေလးတေကာင္ အနားမွာလာထိုင္ၿပီး သူ႔အေၾကာင္းေျပာျပခဲ့တယ္
ေရကူးဝါသနာဆိုတာမသိဘူး တသက္လံုးကူးခတ္ခဲ့ရတယ္ .. တဲ့
နီးကပ္တယ္ထင္ရတဲ့ လရိပ္ဟာလည္း ေဝးတာပါပဲ .. တဲ့
တည္ၿငိမ္တဲ့ေရျပင္ေအာက္မွာလည္း ဝဲဂယက္ေတြရွိတယ္ .. တဲ့
ေနာက္ဆံုးေတာ့
ေရထဲက သူ႔မ်က္ရည္ကို ဘယ္သူမွ မျမင္ႏိုင္ပါဘူး .. ဆိုၿပီး
အေဝးႀကီးကိုထြက္သြားတယ္ ဘယ္ေတာ့မွျပန္မလာေတာ့ဘူး
ေရမကူးတတ္ေပမယ့္ ငါလည္း ငါးတေကာင္ပါပဲ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း
ပုလင္းလြတ္တလံုးထဲ ထည့္ေမွ်ာလိုက္တယ္ သူဖတ္ရမွာပါ။

တင္မင္းထက္

(အိႁႏၵာ ရဲ႕  ငါးျပတိုက္ ကအျပန္၊ ငါးတေကာင္နဲ႔ ေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။)

Read more...

Aug 28, 2009

ျမား

Photo: vidalia_11 (flickr.com)

ျမား

ခ်စ္ဆိပ္ရည္ သုတ္လူးထားတဲ့
စူးရွတဲ့ျမားကို သိမ္းေလ
ေ႐ႊေတာင္ပံေတြ အနားေပး
ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ထိုင္ေနပါလား
အေဆြ ... ျမားနတ္ေမာင္။

ေျပမေယာင္ ေကြးမေယာင္
ညိဳေမွာင္တဲ့မ်က္ခံုးနဲ႔ ေလးတင္
ညွိဳ႔ငင္တဲ့မ်က္ဝန္း အပစ္
စူးနစ္ခဲ့ရ ႏွစ္ေပါင္းတရာ။

တင္မင္းထက္
၂၈.ဝ၈.ဝ၉

(ခ်စ္ဇနီးသို႔ ...)

Read more...

Aug 26, 2009

ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ဆိုကေရးတီး

 
ဂရိ ေတြးေခၚပညာရွင္ ဆိုကေရးတီး (Socrates) အေၾကာင္း မဟုတ္ပါဘူး။  SONATA-CANTATA  မွာ မသီတာ ဆို-က-ေရး-တီး အေၾကာင္းေရးထားတာ ေတြ႔ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ပါရမီကို ႀကံဳရင္ေရးပါ့မယ္၊ ေျပာထားမိပါတယ္။ 

ဆို

ကြ်န္ေတာ့္ အသံဟာ အေမ့အသံကို ၁ဝဝ% အေမြဆက္ခံၿပီး ဘယ္ကီးမွ မ
င္ သီခ်င္းဆိုရင္ စာရြတ္ေနသလား အေမးခံရပါတယ္။ အလယ္အလတ္ သီခ်င္းေတြကို မႀကိဳက္ တခုခု ဆန္းသစ္မွ ႀကိဳက္ပါတယ္။ အသံမေကာင္း၊ အဆိုမပိုင္ေပမယ့္ ခင္ေမာင္တိုး - မြန္းေအာင္ အစ၊ ထူးအိမ္သင္ - ေလးျဖဴ အလယ္၊ ၾကက္ဖ - အရိုး အဆံုး သီခ်င္းေပါင္း မ်ားစြာ အလြတ္ရပါတယ္။ ဆိုရခက္တဲ့ ကိုေစာညိန္း။ ခင္မ္း စတဲ့ သီခ်င္းေတြကို ဟိုေအာ္ ဒီေအာ္ လုပ္တတ္ပါတယ္။

ငယ္ငယ္က အိမ္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဖဲစုရိုက္ၾကၿပီဆို
ကြ်န္ေတာ္ ရံႈးေနလို႔ကေတာ့ နားမသက္သာဖူး မွတ္ေပေတာ့။ ကိုေနဝင္း သီခ်င္းဖြင့္ နည္းနည္းပါးပါး လိုက္ဆိုလိုက္ရင္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ စိတ္ညစ္။ လူမရႊင္ေတာ့ ဖဲက် ျဖစ္ကုန္ၾကပါတယ္။

က


စင္ေၾကာက္တဲ့ သူဆိုေတာ့ တသက္မွာ တခါပဲ စင္ေပၚ တက္ကဖူးပါတယ္။ ၈ တန္းတုန္းက နယ္မွာပါ။ ေက်ာင္းက ၈ တန္း ၄ ေယာက္ပဲ ရွိတဲ့ တြဲ-အလက မွာ။ သီတင္းကြ်တ္မွာ ဆရာကေတာ့ပြဲ နဲ႔ ေက်ာင္းကပြဲ လုပ္ပါတယ္။ ပြဲငတ္တဲ့ ေဒသဆိုေတာ့ ရြာလံုးကြ်တ္ လာအားေပး ၾကမွာပါ။ ေက်ာင္းမွာက လူက နည္းနည္းေလး ဆိုေတာ့ ဘယ္လိုမွ ေျပးမရ။ ဖိုးသူေတာ္ ယိမ္းထြက္ရပါေတာ့တယ္။

အဲဒီတုန္းက ျဖဴျဖဴသြယ္သြယ္ဆိုေတာ့ မိန္းကေလးလို
တ္ၿပီး ေတးသရုပ္ေဖာ္လိုမ်ိဳး ကခိုင္းဖို႔ ဆရာ / ဆရာမမ်ားက ရက္ရက္စက္စက္ ႀကံၾကပါေသးတယ္။ မွတ္မိေသးတယ္ "ကမ္းစပ္ တို႔ဟာကမ္းစပ္ မင္းဟာ ေရလိႈင္းေလးေပါ့" .. ဆိုတဲ့ သီခ်င္းနဲ႔ေပါ့။ အက သင္ေပးတဲ့ သူက မူလတန္းျပ လုပ္အားေပး ဆရာမ၊ သူက ေရွ႕က ကျပ၊ ကြ်န္ေတာ္က ႀကိဳးစားၿပီး လိုက္ကေသာ္လည္း၊ ကပံု အခ်ိဳးက်လြန္းေတာ့ သူ႔ကို ေနာက္ပါတယ္ ဆိုၿပီး ဆက္မသင္ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒါနဲ႔ ၇ တန္းေက်ာင္းသူ တေယာက္က သင္ေပးပါတယ္။ ဒီတခါမွာေတာ့ အက ဆရာမ ထိုင္ငို သြားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အက ပညာခန္းလည္း ဖိုးသူေတာ္ယိမ္းနဲ႔ပဲ တခန္းရပ္သြားပါတယ္။

ေရး


ဒါကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ပါရမီ ဆိုတာထက္ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ပါရမီပါ။ ကြ်န္ေတာ္ သီခ်င္းမေရးဖူးပါ။ ကဗ်ာတပုဒ္ကိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက သူဆိုမယ္ ဆိုၿပီး (အလကား ရတာလည္း တေၾကာင္း) သံစဥ္ ထည့္ဆိုဖူးပါတယ္။

သူ႔အႀကံကလည္း မေသးပါ။ အလကား ရတဲ့ သီခ်င္း တေခြစာစုၿပီး စီးရီးထုတ္မယ့္ အႀကံပါ။ နီးစပ္ရာ လိုက္ရွာရင္းနဲ႕ တတန္းႀကီးတဲ့ အကိုႀကီး တေယာက္က သီခ်င္းေတြ ဗလာစာအုပ္နဲ႕ တအုပ္ ေပးလိုက္ပါတယ္။ ႀကိဳက္တာေလးေတြ ေရြးၿပီး အေခြၾကမ္းသြင္း၊ အဲဒီ အကိုႀကီးကို သြားဖြင့္ျပပါတယ္။ သီခ်င္း တပုဒ္ အေရာက္မွာေတာ့ အကိုႀကီး ထခုန္ပါေတာ့တယ္။ "ဒါ .. ဒါ .. ငါ့ရည္းစားစာ" တဲ့။ စာအုပ္ ေနာက္ဆံုးမွာ ေရးထားတဲ့ ရည္းစားစာကို သီခ်င္းမွတ္လို႔ ဆိုျပစ္လိုက္တာပါ။ သူ႔ အေခြကလည္း ထြက္မလာျဖစ္ေတာ့၊ ကြ်န္ေတာ့္ ကဗ်ာလည္း ေမာင္စိန္ဝင္း ကဗ်ာေတြလို သီခ်င္းျဖစ္ခြင့္ မႀကံဳလိုက္ပါ။

တီး


တန္း ၿပီးေတာ့မွ ဂစ္တာတီး စသင္ပါတယ္။ ပထမဆံုး တက္ျဖစ္တာက ဆူးေလနားက တိုက္ခန္း အေပၚထပ္မွာ သင္တဲ့ သင္တန္းပါ။ ေနာက္ေတာ့ အလံု ကရင္ၿခံက ကလပ္စစ္ကယ္တီးတဲ့ ဆရာႀကီးဆီမွာ ဆက္သင္ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုး ဆရာကေတာ့ အရင္က E-Machine မွာ ကီးဘုတ္တီးတဲ့ သူပါ။ ေတာ္မီေက်ာ္ႏိုင္တို႔ ဝိုင္း ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ ဆရာက အမ်ားႀကီး ငယ္ပါတယ္။ ၁၆-၁၇ ေလာက္နဲ႔ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ တီးလာတဲ့ သူပါ။
ငယ္ငယ္က စာလည္းေတာ္၊ ဂီတမွာလည္း ထူးခြ်န္တဲ့ သူပါ။ သူ႔အေဖက အေတာ္အသင့္လည္း ျပည့္စံုတဲ့၊ လူလည္း ေလးစားတဲ့ စာေရးဆရာႀကီး တဦးပါ။ သူ႔ကို ဖ်က္တာကေတာ့ (ထံုးစံအတိုင္း) မူးယစ္ေဆးပါပဲ။ ေနာက္ဆံုး သူ႔ အသက္ကိုပါ ယူသြားပါတယ္။

ဆရာေတြ နာမည္ကို အတိအက် မေဖာ္ျပ ထားတာက ဆရာ့ေက်းဇူး မသိလို႔ မဟုတ္။ ဆရာေတြ နာမည္ပ်က္မွာ စိုးလို႔ပါ။ ဆရာ ၃ ေယာက္သာ ေျပာင္းသြားတယ္၊ ဂစ္တာကို ေရာင္းေကာ့ဒ္ သီခ်င္းတခ်ိဳ႕ ေခါက္တတ္တာက လြဲရင္၊ ႀကိဳးကို မညွိတတ္လိုက္ပါဘူး။


(ခုလည္း "ေရႊဟသၤာေမာင္ႏွံရယ္ .. ေတာင္ပံယွက္ၿပီ .. လည္ခ်င္းမွီလို႔ .." .. ဆိုတဲ့ ဆည္းဆာ ကို ေအာ္ေနပါတယ္။ တကယ္က အဲဒီ သီခ်င္းကို အစအဆံုး မရပါဘူး။ မရတရ သီခ်င္းက ပိုဆိုလို႔ ေကာင္းတယ္ မဟုတ္လား။)

Read more...

Aug 19, 2009

Green Memory (6)

ကံ့ေကာ္ေတာ

ရနံ႔ေကာက္သူေတြ မရွိတဲ့
ေနာက္ထပ္ေႏြဦးတခုမွာ
မ်က္ရည္စိုလို႔ ငိုေနၾကစဲလား

တင္မင္းထက္
၂ဝဝ၉

Read more...

ကမ္းေျခ

ကမ္းေျခ

ေရပန္းဆိုတာကို စျမင္ဖူးေတာ့
မွင္သက္ေငးေမာေနမိ
ေရမႈန္စိန္စ လင္းလက္တဲ့
ငယ္ဘဝရဲ႕ ပြဲေတာ္ညတခုမွာ။

ပင္လယ္ကို ေရာက္ခဲ႔တာလား
နယ္ေျမသစ္ မေတြ႔ခဲ႔ေပမယ့္
ငါးမန္းေတြဘာေတြနဲ႔ ေတြ႔ခဲ႔
ကမ္းေဝးတဲ့ေန႔ေတြ။

လက္ယက္သဲတြင္းေလးေဘးမွာ
ေရၾကည္ေအးျမ
အနည္က်ေအာင္ေစာင့္ၿပီး
သူ႔ကို တိုက္ခ်င္ပါေသးတယ္။

တင္မင္းထက္
(၂၂.ဝ၇.ဝ၉) 

မေနာ္ရဲ႕ "ကြ်န္မခ်စ္ေသာကဗ်ာမ်ား" မွာ ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးပါတယ္။

Read more...

Aug 17, 2009

စာအုပ္ေတာမွာ (၆)

စာတိုငညိဳ

စာအုပ္စုတဲ့သူ အမ်ားစုက စာအုပ္ခိုးရင္ ငရဲမႀကီးဘူး ထင္ေနတတ္ၾကတယ္။ ငွားတယ္လို႔ပဲ စိတ္ထဲမွာ ထားၾကတာ၊ ျပန္မေပးတာက တပိုင္းေပါ့။

ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ဆီက ပါသြားတာက အမ်ားႀကီး ပိုမ်ားပါတယ္။ တမင္ျပန္မေပးတာက မွတ္မွတ္ရရ တအုပ္ပဲ ရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ဆီက သီခ်င္းစာအုပ္ တထပ္ႀကီးငွားၿပီး ျပန္မေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆီကပါ။ သူ႔စာအုပ္ေတြက စိတ္ႀကိဳက္တအုပ္ (ေမွာ္႐ံုေတာ္မွာ ေမာလွၿပီ) ကိုငွား၊ ၿပီးေတာ့ အေပ်ာက္ ရိုက္လိုက္ပါတယ္။

စာအုပ္ မေပ်ာက္ေအာင္ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ စာအုပ္မငွားတာပါ။ ဒါေပမဲ့ စာအုပ္ေကာင္း တအုပ္ဖတ္ရရင္ ဘယ္သူေတာ့ ႀကိဳက္မယ္ဆိုၿပီး ေပးဖတ္ခ်င္ပါတယ္။ အိမ္တိုင္ရာေရာက္ေတာင္ သြားေပးလိုက္ေသး။ အဲဒီေတာ့ ေပ်ာက္တာေပါ့။ "ေဘာင္းဘီဝတ္မိုးတိမ္" ဖေယာင္း လက္ေရး စာအုပ္ေလးဆို ကဗ်ာခ်စ္သူ တေယာက္က ငွားသြားတယ္။ "နန္းဟာဗီး" ဆို အဖံုးေလးပဲ က်န္ခဲ့တယ္။

အထိအနာဆံုးက ဆရာေက (ဦးခင္ေဇာ္ ထင္တယ္) စာအုပ္ေတြပါ၊ သူ႔စာအုပ္ေတြမွာ စာေရးဆရာ လက္မွတ္ေတြ ပါပါတယ္။ လူထုဦးလွ၊ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ၊ ဆရာမင္းသုဝဏ္ စသည္ျဖင့္ အမ်ားႀကီးပါ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ စာေပျမတ္ႏိုးသူ တစ္ေယာက္က လက္မွတ္ပါတဲ့ စာအုပ္ ၁ဝ အုပ္ေလာက္ကို ေ႐ြးငွားၿပီး ျပန္မေပးေတာ့ပါဘူး။ ငွားတာကလည္း သေဘၤာတက္ရင္ ဖတ္ဖို႔တဲ့၊ ကြ်န္ေတာ္ကိုက "အ" တာပါ။

ကြ်န္ေတာ္ အမ်ားဆံုးလုပ္တာက မဂၢဇင္းေတြထဲက ျဖဳတ္တာပါ။ အသစ္ကိုေတာ့ မလုပ္ပါဘူး။ သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ဝတၳဳ၊ ေဆာင္းပါး ပါရင္၊ လကုန္မွ တခါျပန္ငွားၿပီး ျဖဳတ္ပါတယ္။ ၿဖဲယူတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္၊ စာအုပ္ကို လံုးဝ ျဖဳတ္ပစ္ၿပီး ႀကိဳက္တာယူ၊ ဟန္မပ်က္ ျပန္ခ်ဳပ္ေပးပါတယ္။

Silver Pages

Yellow Pages လိုမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ စီစစ္ေရးမိလို႔ ေငြမွင္သုတ္ ခံရတဲ့ စာမ်က္ႏွာေတြပါ။ စီစစ္ေရး မိရင္ လုပ္ၾကရတာက မ်ိဳးစံု၊ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း နည္းမ်ိဳးစံု သံုးၿပီး ဖတ္တာပဲ။ ၿဖဲထားတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဘာမွ လုပ္မရပါ။၊ စာရြက္ ၂ ႐ြက္ကို ပူးၿပီးေကာ္နဲ႔ ကပ္ရင္ စာရြက္ေလးၿဖဲ ေရစိမ္ၿပီး ျပန္ခြာ။ နည္းနည္းပါးပါး ထိလို႔ စကၠဴအပိုင္းနဲ႔ ပိတ္ကပ္ရင္ ေရဆြတ္ၿပီး ပြတ္ထုတ္၊ ေငြမွင္သုတ္ရင္ လက္သည္းဖ်က္ေဆးနဲ႔ ဖ်က္ (ဝယ္ကိုေဆာင္ထားတာ၊ အိမ္မွာ လက္သည္းဆိုးတဲ့သူ မရွိ)။

ခ်ယ္ရီမွာ ပါတဲ့ ေမာင္သစ္ နဲ႔ ေမာင္ေသာ္က ေဆာင္းပါးေတြဆို ၂ ပုဒ္ လံုးလြတ္တဲ့ လက ခပ္ရွားရွား။ တခါတေလၾကေတာ့ ကိုယ္ကသာ ႀကိဳးစားပမ္းစား ခြာရတယ္၊ ဘာမွလည္း မဟုတ္။ စီစစ္ေရးက အေတြးေခါင္ၿပီး ပိတ္ထားတာ။ အဲ .. သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း နာမည္ကို ေငြမွင္သုတ္တဲ့ ေခတ္လည္း ရွိဖူးပါတယ္။

ကာတြန္းဦးေဖသိန္း (ေကာင္းကင္မဂၢဇင္းမွ)
စာအုပ္လိုင္း

စာအုပ္စုရာမွာ တခ်ိဳ႕က စာေရးဆရာ ကို လိုက္စုတယ္။ တခ်ိဳ႕က အမ်ိဳးအစားကို လိုက္စုတယ္။ လူထုဦးလွ စုတဲ့သူ၊ ခရီးသြားေဆာင္းပါး စုတဲ့သူ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ပုဂံတိုက္ထုတ္ စာအုပ္မွန္သမွ် စုတဲ့သူလည္း ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ သူက စာအုပ္ အျပင္အဆင္၊ စာအုပ္ စီစဥ္ပံု နမူနာ ယူခ်င္လို႔ပါ။

သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ကေတာ့ ေ႐ႊငါးေမြးနည္းကေန ႏြားေမြးျမဴေရးအထိ၊ ဗူး ဖ႐ံု သခြားကေန စပါးမ်ိဳးစပ္နည္း အထိ အဂၤလိပ္ ျမန္မာ စာအုပ္စံု စုပါတယ္။ ထူးဆန္းတာက ေျမနီကုန္းမွာေနတဲ့ သူ႔မွာ ဘာပင္ ဘာေကာင္မွ မရွိပါဘူး။ အခုေတာ့ အက္ဖ္အီးစီ ပြဲစားလုပ္ေနတယ္။

စင္ၿဖိဳျခင္း

စာအုပ္စုတဲ့ သူေတြအဖို႔ တစ္ကယ့္ကို စိတ္မေကာင္းစရာပါ။ အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ စာအုပ္စင္ တစ္စင္လံုး ပုတ္ျပတ္ေရာင္းတာကို စင္ၿဖိဳတယ္ ေခၚပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ တစ္အုပ္စီ ေဈးမျဖတ္ေတာ့ပါဘူး၊ စာအုပ္ အဆိုးအေကာင္း အေနအထားကို ၾကည့္ၿပီး တစ္အုပ္ ဘယ္ေလာက္ဆိုၿပီး ပွ်မ္းမွ်ႏႈန္း ျဖတ္ပါတယ္။ တစ္ခါမွေတာ့ လိုက္မသြားဖူး ပါဘူး။ စင္ၿဖိဳၿပီး စာအုပ္ေတြ အပံုလိုက္ ေရာက္လာတာေတာ့ ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ ဝယ္ရတဲ့သူလဲ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။

တခ်ိဳ႕ၾကေတာ့လဲ စင္မၿဖိဳေပမယ့္၊ အရင္ စုေဆာင္းထားတဲ့ သူေတြရဲ႕ တူ၊ သား စတဲ့ ေနာက္လက္ထက္မွာ နည္းနည္းစီခြဲၿပီး ကုန္ေအာင္ ေရာင္းတတ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ "ေမာင္ .. .. .. ကိုယ္ပိုင္စာၾကည့္တိုက္" ဆိုတဲ့ တံဆိပ္တံုးနဲ႔ စာအုပ္ေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိပါတယ္။ တစ္ဆိုင္ထဲက ရတာပါ။ ေမးၾကည့္ေတာ့ ဆံုးသြားတဲ့ သူ႔အေဖ စုထားတာေတြ၊ သားက လာေရာင္းတာတဲ့။ ေနာက္ဆံုးက် စာအုပ္ ဗီဒိုႀကီးပါ ေရာင္းသြားပါတယ္။

(ဆက္ရန္ ...)

ဝန္ခံခ်က္။  ။ ျမန္မာက်ဴးပစ္ဖိုရမ္တြင္ ေရးခဲ့သည္မ်ားကို ျပန္လည္တည္းျဖတ္ ထားပါသည္။

Read more...

Aug 13, 2009

စာအုပ္ေတာမွာ (၅)

ေဘာ္တယ္ဆိုင္

ေဘာ္တယ္ (Bottle) ဆိုင္ ဆိုတာကေတာ့ "ႏို႔ဆီခြက္ေတြ ဝယ္
၊ ပုလင္းေတြ ဝယ္" ဆိုတဲ့ အထမ္းနဲ႔ အေဟာင္းလိုက္ဝယ္တဲ့ သူေတြဆီက ျပန္ေကာက္တဲ့ ဆိုင္ေလးေတြပါ။ သတင္းစာေဟာင္း ဝယ္သလို၊ စာအုပ္ေဟာင္းကိုလည္း ပိႆာခ်ိန္နဲ႔ ဝယ္တာပါပဲ။ အဲဒီေခတ္က ဘားျပာေတြ ဘားေၾကာင္ေတြ ေခတ္မစားေသးေတာ့ အမ်ားစုက ေဆးလိပ္ ဖင္စီခံ ျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲဒီဆိုင္ေလးေတြကို ဦးေမာင္နႏၵာတို႔လို လိုက္ၿပီး စာအုပ္ေကာက္တဲ့သူေတြ ရွိပါတယ္။ ဒီေန႔ အလံု၊ ေနာက္ေန႔ ကမာ႐ြတ္ စသည္ျဖင့္ လွည့္ေကာက္တာပါ။ အုပ္ခ်င္းေဈးနဲ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆိုင္က ပိႆာ ၂ က်ပ္ ဆိုၿပီးေကာက္ထားရင္၊ စာအုပ္သမားက တပိႆာ ၅ က်ပ္ ေလာက္ ေပးၿပီး ျပန္ေကာက္တာပါ။ ေဘာ္တယ္ဆိုင္ကလည္း ေဈးပိုရေတာ့ စာအုပ္သမား ပယ္ခဲ့တာေတြကိုမွ အျခားကို ျပန္ေရာင္းပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္လည္း အျခားၿမိဳ႕နယ္က ဆိုင္ေတြ မေရာက္ဖူးေပမယ့္၊ စမ္းေခ်ာင္း၊ ေျမနီကုန္းထဲေတာ့ ႀကံဳရင္ ဝင္ေမႊပါတယ္။ ဦးႏုရဲ႕ "လူေပၚလူေဇာ္ လုပ္နည္း" ေတာင္ ေဘာ္တယ္ဆိုင္က ရဖူးေသး။ (ကြ်န္ေတာ္က တက္က်မ္း ဖတ္ေလ့ မရွိေတာ့ ဆံုးေအာင္ေတာင္ မဖတ္ျဖစ္ပါဘူး၊ ျပန္ေရာင္းလိုက္တယ္။)


ေဘာ္တယ္ဆိုင္က ရရင္ေတာ့ အသက္သာဆံုးေပါ့။ အေဟာင္းဆိုင္မွာ ေရာင္းတဲ့ေဈးကလည္း ေက်ာင္းသား တေယာက္တတ္ႏိုင္တဲ့  ေဈးမ်ိဳးပါ။ ၈၈မွာ ပထမႏွစ္ တက္ေတာ့ တပတ္ မုန္႔ဘိုး ၅
။ တပတ္ကုန္ရင္ စာအုပ္ေကာင္းေကာင္း တအုပ္ ယ္လို႔ရပါတယ္။ ဘုန္းႏိုင္တအုပ္ ၂ -၂၅။ ေဆြလိႈင္ဦးက တစ္က်ပ္ပံုမွာပါ။ ေနာက္ "မေအးပြင့္ ျမင့္ျမင့္စန္း" ရုပ္ရွင္ထြက္လာၿပီး၊ ျပန္ေဟာ့ လာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ တစ္အုပ္မွ ဆံုးေအာင္ မဖတ္ဖူးပါ။

ဆိုင္ျပန္

အငွားဆိုင္ေတြက လေက်ာ္ စာအုပ္ေတြ ျပန္ေရာင္းတာကို၊ ဆိုင္ျပန္လို႔ ေခၚပါတယ္။ ေျမနီကုန္းမွာလဲ ၂ ဆိုင္ ၃ ဆိုင္ရွိပါတယ္။ နယ္က အငွားဆိုင္ေတြက တခါျပန္ ဝယ္ၾကပါတယ္။ သူတို႔က စာအုပ္အေဟာင္း သမားေတြနဲ႔ မတူပဲ၊ စီးပြားေရး သက္သက္မို႔ မရင္းႏွီးပါ။ အဲဒီေခတ္ကလဲ ခုလို စာအုပ္ေဟာင္း စာအုပ္ေကာင္းေတြ ျပန္ထုတ္တာ ေခတ္မစားေသးေတာ့၊ သူတို႔ဆီကလဲ
ယ္စရာ သိပ္မရွိပါ။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ တၳဳတို ေပါင္းခ်ဳပ္လိုမ်ိဳး၊ ေပါသြပ္လိုမ်ိဳး ရတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လိုင္းင္တဲ့ စာအုပ္မ်ိဳးဆို ေဈးထဲက လူေတြက ေကာက္သြားတာ မ်ားပါတယ္။

စာအုပ္ထဲက ဇာတ္လမ္းေတြ


စာအုပ္ထဲမွာ ေရးထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြကို ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အပို ဇာတ္လမ္းေလးေတြပါ။ တခ်ိဳ႕စာအုပ္ေတြမွာ ကဗ်ာ အတိုအစေလးေတြ၊ မွတ္စု အတိုအစေလးေတြ ေရးထားတတ္ပါတယ္။ တခါတေလလည္း စာအုပ္ထဲမွာ ေဈးစာရင္း စာ႐ြက္လိုမ်ိဳး ညႇပ္ပါလာတတ္ပါတယ္။ စိတ္ဝင္စား စရာပါ။


ခုထိ မွတ္မိေနေသးတဲ့ တခုက ပလတ္စတစ္ အိတ္ေလးနဲ႔ ေသခ်ာထည့္ထားတဲ့ ဘာ႐ြက္မွန္း မသိတဲ့ သစ္႐ြက္ေျခာက္ေလး တ႐ြက္ပါ။ သစ္႐ြက္ေပၚမွာ "ခင္" လို႔ ေရးထားတယ္။ လက္ ၂ လံုးေလာက္ စာ႐ြက္ပိုင္းေလးလဲ ပါတယ္။ ေဖာင္တိန္နဲ႔ ေရးထားတဲ့ မိန္းကေလး လက္ေရး ိုင္းိုင္းေလးနဲ႔ "ဒါ...ခင္ေလး ကို ေစာင္းေရးထားတာ ေပါ့ေလ ... မခံႏိုင္ေပါင္" ... တဲ့။ သူတို႔ဇာတ္လမ္း ဘယ္လို အဆံုးသတ္ သြားတယ္ေတာ့ မသိ၊ အဲဒါေလး ၂ ခု ကို ကြ်န္ေတာ္ ၁ ႏွစ္ေလာက္ သိမ္းထား ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ျမန္မာျပည္က ထြက္လာေတာ့မွ ဘယ္မွာ က်န္ေနခဲ့တယ္ မသိ။
 

႐ိုး႐ိုးခ်ဳပ္၊ ခန္႔ခ်ဳပ္

စုတဲ့ စာအုပ္ေတြက အေျခအေန အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ တစ္ခ်ိဳ႕က နဂိုအဖံုးနဲ႔၊ တစ္ခ်ိဳ႕က စာအုပ္ အငွားဆိုင္ကလို ေနာက္က ကတ္ထူ ေရွ႕ကဖလင္၊ တစ္ခ်ိဳ႕က ခန္႔ခ်ဳပ္။ အစက Original အဖံုးရဲ႕ တန္ဖိုး၊ ပထမႏွိပ္ျခင္းရဲ႕ တန္ဖိုးကို မသိေသးဘူး။ အဲဒါနဲ႔ အားလံုး ဆင္တူျဖစ္ေအာင္ ဆိုၿပီး။ အကုန္လံုး ခန္႔ခ်ဳပ္ အပ္လိုက္တယ္။ အပ္တာက စာအုပ္အေဟာင္း ေရာင္းတဲ့သူေတြကို ပါပဲ။ အကုန္လံုးေလာက္က စာအုပ္ ခ်ဳပ္တတ္ၾကတယ္။ ဆိုင္လူပါးတဲ့ အခ်ိန္
မွာ ျပင္စရာရွိတဲ့ စာအုပ္ျပင္၊ ခ်ဳပ္စရာရွိတာ ခ်ဳပ္ၾကတာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္လဲ ေနာက္ေတာ့ ခ်ဳပ္တတ္သြားပါတယ္။

ခုနက စကား ျပန္ဆက္ရရင္ - ခန္႔ခ်ဳပ္အပ္ေတာ့ နဂို အဖံုးေကာင္းေနတာ၊ ႏွေျမာစရာႀကီး ေျပာတာကို မရဘူး အတင္းအပ္တာပဲ။ ေနာက္ပိုင္း နဂို အဖံုးတန္ဖိုး သိလာေတာ့၊ မခ်ဳပ္ေတာ့ပါဘူး။ ဆိုင္ေတြမွာ အဖံုးပါတာ ေတြ႔ရင္ ကြ်န္ေတာ့္ အဖံုးမပါတာနဲ႔ လဲတယ္။ ပုဂံတိုက္ထုတ္ေတြ႔ရင္ အျခားတိုက္ထုတ္တာနဲ႔ ျပန္လဲတယ္။

အငွားဆိုင္ခ်ဳပ္ ကိုေတာ့ သိၾကမွာပါ။ ခန္႔ခ်ဳပ္ဆိုတာက ဒီလိုမ်ိဳး -


 
ကဒ္ထူျပား ၂ ခုကို ေရွ႕ေနာက္ထည့္ၿပီး အေပၚက သားေရတု (သို႔) ျဗဳတ္ပါတဲ့ စကၠဴ တစ္မ်ိဳးနဲ႔ အုပ္လိုက္တာပါ။ ၿပီးေတာ့ ေရခံ (End Paper) စကၠဴနဲ႔ ထိမ္းရပါတယ္။ ပံုထဲမွာ ျပထားတဲ့နည္းက နည္းနည္း ပိုခက္တယ္။ စာအုပ္တန္းမွာ အသံုးမ်ားတာက အေႏွာင့္ကို ပိတ္စ (မ်ားေသာအားျဖင့္ အမဲ) နဲ႔ ကပ္၊ ကဒ္ထူကို ေပၚကို စိမ္းျပာေရာင္ စကၠဴ အေျပာင္နဲ႔ ဖံုးတယ္။ ၿပီးမွ နဂိုအဖံုး ရွိရင္ အေပၚက ထပ္ကပ္။ စာအုပ္ ေဘးသားကို မွင္နီနဲ႔ သုတ္လိုက္ေသးတယ္။ (တကယ္ကေတာ့ ညစ္ပတ္ေနတာေတြ ေပ်ာက္ေအာင္။)

ေနာက္ပိုင္းေတာ့ စာအုပ္ရဲ႕ နဂို႐ုပ္ မေပ်ာက္ေအာင္ ခ်ဳပ္တတ္လာတယ္။ Original အဖံုးက က်ိဳးေနရင္၊ အေပၚဆံုး အလႊာကို ခြာ (မရရင္ ေရစိမ္ခြာ)။ ၿပီးေတာ့ ကဒ္ထူ တ႐ြက္ကို ေရခံနဲ႔တြဲၿပီး ဖံုးလိုက္တယ္။ အေပၚကမွာ ခုနက ခြာထားတာကို ကပ္လိုက္ရင္၊ မူလ စာအုပ္အတိုင္း ျဖစ္သြားေရာ။ ေဘးသားေတြ မညီရင္၊ သိပ္ညစ္ပတ္ေနရင္ေတာ့ ဓားစက္မွာ သြားျဖတ္လိုက္တယ္။

အဲဒီတုန္းက စာအုပ္ကလဲ သိပ္မရွားေသး၊ စာအုပ္ေရာင္းတဲ့ သူေတြ ဆိုတာကလဲ စီးပြားေရးအျပင္၊ ဝါသနာပါလို႔ လုပ္ၾကတာဆိုေတာ့၊ သိပ္ဂ်ီက်လို႔ ေကာင္းတယ္။ သူတို႔ဆီက ကြ်န္ေတာ္ယ္ဖူးတဲ့ စာအုပ္ သန္႔သန္႔ေလး ရရင္၊ ဆိုင္ေတာင္ တင္မေရာင္းဘူး၊ ကြ်န္ေတာ္ (အလကား မူးတင္းနဲ႔) ျပန္လဲဖို႔ သိမ္းေပးထားတယ္။


ေနာက္သူတို႔လုပ္ေပးတာ တခုက စာအုပ္ျဖဳတ္ေရာင္းတာပါ။ ကြ်န္ေတာ္က ရန္ကုန္ဘေဆြ စုေတာ႔၊ တၳဳတိုက စုရခက္ပါတယ္။ ေပါင္းခ်ဳပ္ေတြမွာ ျပန္ျပန္ထပ္လို႔ပါ။ တခ်ိဳ႕အပုဒ္ေတြဆို ေလးငါးအုပ္မွာ ျပန္ပါ ပါတယ္။ ဒီေတာ့ တၳဳတို ေပါင္းခ်ဳပ္ ၃-၄ အုပ္ကို ျဖဳတ္ ကြ်န္ေတာ္႔မွာ မရွိေသးတာခ်ည္း ေရြးၿပီး ေရာင္းေပးၾကပါတယ္။ တစ္အုပ္စာပဲေပးရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေရြးက်န္တာကိုမွ ဘိုင္းနင္းျပန္ခ်ဳပ္ၿပီး ေရာင္းပါတယ္။ အဲဒီေလာက္ ေစတနာ ေကာင္းၾကပါတယ္။

ခုေတာ့ သူတို႔လဲ ဘယ္ေတြ ေရာက္ေနၾကၿပီလဲ မသိ ...

(ဆက္ရန္ ...)

ဝန္ခံခ်က္။  ။ ျမန္မာက်ဴးပစ္ဖိုရမ္တြင္ ေရးခဲ့သည္မ်ားကို ျပန္လည္တည္းျဖတ္ ထားပါသည္။

Read more...

Aug 6, 2009

၂၁

Yue Minjun's Execution
ဆိုဗီယက္ဟာသတပုဒ္ကို
ျဖတ္ညွပ္ကပ္လိုက္ေတာ့
ျမန္မာ့႐ိုးရာဟာသျဖစ္သြားတယ္
မရီရပါဘူး ...။

အာဖရိကေခတ္ေပၚပန္းခ်ီထဲမွာ
ငါ့ကိုယ္ငါ ျပန္ေတြ႔တယ္
သူငယ္ခ်င္းမ်ားစြာနဲ႔ ...။

ေျမာက္ကိုရီးယားေက်ာင္းသားေလးသာ
ငါ့သူငယ္ခ်င္းကဗ်ာ ဖတ္ရရင္
မ်က္ရည္က်ရွာမယ္ ...။

ေနာင္လာမယ့္ ၂၁ ႏွစ္မွာ
ဒီသီခ်င္းေတြ ေနာက္တခါျပန္ဖြင့္ရင္
ငါတို႔ကို ခြင့္မလႊတ္ပါနဲ႔ ...။   ။

တင္မင္းထက္
(၆.၈.ဝ၉)

Read more...

Aug 4, 2009

ခုတေလာ ...

 
blog.madrona.com
ေတြးေနမိတာက
?+?= ???? ...
(က်မ္းကိုး - ေအာ္ပီက်ယ္)

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ဆင္ျခင္မိတာက
IQ တမတ္ဖိုး၊ EQ ၁ဝျပားဖိုး အားကိုးနဲ႔
တက်ပ္ဖိုး အပ်င္းႀကီး၊ ျပင္ဖို႔လည္း စိတ္မကူးမိေသး။

က်န္းမာေရး
ဝိတ္ေလ်ာ့လိုက္ရင္ေကာင္းမွာ ...(ဆို-အဲလက္စ္)

ဖတ္ျဖစ္တဲ့စာအုပ္ေတြက
ကဗ်ာ တခ်ိဳ႕ ၊ ေဆာင္းပါး နည္းနည္း
ပညာရပ္ဆိုင္ရာက မုန္႔ဖိုးေတာင္းေကာင္းရံု (မွားလို႔) လခထုတ္ေကာင္းရံု။

ေရာက္ေနျဖစ္တာက
အိမ္နဲ႔ သိပ္မေဝးတဲ့ (ပင္လယ္နဲ႔ သဲရွိလို႔သာ ကမ္းေျခလို႔ ေခၚလိုက္ရတဲ့) ကမ္းေျခတခု။

ေရးျဖစ္ေနတာက
ကဗ်ာ။ တသက္လံုးမွ ၁ဝ ပုဒ္ေလာက္ ေရးဖူးတာ။ ခုတေလာ ၁ဝ ပုဒ္ ျပည့္ေတာ့မယ္။
ပင္စင္ ယူလို႔ေတာင္ ရၿပီ :P

နားေထာင္ျဖစ္ေနတာက
ေရႊပြင့္လႊာ (ကိုေစာညိန္းသီခ်င္းမ်ား + ေကေဇာ္၏ ကံစီမံရာလေရာင္မ်ား)

ရြတ္ေနမိတဲ့ကဗ်ာက
ေမာင္နႏၵ ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမိုး (အကုန္ေတာ့ ဘယ္အလြတ္ရပါ့မလဲ)

ျဖစ္ခ်င္ေနတာက
လက္ေျဖာင့္ေသာ သိၾကားမင္း (က်မ္းကိုး - ေအာ္ပီက်ယ္)

စားျဖစ္ေနတတ္တာက
စားမွာပဲ စားမွာပဲ ငါ့ကိုလာမတားနဲ႔ ...(ဆို-အဲလက္စ္)

သနားေနမိတာက
အကိုင္းအခက္ေတြကို ကိုက္ျဖတ္ကာ
"မဂၤလာပါ" လို႔ စာလုံးေဖာ္ခံေနရတဲ့
ပ်ိဳး ... ပင္ ... ေတြ ... (တင္မင္းထက္)

လြမ္းေနမိတာက
အေပါင္းအသင္း ၇ ေယာက္ရဲ႕ အၾကား ခင္မင္သူ တရာေက်ာ္နဲ႔
ဘဝမွာ ေရႊေရာင္ေတာက္ပခဲ့တဲ့ ေကာလိပ္ေန႔ရက္မ်ား .. (ခင္ဝမ္း)

ေမ့ေလ်ာ့ပစ္ေနမိတာက
လူငယ္ဘဝရဲ့ စြန္႔စားခ်င္စိတ္ကို
ဖဲဝိုင္းမွာသာ ပုံေအာလိုက္ရ၊
စစ္တုရင္ခုံေပၚမွာ ရဲရင့္လိုုက္ရနဲ႔
တစ္ ကိုး ကင္း ေန႔ေတြ။ ။ (တင္မင္းထက္)

ခါးသက္ေနမိတာက
အိပ္မက္ထဲမွာ အိပ္မက္ထပ္မက္ေနရ
တခါတေလေတာ့ ခါးတယ္ ... (တင္မင္းထက္)

တမ္းတေနမိတာက
မိခင္ရဲ႕ ေႏွာင္ႀကိဳးကို ေျဖနိုင္ၾကမယ့္ အခ်ိန္ ...

ႀကိတ္ၿပီးခ်ီးက်ဴးေနမိတာက
ကိုယ္ေတာ္တာ ကိုယ္အသိဆံုး :P
(ေရႊဥေဒါင္း စကားနဲ႔ဆို ကိုယ့္ေက်ာေတာင္ ကိုယ္ျပန္သပ္လိုက္ခ်င္ေသး)

ႀကိတ္ၿပီးအထင္ေသးေနမိတာက
ကိုယ္ညံ့တာက အမ်ားႀကီး ပိုမ်ားတာလည္း ကိုယ္အသိဆံုး :(

ဆႏၵမရွိတဲ့ေနရာ
မ်က္ႏွာစာအုပ္ (စြဲမွာစိုးလို႔)
ဖဲရိုက္တာက ၃ ႏွစ္၊ ေဘာလံုးမန္ေနဂ်ာလုပ္တာက ၃ ႏွစ္ ၾကာခဲ့တယ္။
အခုလဲ ဖိုရမ္၊ ဘေလာ့ဂ္ ေတာ္ေလာက္ပါၿပီ။ ေနာက္တမ်ိဳး ထပ္မစြဲခ်င္ေတာ့။

ဆႏၵရွိေနတဲ့ကိစၥ
ျမန္မာမ်ားအတြက္ျမန္မာ နဲ႔ ျမန္မာက်ဴးပစ္မွ သူငယ္ခ်င္းမ်ား စုၿပီး
စာသင္ေက်ာင္းေလး တေဆာင္ေဆာက္လွဴၾကရန္။  (Myanmar for Myanmars)

မုန္းတီးေနမိတာက
ေယာင္ထုံးကုိယ္စီနဲ႔
၂ဝ၁ဝလင္ေမွ်ာ္ကုန္းမွာ
ေယာက္်ားရင့္မာၾကီးေတြ
စုရုံးေနတယ္။ ။ (သစ္ေကာင္းအိမ္)

ခ်စ္ေနတာက
ေဟာင္းႏြမ္းမသြားေတာ့မယ့္ အခ်စ္နဲ႔
ေျပာင္းလဲမသြားေတာ့မယ့္ အခ်စ္နဲ႔
မအိုမင္းေတာ့မယ့္ အခ်စ္နဲ႔
ငယ္ငယ္တုန္းကထက္ ပိုခ်စ္မယ္ ... (ဆို-ရာျပည့္)

စိတ္ပ်က္ေနမိတာက
ကြ်န္ေတာ့္ မန္ေနဂ်ာ လက္ေရး။ (ဆရာ-ဆရာမေတြကို ပဲပင္ေပါက္ လက္ေရးနဲ႔
ႏွိပ္စက္ခဲ့သမွ် ဝဋ္လည္တယ္ပဲ သေဘာထားလိုက္ပါတယ္။)

စြဲလန္းေနမိတာက
ဖိုရမ္၊ ဘေလာ့ဂ္၊ ယူႏိုက္တက္ (ကမာၻတုေလးေတြ)

လိုအပ္ေနတာက
ေငြက ကိုယ့္ေနာက္လိုက္ဖို႔ ေပကတ္ကတ္ လုပ္ေနတုန္းမို႔
ကိုယ္က ေငြေနာက္လိုက္ေနရတုန္း ..

ေတာင္းေနမိတဲ့ဆု
ခ်စ္သူျခင္းေပါင္းရေသာ ကမာၻ၌သာ လူ႔အျဖစ္ကို ကြ်န္ေတာ္ရလို၏။(ေကေဇာ္)

ထပ္ျပန္တလဲလဲေအာ္ဟစ္ေနမိတာက
၃၉ ပင္လယ္ျပင္ ရြက္သေဘၤာ တစီး ဝင္လာတယ္
သူရဲေကာင္းမ်ားက အားပါးတရ ကမာၻသစ္ျမင္ခဲ့ သတင္း
သူတို႔ အရပ္မွာေအာ္ေနၾက သူတို႔ ႏွလံုးသားေလး လိုေနတယ္ ... (ဆို - ခိုင္ထူး)

ဝန္ခံခ်င္တာက
စေရးတုန္းကေတာ့ မေနာ္တဂ္လို႔သာ ေရးရတယ္ ခပ္ပ်င္းပ်င္း။
ေနာက္ေတာ့ သူ႔ေမးခြန္းေတြက စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္း၊
သူမ်ားေတြ ေရးထားၾကတာလည္း ေကာင္းဆိုေတာ့
စိတ္ပါလက္ပါ ေရးလိုက္တာ "စုတုခိုး" ေတာ့ နည္းနည္းမ်ားသြားတယ္။

Read more...

Aug 3, 2009

စာအုပ္ေတာမွာ (၄)

ၾကည္ေအး နဲ႔ ႏိုင္ဝင္းေဆြ

တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္၊ ရန္ကုန္ဘေဆြ ၿပီးေတာ့ ႀကိဳက္သြားတာက ၾကည္ေအး။ အဲဒီတုန္းက ၾကည္ေအး စာအုပ္ေတြ ျပန္မထြက္ေသးပါဘူး။ ဟိုးတုန္းက ထုတ္တဲ့ စာအုပ္ေတြ၊ တမ္းတတတ္သည္၊ ဖုန္းသက္တိုင္တို႔၊ က်မပညာသည္ တို႔က ျပားေျခာက္ဆယ္တန္ စာအုပ္ ပါးပါးေလးေတြ။ ကြ်န္ေတာ္က မဂၢဇင္းထဲပါဖူးရင္၊ မဂၢဇင္းထဲက မူကို ရေအာင္ရွာပါတယ္။ ခုနက ေျပာတဲ့ ၃ အုပ္ အပါအဝင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မဂၢဇင္း ဝတၳဳ႐ွည္။ "ေမာင္၊ ကိုကိုနဲ႔ ျမနႏၵာ" နဲ႔ "ေမတၱာမီးအိမ္" က ၃ လဆက္။


ေမတၱာမီးအိမ္ (ဗဂ်ီေအာင္စိုး)

အဲဒီတုန္းက အႀကိဳက္ဆံုးက အျပင္ကလူ။ "ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ႐ိုးေျဖာင့္ခ်င္သူမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ႏွစ္သက္ သေဘာက်သလိုသာ သူမ်ားကို မထိပါးေစဘဲ ေနခ်င္ပါတယ္။" ဆိုတဲ့ အဖြင့္ စာသားနဲ႔တင္ စြဲခဲ့တာေပါ့။

ေနာက္ ဝတၳဳတိုေတြကို တစ္ပုဒ္ခ်င္း စုရပါတယ္။ အမ်ားစုက ရႈမဝ၊ တခ်ိဳ႕က ေသြးေသာက္၊ ျမဝတီ နဲ႔ ေပဖူးလႊာ။ မဂၢဇင္းေတြက လက္ ၂ လံုး ၃ လံုးထူတာႀကီးေတြ။ ကဗ်ာေတြကိုေတာ႔ လက္ေရးနဲ႔ ကူးရပါတယ္။ ၾကည္ေအးကဗ်ာ ေပါင္းခ်ဳပ္ ကို အားမာန္သစ္ကထြက္ေတာ့ မေက်နပ္ပါ။ ပထမ အခ်က္က အမွား အမ်ားႀကီး ပါပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္က ကိုယ္ခက္ခက္ခဲခဲ ရထားတာေလး ေပါသြားလို႔ (အဲဒီတုန္းက စိတ္ပုတ္တ
၊ အခုေရာလို႔ေတာ့ မေမးေၾကး)။

ၾကည္ေအး စုရင္း တစ္သက္တာ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ရပါတယ္။ ေျမနီကုန္းေဈးမွာ ကဗ်ာ ထိုင္ကူးေနရင္း သူ႔ဆီမွာလဲ ကူးထားတာေတြ ရွိတယ္ဆိုလို႔၊ သူ႔အိမ္လိုက္ၿပီး ကိုယ့္မရွိတာ အျပန္အလွန္ကူးၾကရင္း၊ ခင္သြားတာပါ။ သူကေနာက္ ဒဂုန္တာရာ၊ ၾကည္ေအးေတြ ျပန္ထုတ္တဲ့ ယြန္းေ႐ႊအိမ္စာေပက ကိုေဇာ္ျမင့္ပါ။ သူ႔စာအုပ္စင္က ကြ်န္ေတာ္႔စင္ထက္ ၃-၄ ဆ ႀကီးပါတယ္။ (ကြ်န္ေတာ္႔မွာ အုပ္ ၅
ဝ ေလာက္ရွိခဲ့ပါတယ္)။

ၾကည္ေအး ႀကိဳက္မွေတာ့ ႏိုင္ဝင္းေဆြလည္း ၿငိၿပီေပါ့။ ထံုးစံအတိုင္း စဖတ္ျဖစ္တာက မဟူရာေမတၲာ။ အဲဒီ စာအုပ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သတိရမိတာက။ စာ႐ြက္ အၿပဲဖာရင္း မလုပ္တတ္ေသးေတာ႔ စာရြက္ေတြ တြန္႔ကုန္တာ ႏွေျမာလြန္းလို႔ တစ္ညလံုး အိပ္မရတာပါ။ (စာရြက္အၿပဲေတြကို ေရပါးစကၠဴနဲ႔ ဖာပါတယ္။ စုမယ့္ စာအုပ္ဆို တိပ္နဲ႔ မကပ္ပါနဲ႔၊ ၾကာရင္ျပန္ကြာသြားၿပီး၊ စကၠဴလဲ ပ်က္ပါတယ္။)

ႏိုင္ဝင္းေဆြရဲ႕ ေနာက္ပိုင္း ဝတၳဳေတြက လက္ဝဲ အေတြးအေခၚ သိပ္လႊမ္းေနပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ အႏုပညာက အားေကာင္းလြန္းေတာ့ ဖတ္လို႔ေတာ့ ေကာင္းပါေသးတယ္။ ဘဝစာမ်က္ႏွာမ်ား ဆို ဖတ္ရတာ သိပ္ေမာတာပဲ။ အႀကိဳက္ဆံုးကေတာ့ ႐ိုး႐ိုးေလးဖြဲ႔သြားတဲ့ ေႏြတည ပါ။ (ရႈမဝ သံုးလဆက္၊ ေနာက္ စာအုပ္ျပန္ထြက္)



ေႏြတည (ပန္းခ်ီ ဘရင္ေလး)


ေ႐ႊမန္းေ႐ွ႔စာအုပ္တန္း၊ ဗိုလ္ဖရက္ဒီ၊ ကဗ်ာဆရာေမာင္နႏၵာ

ကြ်န္ေတာ္အထိုင္က်တဲ႔ ေနာက္တေနရာက ေ႐ႊမန္းနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၊ ပဒုမၼာကြင္းစပ္က လမ္းေဘး စာအုပ္တန္းပါ။ ဆိုင္ငွားခ မရွိတာရယ္၊ စာအုပ္ကို ဆိုင္မွာ
ၾကာၾကာတင္ ထားရင္ မိုးစို၊ ေနပူနဲ႔ ပ်က္စီးတာရယ္ေၾကာင္႔ သူတို႔က ေျမနီကုန္းေဈးထက္ ပိုေလ်ာ့ေရာင္းပါတယ္။ သူတို႔ဆီမွာ ေဈးႀကီး စာအုပ္ရရင္ သူတို႔က ေျမနီကုန္းကို သြားသြင္းပါတယ္။ ပန္းဆိုးတန္းက၊ ေျမနီကုန္းက လူေတြလဲ စာအုပ္လာေကာက္ တတ္ပါတယ္။ စာအုပ္ေဟာင္း ျပန္ေရာင္းခ်င္တဲ႔ သူေတြလဲ သူတို႔ဆီ လာေရာင္းတတ္ပါတယ္။ သူတို႔နဲ႔ ေဈးမတည့္ရင္ ကြ်န္ေတာ္ ယူထား လိုက္တာမ်ိဳးလဲ ရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က သိမ္းဖို႔ဆိုေတာ့ ပိုေပးႏိုင္တာကိုး။

အဲဒီမွာ ဆိုင္ ၄-၅ ဆိုင္ရွိၿပီး လူစံုပါတယ္။ မူးရင္ စာအုပ္ေတြကို ေဘာလံုးလုပ္ကန္တဲ႔ ဒႆနိက ေက်ာင္းသားရွိသလို၊ အလံနီ အလင္းဝင္လဲ ရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လဲ တစ္ေနကုန္ စားတည္းခ်ေနတာ၊ ထမင္းစားခ်ိန္က် အိမ္ကို လမ္းေလ်ာက္ျပန္၊ ၿပီးရင္ျပန္လာ။ ဆိုင္ရွင္မရွိရင္ ကြ်န္ေတာ္ ေရာင္းထားလိုက္တာပါပဲ။ ေရႊမန္းရံုေဘးမွာက စမ္းေခ်ာင္းက စာေရးဆရာေတြထိုင္တတ္တဲ့ ဇြန္ လဘက္ရည္ဆိုင္။


စာအုပ္ဆိုင္ အၿမဲလာေနၾက သူေတြနဲ႔လဲ ခင္ေနပါတယ္။ သူတို႔ထဲက တစ္ေယာက္က ကိုဖရက္ဒီ (နာမည္ရင္းမဟုတ္)။ တကၠသိုလ္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး တက္ေနတဲ့သူပါ။ ေနာက္ သူလည္း စာအုပ္အေဟာင္းဆိုင္ ဖြင့္မယ္ဆိုေတာ့ သူ႔အမေတြက စတီး ေလးဆင့္ခ်ိဳင့္ႀကီးနဲ႔ ထမင္းထည့္ေပးၾကပါတယ္။ သူတို႔က ျပည့္စံုေပမယ့္ လမ္းေဘး ေဈးေရာင္းတာကို ရွက္စရာလို႔ မထင္ပါ၊ သူတို႔ေမာင္ အလုပ္ စိတ္ဝင္စားလာတာကို ေက်နပ္ၾကပါတယ္။ တကယ္က သူ႔မွာ ဒီထက္ေလးနက္တဲ့ အစီအစဥ္ ရွိပါတယ္။ တရက္မွာ သူ႔စာအုပ္ခင္းေလးနဲ႔ ထမင္းခ်ိဳင့္ႀကီး ထားၿပီး ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ သူေတာခို သြားတယ္ဆိုတာ သိၾကပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းၾကမွ သူ အလင္းဝင္လာတာ သတင္းစာမွာ ေတြ႔ပါတယ္။ သူက ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း၊ ဥပဓိေကာင္းေကာင္း နဲ႔ ဆိုေတာ့ ဗိုလ္ဖရက္ဒီ ေတာင္ ျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။

ေနာက္ စိတ္ဝင္စားစရာ တစ္ေယာက္က ေမာင္နႏၵာ ပါ။ ေမာင္နႏၵာ  ဆိုေပမယ့္ အသက္ ၆
ေလာက္၊ ပိန္ပိန္ညိဳညိဳ။ ေဘာ္တယ္ဆိုင္ ပတ္ၿပီး စာအုပ္ေကာက္တဲ့ အလုပ္လုပ္ပါတယ္။ အရင္းေလး ရွိရင္ စာအုပ္ေလး စုမိရင္ စာအုပ္ခင္းေလး ခင္းလိုက္။ သူ႔မိန္းမ ေနမေကာင္းရင္ သူ႔စာအုပ္ခင္းကို အခ်င္းခ်င္း တြန္းထိုးေရာင္း လိုက္နဲ႔ပါ။ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို စာအုပ္ေကာင္းေတြ ညႊန္တတ္သလို၊ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ရွိတဲ့ မႀကိဳက္တႀကိဳက္ စာအုပ္ အမ်ားစုကလည္း သူ႔ဆီက ပါပဲ။ ႀကိဳပြိဳင္႔ေတာင္ ဝယ္ဖူးေသး၊ ဘယ္ေလာက္ဖိုး ဆိုၿပီးေပးထား၊ ေနာက္မွ စာအုပ္နဲ႔ ႏွိမ္ယူတာပါ။ သူ႔ကေလာင္နာမည္က ေမာင္နႏၵာ ဘဲလား၊ ဓားေတာင္ ထဲက နာမည္ကို စြဲၿပီး ေခၚၾကသလားေတာ့ မသိပါ။ နာမည္ရင္းေတာင္ မသိပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ကဗ်ာဆရာေမာင္နႏၵာ လို႔ပဲ ေခၚပါတယ္။ စာစီသမား လုပ္ဖူးတယ္ေတာ့ ေျပာပါတယ္။ သူက ဟိုတုန္းက စာေရးဆရာေတြ အေၾကာင္း၊ ရွားပါး စာအုပ္ အေၾကာင္းေတြ ေတာ္ေတာ္ သိပါတယ္။


(ဆက္ရန္ ...)

ဝန္ခံခ်က္။  ။ ျမန္မာက်ဴးပစ္ဖိုရမ္တြင္ ေရးခဲ့သည္မ်ားကို ျပန္လည္တည္းျဖတ္ ထားပါသည္။

Read more...

Green Memory (5)

ဩဘာလမ္း
 

လက္ခုတ္တီးသံ၊ ရယ္ေမာသံေတြ
သူငယ္ခ်င္းေရ ဆက္သာေလွ်ာက္
ေနာက္ျပန္လွည့္လဲ ဒီခရီး

တင္မင္းထက္
၂၀ဝ၉


(ကဗ်ာကို ျပန္ျပင္ထားပါတယ္ ..
တကယ္ေတာ့ အခုမူက ပထမဆံုး ေရးထားတဲ့မူပါ။)

Read more...

Jul 30, 2009

စာအုပ္ေတာမွာ (၃)

တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္၊ ရန္ကုန္ဘေဆြ

စၿပီး စုျဖစ္တာက တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ အေၾကာင္းအရာ၊ အေရးအသား ဘာမွမတူတဲ့ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ နဲ႔ ရန္ကုန္ဘေဆြ။


တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ ထဲမွာ အစြဲခဲ့ဆံုးကေတာ့ "ခိုင္" ပဲေပါ့။ (တေန႔က မပန္ဒိုရာ ဝတၳဳတို ဖတ္ရေတာ့ ေကာင္မေလး ၂ ေယာက္က ခိုင္ နဲ႔ ၿမိဳင္။ နာမည္နဲ႔တင္ ဝတၳဳက ဆြတ္ပ်ံဖြယ္ ျဖစ္ေနၿပီ။) တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ေတြ စုေတာ့ ဘာျဖစ္လဲဆိုေတာ့ ၿငိမ္းေက်ာ္၊ ေမာင္စိန္ဝင္း၊ ႏြမ္ဂ်ာသိုင္းကို သင္႐ိုးကုန္ေအာင္ မဖတ္ျဖစ္လိုက္
ပါဘူး။


"ျမန္မာျပည္သား" ကို ႀကိဳက္ခဲ့ေတာ့ ရန္ကုန္ဘေဆြ စုပါတယ္။ သူက ဟီး႐ိုးရစ္ဇင္ဆန္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ လူငယ္ဘဝရဲ႕ သူရဲေကာင္းပါပဲ။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့မွ သူ႔အေၾကာင္း ပိုသိလာတယ္။ သူ႔ႏိုင္ငံေရး ဘဝကိုေတာ့ ႀကိဳက္တာလည္းရွိ မႀကိဳက္တာလည္းရွိ။ သူ႔မွာ လူမႈေရး အမဲကြက္ႀကီး တစ္ခုလဲ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာမႈ သိပ္ႏိုင္နင္းၿပီး၊ အႏုအၾကမ္း အစံုရတဲ့သူမို႔ သူ႔စာေတြကိုေတာ့ ခုထိႀကိဳက္ဆဲပါ။ "ေ႐ႊဝါျပည္" "နန္းဟာဗီး" "ရဲေဘာ္တို႔ႏွင့္အတူ" စတာေတြက လူသိမ်ားပါတယ္။ နာမည္သိပ္မႀကီးတဲ့ သူ႔ ဝတၳဳတပုဒ္အေၾကင္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္ -

မင္းလိုလူစားအမ်ားႀကီးေဟ့


ဇာတ္လမ္းက ဖက္ဆစ္ ေတာ္လွန္ေရးအၿပီးမွာ ဝါသနာပါတဲ့ ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြ စုၿပီး ျပဇာတ္အဖြဲ႔ေထာင္၊ ေနာက္နာမည္ႀကီးလာေတာ့ ရန္ကုန္ ေနသူရိန္ရံု အထိလာကၾက (ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္ ရန္ပံုေငြ ထင္တယ္)။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတာင္ သူ႔ရဲ႕ "စစ္ျပန္" ဆိုတဲ့ ျပဇာတ္ကို လာၾကည့္တယ္ ဆိုပါတယ္။ လႊမ္းမိုးရဲ႕ ကိုေပါ သီခ်င္းက အဲဒီတုန္းက သူ႔ျပဇာတ္တပုဒ္ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းပါ၊ ကိုေပါဆိုတဲ႔ နာမည္က အစတူပါတယ္။ "ဘၾကီးေအာင္ညာတယ္" ကို မွီးတယ္ထင္ပါတယ္။

သူတို႔ ျပဇာတ္ စေထာင္ေတာ့ တကယ့္ဇာတ္သမားေတြ ပါပါတယ္။ သူတို႔က ငါမရွိရင္ မျဖစ္ဖူးဆိုၿပီး အမ်ိဳးမ်ိဳး ပညာျပၾကေတာ့ "မင္းတို႔လိုလူစားေတြ အမ်ားႀကီး" ဆိုၿပီး၊ ရွိတဲ့သူနဲ႔ ျဖစ္ေအာင္ကပါတယ္။ တီးဝိုင္းေခါင္းေဆာင္ စႏၵရားဆရာ အျဖစ္ ၁၂ ႏွစ္ သားေလးကို တင္တယ္။ တေယာဆရာကို လက္ေထာက္ ျပဇာတ္မင္းသား တင္တယ္။ သူကိုယ္တိုင္ေတာင္ ျပဇာတ္မင္းသား လုပ္ေသးတယ္ ထင္တယ္။

တေယာဆရာ ဇာတ္လမ္းကလည္း ဆန္းတယ္။ သူ ေတာ္လွန္ေရးမွာ တာဝန္က်တဲ႔ နယ္မွာ သူ႔လူေတြက သူလွ်ိဳဆိုၿပီး လူငယ္တစ္ေယာက္ကို ဖမ္းလာၾကတယ္။ စစ္
ေမးၾကည့္ေတာ့ ခ်စ္သူေပ်ာက္ကို လိုက္ရွာတဲ့သူ ျဖစ္ေနတယ္။ ေရာက္တဲ့ ေဒသမွာသိုင္းသင္ေပးၿပီး ထမင္းစား၊ သူ႔ တေယာသံၾကားရင္ သူ႔ခ်စ္သူ ထြက္လာလိမ့္မယ္ ဆိုၿပီး တေယာတလက္နဲ႔ ခရီးလွည့္ေနသူ ျဖစ္ေနတယ္ (စစ္ႀကီးထဲမွာေနာ္)။ သူက မသတ္ဘဲ ေစာင့္ေရွာက္ထားခဲ့တယ္။

ေနာက္ဆံုး သူတို႔ ျပဇာတ္အဖြဲ႔ ေအာင္ျမင္လာေတာ့ (ျပဇာတ္က ဘံုစနစ္ပါ) သူ႔လူေတြနဲ႔ စိတ္အခန္႔မသင့္ ျဖစ္ၿပီး လမ္းခြဲလိုက္ၾကတယ္။ တေန႔ ျပဇာတ္အဖြဲ႔က သူ႔လက္ေထာက္ ဆီကေန စာတစ္ေစာင္ေရာက္လာတယ္။ "ခင္ဗ်ားလို လူစားေတြ အမ်ားႀကီးပါ၊ ခင္ဗ်ားမရွိလဲ ျဖစ္ပါတယ္" .. တဲ့။

စိတ္ဝင္စား စရာေကာင္းတာက စႏၵရားဆရာေလးဟာ ေနာင္တခ်ိန္မွာ
"ဂီတလုလင္ေမာင္ကိုကို" ျဖစ္လာၿပီး၊ တေယာဆရာလူငယ္က "ဂီတနက္သန္ကိုေစာညိန္း" ျဖစ္လာပါတယ္။

ဂႏၲဝင္မမ


ေျမနီကုန္းေဈးက ကိုၾကည္ေဆြ႔ဆိုင္မွာ သြားထိုင္ရင္း ထူးျခားတဲ့ သူေတြလည္း ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ ပထမတေယာက္က ကိုၾကည့္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း စာသမား တေယာက္ပါ။ တေန႔ေတာ့ ခပ္သုတ္သုတ္ ေရာက္လာၿပီး ဆိုင္ခံုေပၚကို တက္ထိုင္ေနပါတယ္။ ေနာက္က အျဖဴအစိမ္းနဲ႔ ေက်ာင္းသားတအုပ္က ဆိုင္ကို လာဝိုင္းပါတယ္။ သူကေတာ့ သူဘာမွ မသိသလိုပံုနဲ႔။ ေက်ာင္းသားေတြကို ေျဖာင့္ဖ်ၿပီး သူ႔ကို ေသခ်ာေမးၾကည့္မွ ဆရာမကို ကဗ်ာစာအုပ္ လိုက္ေပးတာတဲ့။ ေပးတဲ့စာအုပ္က ဂႏၲဝင္မမ။


ဝဋ္ဒုကၡႀကီးမားစြာ
သူမလာပါၿပီ။


၀ဋ္ဒုကၡႀကီးမားစြာ
ကြ်န္ေတာ္ေစာင့္ေနပါသည္။
.. ဆိုတာကို လက္ေတြ႔ သြားလုပ္ၾကည့္တာကိုး။

စာေပျမတ္ႏိုးသူႀကီး


ကိုၾကည္ေဆြ႔ ဆိုင္မွာပဲ ေဖာက္သည္ အဖိုးႀကီး တစ္ေယာက္ကို သတိထားမိပါတယ္။ သူက တကယ့္ပင္စင္စား အရာရွိႀကီး ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ဆရာႀကီး မဟာေဆြ စာအုပ္ေတြ အၿမဲဝယ္တဲ့သူပါ။ အျခားစာအုပ္ေတြကို လံုးဝေလာက္ စိတ္မဝင္စားပဲ သူ႔မွာ မရွိေသးတဲ့ မဟာေဆြ စာအုပ္ ရွိသလားဆိုၿပီး အၿမဲလာေမးေလ့ရွိပါတယ္။ သူ႔မွာမရွိေသးရင္ ဝယ္သြားတာပါပဲ။

ေျမနီကုန္းေဈးက ဆိုင္ေတြကလဲ ေဖာက္သည္ဆိုရင္ ေဈးက ေျပာေန ဆစ္ေနစရာ မလိုပါဘူး။ အဲဒီေခတ္က ျမသန္းတင့္၊ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ စတဲ့သူေတြရဲ႕ စာအုပ္ေတြမွ ၂၀ - ၃၀ ပါ။ သိပ္ရွားတဲ့ နန္းဟာဗီးလို၊ ျမန္မာျပည္ေျမာက္ပိုင္း လိုမ်ိဳးမွ ၅၀ ေလာက္ပါ။ မဟာေဆြလဲ ပံုမွန္ဆိုရင္ ၂၀ - ၃၀ ပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔လဲ သူ႔ကို စာအုပ္စုတဲ့ ပင္စင္စားႀကီးဆိုၿပီး ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံပါတယ္။ မဟာေဆြေတြလဲ သူဝယ္တာ စံုသေလာက္ရွိတဲ့ တစ္ေန႔မွာေတာ့ သူက ခပ္တည္တည္နဲ႔ ေမးခြန္းတစ္ခုေမးပါတယ္ "ဒီထက္ ၾကမ္းတာမရွိဘူးလား" .. တဲ့။

ကြ်န္ေတာ္လဲ "ဟာ" ကနဲ ျဖစ္သြားတာေပါ့။ အဲဒီေတာ့မွ သူ႔ရဲ႕ စာဖတ္ ဝါသနာကို သိတာပါ။ မဟာေဆြ က တန္ဖိုးရွိတဲ့ စာေတြေရးခဲ့သလို (လူမ်ားမ်ား ဖတ္ေအာင္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္) အခ်စ္ခန္း ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းလဲ ပါေလ့ရွိပါတယ္။ သူက အႏွစ္ေရာ အကာေရာ ျပစ္ၿပီး အခြံကို ယူတဲ့သူမ်ိဳး ျဖစ္ေနတာကိုး။ ကိုၾကည္ေဆြကေတာ့ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားတဲ့သူ ဆိုေတာ့ "ရမယ္ဦးေလး ေနာက္ေန႔ လာခဲ့ပါ" လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဟိုေခတ္က ထုတ္တဲ့ ပံုႏွိပ္စာလံုးနဲ႔ အျပာဝတၳဳေတြ ၃ အုပ္ေလာက္ကို သားေရဖံုးနဲ႔ ေပါင္းခ်ဳပ္ၿပီး ၃၀ဝ နဲ႔ ေရာင္းလိုက္ပါတယ္။


(ဆက္ရန္ ...)


ဝန္ခံခ်က္။  ။ ျမန္မာက်ဴးပစ္ဖိုရမ္တြင္ ေရးခဲ့သည္မ်ားကို ျပန္လည္တည္းျဖတ္ ထားပါသည္။

Read more...

Jul 29, 2009

စာအုပ္ေတာမွာ (၂)

စိုင္းဝိလု

အတန္းတက္လို႔ ဖတ္စာစာအုပ္ေတြ ရၿပီဆိုတာနဲ႔ ျမန္မာစာ စကားေျပ၊ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြကို ၃-၄ ရက္နဲ႔ ကုန္ေအာင္ ဖတ္လိုက္တာပဲ။ အိမ္က စာအုပ္ေတြအျပင္ စမ္းေခ်ာင္းထဲက စာအုပ္အငွားဆိုင္ တဆိုင္မွာ စာအုပ္ေကာင္း (အထူးသျဖင္႔ ဘာသာျပန္) အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေတာ့ ငွားဖတ္ရပါတယ္။


အလယ္တန္းေက်ာင္းသား အ႐ြယ္နဲ႔ ဆိုရင္ စာႀကီးေပႀကီးလို႔ ေျပာလို႔ရမယ့္ စာအုပ္ေတြပဲ ဖတ္တာလား ဆိုေတာ့၊ မဟုတ္ပါဘူး။ သိုင္းဝတၳဳကိုလည္း အေသအေၾက ဖတ္ခဲ့တာေပါ့။ အီၾကာေကြး စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ စိုင္းဝိလု ေပါ့။ (သူ႔ဟာသ တစ္ပုဒ္မွာ သူက တရုတ္ႀကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ လဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ဆံုပါတယ္။ သူက စာေရးဆရာပါဆိုေတာ့ ဝ လဲ စာေရးဆရာပဲ။ ဘာေတြေရးလဲဆိုေတာ့ စိုင္းဝိလု တဲ့။ ဒီကေလာင္နာမည္ မၾကားဖူးပါဘူးနဲ႔ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ သိုင္းဝတၳဳေရးတဲ့ တရုတ္ႀကီးျဖစ္ေနတာကိုး။)

၅တန္းေလာက္ကေန  ၈ တန္းအထိ သိုင္းဝတၳဳ ေတာ္ေတာ္ဖတ္ပါတယ္။ ၈ တုန္းက နယ္မွာပါ။ စာၾကည့္တိုက္ေလးတစ္ခု ရွိၿပီး၊ ရန္ကုန္ရံုးက စာအုပ္ဆိုင္က်ေတြ ဝယ္ပို႔ေပးပါတယ္။ မဂၢဇင္းေတြက လြဲရင္ က်န္တာ အေပ်ာ္ဖတ္ ရွဲဒိုးေတြနဲ႔၊ သိုင္းေတြပါပဲ။ အဲဒီမွာ သိုင္းကိုစြဲေတာ့တာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္က စာၾကည့္တိုက္မွာလဲ ကူလုပ္ေတာ့၊ စာအုပ္သစ္ေရာက္ရင္ သိုင္းဝတၳဳေတြကို ဆာလာအိတ္နဲ႔ ထည့္ၿပီး အိမ္သယ္သြား။ မနက္ ၆ နာရီကေန မီးျဖတ္ခ်ိန္ ည ၁၀ နာရီထိဖတ္ပါတယ္။ အုပ္တြဲမ်ားေလ ႀကိဳက္ေလ၊ တစ္ေန႔ ၁၀ အုပ္ေလာက္ ၿပီးပါတယ္။ ဆရာတင္မိုး ရဲ႕ "၁၆ ႏွစ္သားနဲ႔စကားေျပာျခင္း" ကဗ်ာ ထဲကလို ဆိုရင္ "သား သိုင္းသမားေတြနဲ႔ေနမယ္" .. ေပါ့။


ပိုးမင္းသား
 
ေျမနီကုန္းညေဈး

၉ တန္း မွာ ရန္ကုန္ ျပန္ေရာက္ ၉ တန္းေႏြမွာ အေဖနဲ႔ အေမက ေျမနီကုန္းညေဈးကို ေခၚသြားပါတယ္။ ႀကိဳက္တာ ကိုယ့္မုန္႔ဖိုးနဲ႔ ကိုယ္ဝယ္ဖတ္ ဆိုၿပီး စာအုပ္အေဟာင္းဆိုင္ေတြ လိုက္ျပပါတယ္။


တခု ကံေကာင္းတာက ကြ်န္ေတာ့္ တသက္မွာ စာအုပ္ငွားလို႔၊ စာအုပ္ဝယ္လို႔ အေျပာမခံရပါ။ အေဖက ဝန္ထမ္း မရွိမရွားပါ။ သူတို႔ ေခတ္က စာအုပ္ဝယ္ဖတ္တဲ့ ေခတ္ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ အတြက္ စာအုပ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အေမြက်န္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ငယ္ငယ္က စာေမးပြဲ မွာ အဆင့္ဘယ္ေလာက္ရရင္ ဘယ္ေလာက္ ဆိုၿပီး ေပးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေငြမေပးပါ၊ စာရင္းမွတ္ထားၿပီး တခုခု ဝယ္ခ်င္မွ ထုတ္ေပးပါတယ္။ ၉ တန္း ၁၀ တန္း ေရာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ညီက ၿပိဳင္ဘီးဝယ္စီးလိုက္ၿပီး၊ ကြ်န္ေတာ္က အကုန္ စာအုပ္ဝယ္ပစ္လိုက္ပါတယ္။


အဲဒီတုန္းက ေျမနီကုန္းညေဈးက သစ္တိုင္ သြပ္မိုး ဆိုင္တန္းရွည္ေတြပါ။ အခု ဒဂံုစင္တာ ေနရာမွာေပါ့။ ေလဟာျပင္ေဈး ပံုစံ၊ တစ္တန္းနဲ႔ တစ္တန္းၾကားမွာ အမိုးမရွိပါ။ စားေသာက္ဆိုင္တန္းကလည္း နာမည္ႀကီးပါတယ္၊  မူးဘဲေတြ အၾကိဳက္ အရက္နဲ႔ တြဲေရာင္းတဲ႔ တရုပ္ေခါက္ဆြဲဆိုင္ေတြ။

စာအုပ္အေဟာင္းတန္းက ဘယ္ဘက္နားက်က် ရံုတန္းပါ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ၂ တန္းအျပည့္ရွိပါတယ္။ အဲဒီအတန္းေတြနဲ႔ ေက်ာခ်င္းကပ္ အတန္းေတြမွာလည္း
ဆိုင္နည္းနည္း ရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အဲဒီေန႔က တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ ရဲ႕ "မိုးညအိပ္မက္ျမဴ" ဝယ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္ဖက္ အတြင္းအစြန္ဆံုး ကိုၾကည္ေဆြ ဆိုင္ကပါ။ ေနာက္ပိုင္း ကြ်န္ေတာ့္ အဓိက ေဖာက္သည္ဆိုင္ ျဖစ္သြားပါတယ္။

စာအုပ္ေဟာင္း သမားေတြက အမ်ားအားျဖင့္ ကိုယ္တိုင္လဲ စာဖတ္တဲ့သူေတြဆိုေတာ့ တျခားကုန္ေရာင္းတဲ့ သူေတြနဲ႔ မတူပါ။ အျမတ္ရရင္ၿပီးေရာ မေရာင္းပါ။ သူစိမ္းဆို အျမတ္မ်ားမ်ား တင္ေကာင္းတင္ေပမယ္႔ (ဝမ္းေရးကိုး) ေဖာက္သည္ျဖစ္သြားရင္ ေဈးသိပ္မွန္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ငယ္လဲငယ္ေသးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ညႇာၾကပါတယ္။ ဘယ္စာအုပ္ ဖတ္ၾကည့္ဆိုတာမ်ိဳး ညႊန္းၾကသလို၊ တစ္ခ်ိဳ႕စာအုပ္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္ ဝယ္ခ်င္တာေတာင္ "ဒါသိမ္းရမယ့္ စာအုပ္မဟုတ္ဘူး၊ ဖတ္ခ်င္ယူဖတ္" ဆိုတာမ်ိဳးေျပာပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ တစ္ေဈးလံုး ႀကိဳက္တဲ့ဆိုင္က ႀကိဳက္တာယူဖတ္လို႔ ရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း  အားနာတတ္ေတာ့ ႏွစ္ေပါက္ေလာက္ပဲ ငွားတာပါ။


(ဆက္ရန္ ...)


ဝန္ခံခ်က္။  ။ ျမန္မာက်ဴးပစ္ဖိုရမ္တြင္ ေရးခဲ့သည္မ်ားကို ျပန္လည္တည္းျဖတ္ ထားပါသည္။

Read more...

  © Blogger templates Psi by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP